ANMELDENTeilen
CHAPTER I (3)
Veröffentlichungsdatum:
21.05.2026 22:50:55คนถูกตบเลือดกบปากกัดฟันจนเจ็บกราม ดวงตาคมจ้องเขม็งไปทางคนที่ทำร้ายตัวเองอย่างเอาเรื่อง หรือว่านี่จะไม่ใช่เรื่องเล่น ๆ แล้ว เพราะถ้าหากเป็นเพียงการแสดง ทำไมถึงต้องทำร้ายกันจนเลือดตกยางออกด้วย ว่าแล้วก็หันไปสำรวจรอบ ๆ ตัวอีกที ซึ่งก่อนหน้านี้ไม่ได้สำรวจดีนัก เนื่องจากมึนจากการถูกทำให้สลบมา
ชายหนุ่มพบว่าตอนนี้ตัวเองถูกล้อมรอบไปด้วยชายฉกรรจ์หน้าตาน่ากลัวสี่ห้าคน โดยทุกคนดูจะนอบน้อมให้ไอ้เหี้ยนั่นเป็นพิเศษ
‘พวกมันเป็นใครกันแน่?!’ คำถามนี้ก็ผุดขึ้นมาในหัวทันที
เหมือนอีกฝ่ายจะอ่านความคิดได้ คิ้วเข้มที่ถูกบากเป็นรอยเลิกขึ้นเล็กน้อยก่อนเสียงทุ้ม ๆ จะตอบกลับความคิดของปุณณกันต์
“ไม่ต้องเสือกสงสัย เตรียมรูของมึงใช้หนี้ก็พอ!”
ปุณณกันต์สะดุ้งเฮือกกับประโยคนั้นของอีกฝ่าย
“เตรียมรูเหี้ยไรของมึง!!” เขาตวาดกลับทันควัน ทันใดนั้นรูข้างหลังมันขมิบเข้าหากันทันทีโดยสัญชาตญาณ
“เดี๋ยวมึงก็รู้” ปุณณกันต์ถูกไอ้หน้าขาวเหยียดยิ้มส่งกลับมาให้อีกครั้ง ชายหนุ่มรู้สึกอยากกระทืบรอยยิ้มกวน ๆ ของไอ้เหี้ยตรง หน้าฉิบหาย
ระหว่างที่กำลังจ้องหน้ากวน ๆ ของอีกฝ่ายอย่างเอาเรื่องนั้น กลับถูกสิ่งที่ถูกโดนโยนตุ้บมาตรงหน้าอย่างจังขัดจังหวะขึ้น คนถูกมัดหันไปมองก่อนจะต้องขมวดคิ้วสงสัย เมื่อพบว่าไอ้ที่ถูกโดนโยนมาตรงหน้านั้นคือ ร่างไร้สติของใครบางคนที่ดูคุ้นตาเหลือเกิน
ร่างสูงซึ่งนั่งไขว่ห้างอยู่ค่อย ๆ เดินมานั่งยอง ๆ ลงข้างร่างที่นอนกองอยู่บนพื้น จากนั้นมือหนาก็จิกผมใครคนนั้นขึ้นเผยให้เห็นใบหน้าบวมปูดที่แทบจำเค้าเดิมไม่ได้ ทั่วทั้งหน้ามีคราบเลือดเกรอะกรังเปื้อนไปหมด แต่ถึงแบบนั้นปุณณกันต์ก็ยังจำได้ดี
“ไอ้วี!!!” ชายหนุ่มจะถลาตัวไปยังร่างที่ถูกจิกผมให้เงยขึ้น แต่กลับถูกหนึ่งในชายฉกรรจ์ที่ล้อมอยู่จับเก้าอี้ที่ตัวเองนั่งกดไว้กับที่ ทำให้เขาทำได้เพียงขยับตัวดิ้นไปมาทั้งที่โดนมัดอยู่เท่านั้น
“หึ! ตอนนี้มึงเชื่อหรือยัง?”
แปะ แปะ!
หลังมือข้างที่ว่างตบลงบนใบหน้าบวมปูดในเงื้อมมือเบา ๆ ก่อนเหยียดยิ้ม ดวงตาคูที่มีรอยสักประดับไว้ใต้ด้านซ้ายปรายมองไปยังคนที่กำลังแหกปากตะโกนเรียกชื่อไอ้เด็กเปรตในมือ สายตาของคนที่อยากจะฆ่าเขาแต่ทำอะไรไม่ได้แบบนี้มันช่างหอมหวานเสียเหลือเกิน
“ไอ้วี!! เหี้ยเอ๊ย!!! มึงทำอะไรน้องกู? ไอ้สัด!!!” ปุณณกันต์ตะโกนอย่างเดือดดาล ความลังเลที่คิดว่าเรื่องนี้เป็นละครฉากหนึ่งปลิวหายไปทันใด สภาพน้องของเขาเละแบบนั้น ใครจะมีอารมณ์มาสงสัยอะไรต่ออีก!
“ฮ่า ๆ ๆ ๆ” คนถูกถามฉีกยิ้มกว้าง แล้วหัวเราะร่าราวกับโรคจิตที่กำลังมีความสุขบนความเจ็บปวดของผู้อื่น
แม้ปากของมันจะหัวเราะร่า แต่ดวงตาเรียวคมนั้นกลับไม่ได้มีแววยินดีอยู่สักนิดเดียว กลับกันมันแฝงไปด้วยความเย็นเยียบที่สะกิดให้ขนหัวของคนฟังลุกชันขึ้น ร่างปุณณกันต์สั่นสะท้านขึ้นมาเล็กน้อยอย่างลืมตัว เพราะชีวิตนี้ชายหนุ่มไม่เคยพาตัวเองมาอยู่ในสถานการณ์บัดซบแบบนี้มาก่อน
“จุ๊ ๆ เริ่มกลัวขึ้นมาบ้างแล้วสิ ไอ้ปากดี…” ไอ้เหี้ยนั่นแนบหน้าข้างที่มีรอยสักเล็ก ๆ ของมันลงบนแก้มน้องชายของเขาแล้วแสยะยิ้มสยองส่งให้ ทั้งที่มือของมันยังจิกผมของไอ้วีไว้แน่
กรอดดดด
“ปล่อยน้องกูไป กูจะใช้หนี้ให้!” ปุณณกันต์กัดฟันกรอด ในใจเดือดดาลเต็มที่เมื่อเห็นสภาพของน้องตัวเอง ไอ้พวกเหี้ยนี่ไม่ออมมือให้เด็กมัธยมสักนิดเลยเหรอไง!!
“ได้ แต่กูไม่อยากได้เงินแล้วว่ะ!”
Aktuellstes Kapitel
ไอ้กันต์ ไม่เป็นซ้อจีนเทา Special Chapter III (2)
การตั้งท้องลูกคนที่สองนั้นเกิดขึ้นอย่างไม่คาดคิด ด้วยเพราะตอนนั้นที่ปุณณกันต์ต้องคลอดฉุกเฉิน ทำให้ต้องผ่าตัดเร่งด่วน หลังผ่าตัดหมอบอกว่าพวกเขาอาจมีลูกยาก และทั้งเขากับปุณณกันต์ ต่างตกลงกันไว้แล้วว่าจะมีวิคเตอร์แค่คนเดียว เอาเข้าจริงเขาเองยังทำใจเห็นเมียโดนเข็นเข้าห้องผ่าตัดอีกไม่ได้แล้ว มันเป็นภาพที่น่าหดหู่จนเกินไป แต่อยู่ ๆ เด็กคนนี้ก็ทะลุแผงยาคุมมาเกิดเสียอย่างนั้น“ริค ลูกยังเล็กมาก ให้เขาเลือกทางเดินเองได้ไหม อย่ายัดเยียดเขานักเลย” ปุณณกันต์เอ่ยขอร้องหลังจากหย่อนตัวลงบนโซฟานุ่ม พอปรับอารมณ์ได้บ้างความไม่พอใจจึงลดลงตามด้วยคนถูกถามวุ่นวายกับการจัดแจงหาเบาะรองหลังให้เมียสักพัก ทั้งที่ท้องยังไม่ได้โตอะไรถึงขนาดต้องใช้เบาะรองเวลานั่งสักหน่อย แต่เจ้าพ่อจีนเทาก็ยังคงทำ ก่อนจะสนใจตอบคำถามอีกฝ่าย“กูไม่ได้ยัดเยียด มึงก็รู้ปุณ” แฮกริดตอบเสียงเรียบ แต่แววตากลับเต็มไปด้วยความอ่อนโยน เขานั่งลงข้างเมียรักอย่างระมัดระวัง ก่อนจะเอื้อมมือไปแตะหน้าท้องที่ยังแบนราบเบา ๆ ทั้งที่มันแทบยังไม่โผล่พ้นเสื้อหลวม ๆ ด้วยซ้ำ“กูแค่อยากให้ลูกได้เรียนรู้สิ่งที่จำเป็นไว้ก่อน เผื่อวันหนึ่งกูไม่อยู่…”เสียงทุ้
ไอ้กันต์ ไม่เป็นซ้อจีนเทา Special Chapter III (1)
“ริค!! ฉันบอกแล้วไง ลูกแค่สี่ขวบยังไม่ต้องรู้วิธีประกอบปืน!!”เสียงโวยวายของปุณณกันต์ดังไปทั่วบริเวณสนามฝึกซ้อมยิงปืนส่วนตัว ส่งผลให้วิคเตอร์ เด็กชายวัยสี่ขวบ ลูกของพวกเขาทิ้งส่วนของลำกล้องในมือ แล้วมุดไปซ่อนอยู่ข้างหลังผู้เป็นพ่อ ก่อนใบหน้าน้อย ๆ จะค่อย ๆ โผล่ออกมาแอบมองผู้เป็นแม่ ที่กำลังอกกระเพื่อมด้วยความโกรธ มือน้อย ๆ ขยุ้มขากางเกงของผู้เป็นพ่อแน่นราวกับหาตัวช่วยที่จะไม่ทำให้ตัวเองโดนดุ ถึงแม้จะรู้ว่าสุดท้ายแล้วคนที่ตัวเองกำลังพึ่งพาในยามนี้ ดีแต่เก่งกับคนอื่นและลูกอย่างเขาเท่านั้น กับแม่กันต์นั้นยิ้มประจบอย่างเดียวเลย“โธ่ปุณ กูไม่ได้สอนสักหน่อย ลูกแค่มาลูบ ๆ จับ ๆ เท่านั้นเอง” แฮกริดแก้ตัวน้ำขุ่น ๆ ไปก่อน ถึงแม้หลักฐานจะกองอยู่ตรงหน้าก็ตาม หลงฮ่าวกับหลี่เฟิงดูจะคุ้นชินกับสถานการณ์แบบนี้มาพอสมควร ทั้งสองจึงอาศัยจังหวะที่ไม่มีใครสังเกตปลีกตัวออกไปอย่างแนบเนียน ปล่อยให้เป็นเรื่องภายในครอบครัวก็แล้วกัน“ลูบ ๆ จับ ๆ?” ปุณณกันต์หรี่ตาใส่ก่อนขึ้นเสียงสูง “แล้วทำไมลูกถึงรู้ว่าไกปืนอยู่ตรงไหน รู้ด้วยว่าปลดเซฟยังไง!”“เอ่อ…อันนั้น”“อย่าบอกนะว่า ‘ดูการ์ตูน’ อีก!”“…” แฮกริดอ้าปากจะแถต่อ
ไอ้กันต์ ไม่เป็นซ้อจีนเทา Special Chapter II (3)
“ล…ลูก งั้นเหรอ?” จางหลงเทียนแทบไม่อยากเชื่อหูตัวเอง แต่พอพินิจหน้าเด็กคนนั้นที่ถูกแม่คว้ามือจับไว้ ก็พอจะมีเค้าลางของลูกชายตนเองอยู่จริง ๆสงสัยตาแก่อย่างเขาตาคงใกล้บอดเต็มที ถึงมองไม่ชัดว่าเด็กคนนั้น หน้าตาคล้ายกับแฮกริดตอนยังเด็กมาก อาจเพราะไม่ได้เลี้ยงดูมา จึงไม่ค่อยเห็นหน้าบุตรชายคนเล็กตอนเมื่อยังเด็ก ไม่แปลกที่พอเวลาโตมา เจ้าเด็กนั่นถึงได้แค้นตนมากเพียงนี้“ใช่ครับ ทีนี้ก็เห็นหรือยังล่ะ ทั้งอำนาจและความรักผมล้วนได้ครอบครองทุกสิ่ง”ใบหน้าคมโน้มเข้าหาพ่อลูกทั้งสอง ก่อนแสยะยิ้มเย็นออกมา นั่นทำให้ร่างของปีเตอร์บนรถเข็นสั่นเทายิ่งขึ้น พร้อมทั้งรีบซุกหน้าเข้าหาอกผู้เป็นพ่อ เพื่อหาคนปกป้องราวเด็กน้อยจางหลงเทียนมองภาพของปีเตอร์ด้วยสายตาเวทนา บุตรชายคนโตที่ครั้งหนึ่งเคยเป็นความหวังของตระกูล กลับกลายเป็นคนพิการที่หวาดกลัวแม้แต่เงาของน้องชายตัวเอง ก่อนหันไปมองหน้าบุตรชายคนเล็กด้วยสายตาเย้ยหยัน“เฮอะ! พูดเหมือนตัวเองชนะทุกอย่างไปแล้ว” ชายชรากล่าวเสียงแหบพร่า “แต่สุดท้าย แกก็ยังใช้ชีวิตอยู่บนกองเลือดของคนอื่นไม่ใช่หรือ? แกไม่มีวันล้างมันออกได้หรอก แฮกริด”คำพูดนั้นเรียกรอยยิ้มมุมปากจากคนหนุ
ไอ้กันต์ ไม่เป็นซ้อจีนเทา Special Chapter II (2)
เสียงรองเท้าหนังกระทบพื้นกรวดแผ่วเบา ทำให้ชายชราหยุดมือที่ถือช้อน เขาหันไปมองต้นเสียงก่อนจะเห็นเงาสูงใหญ่ของชายหนุ่มคู่หนึ่ง ซึ่งเขาจำได้ดีหนึ่งในนั้นคือ คนที่ตัวเองสั่งบงการฆ่าเองกับมือ และเป็นสาเหตุที่ทำให้ตนและลูกชายคนโตต้องตกอยู่ในสภาพเช่นวันนี้“ยังไม่ตายจริง ๆ ด้วย” จางหลงเทียนจ้องมองใบหน้าซีดเผือดของเด็กหนุ่มตรงหน้า หลายปีมานี้เขานั้นได้คิดว่ากำจัดอีกฝ่ายไปแล้ว แต่แท้จริงชายแก่อย่างตนไม่เคยกำจัดอะไรได้สำเร็จสักอย่าง วันนี้ จึงได้กลายมาเป็นตาแก่ที่ถูกกักขังให้แห้งตายในเกาะห่างไกลเช่นนี้ จะซ่องสุมอำนาจขึ้นใหม่ก็คงไม่อาจทำได้ เพราะฐานอำนาจเดิมถูกถอนรากถอนโคนไปจนสิ้น ลูกชายคนเล็กของเขานั้นช่างลงมือได้อย่างเหี้ยมโหดจริง ๆ“ได้ชื่อว่าเมียผมจะตายง่าย ๆ ได้ยังไงล่ะ พ่อว่าไหม?”แฮกริดไม่ปล่อยให้คนข้างกายได้ตอบคำถาม ชายหนุ่มก้าวขึ้นมาใช้ร่างตนเองบังร่างของชายอีกคนให้อยู่ข้างหลัง เขาแค่นหัวเราะก่อนตอบเองเสร็จสรรพ พร้อมทั้งแสยะยิ้มส่งให้ผู้เป็นพ่ออีกคำรบใบหน้าของชายชราบูดเบี้ยวด้วยความไม่พอใจ ก่อนสบถพึมพำด่า ในระหว่างนั้นจึงเห็นร่างเล็กที่เกาะอยู่บนบ่าหนาของเจ้าลูกชายตัวดี ดวงตาฝ้าฟางพิน
ไอ้กันต์ ไม่เป็นซ้อจีนเทา Special Chapter II (1)
แฮกริดอุ้มลูกชายวัยสี่ขวบ ซึ่งมีใบหน้าคล้ายตนเองเข้าไปมากขึ้นทุกวันกระโดดลงจากเฮลิคอปเตอร์ส่วนตัว เมื่อทรงตัวได้มั่นจึงยื่นแขนข้างที่ว่างไปเป็นหลักให้ปุณณกันต์จับ“มึงซื้อที่นี่ไว้เหรอ” ดวงตาสีน้ำตาลอ่อนกวาดมองไปรอบตัว หลังจากที่เท้าสัมผัสกับพื้นทรายละเอียด ที่ที่พวกเขายืนอยู่ก็คือ เกาะเล็ก ๆ เกาะหนึ่ง ซึ่งตั้งอยู่ทางตอนเหนือของเมืองลาปาซ ในประเทศแม็กซิโกแฮกริดพาเขากับวิคเตอร์ติดตามมาเจรจาเรื่องการค้าอาวุธ เพื่อให้ลูกชายตัวน้อยของเขาเรียนรู้งานตั้งแต่อายุสี่ขวบ ตอนแรกปุณณกันต์แทบอยากแหวกกะโหลกหนา ๆ ของสามีตนเองออกมาดูว่ามีอะไรอยู่ในนั้น ถึงได้บรรจุความคิดแบบนี้ไว้ได้ แต่ดูเหมือนเจ้า ลูกชายจะชอบจึงไม่ได้ขัดอะไรมากนัก“ใช่”“เอาไว้พักผ่อนหรือไง”“หึ ดูสภาพรอบ ๆ ก่อนสิ มันเหมาะกับการพักผ่อนมากเหรอ”อ้าวไอ้นี่! แต่พอมองไปรอบ ๆ ก็ไม่เหมาะกับการพักผ่อนจริงนั่นแหละ ไหนจะคลื่นที่แรงเกินพอดี แถมยังมีโขดหินที่ดูอันตรายอยู่รอบ ๆ มันเหมือนคุกมากกว่าสถานที่พักผ่อนเสียอีก“พามึงมาเจอใครบางคน”คิ้วหนาของปุณณกันต์เลิกสูงขึ้นด้วยความสงสัยว่า สถานที่แบบนี้มีคนอื่นอยู่ด้วยอย่างนั้นหรือ แต่ก็ต้องหายกัง
ไอ้กันต์ ไม่เป็นซ้อจีนเทา Special Chapter I (2)
“แฮกริด อย่ามาเปลี่ยนเรื่อง!!!” คนที่กำลังฉุดกระชากร่างหนาไว้ตวาดอย่างเหลืออด ทำให้คนที่กำลังอาละวาดหยุดชะงักลง แต่หน้าอกยังกระเพื่อมขึ้นลงจากแรงหึงหวง ในหัวอดนึกถึงภาพในฝันตอนโคม่าไม่ได้ถ้าเขาไม่ตื่นอีกนิดเดียวหลงฮ่าวจะจูบเมียตนเองอยู่แล้วเชียว อุตส่าห์ทำตัวเป็นคนมีคุณธรรมแยกแยะได้ตั้งหลายเดือน แต่วันนี้เมียรักกลับมาเขี่ยตะกอนซึ่งตกอยู่ก้นบึ้งให้ขุ่นขึ้นมา“มึงมีใจให้มันใช่ไหม ถึงได้ปกป้องมัน!”“มีใจกับผีน่ะสิ!”คนตัวโตหันมาประจันหน้า ทั้งที่สายตายังแฝงแววอาฆาตไม่จาง แต่ตาคู่คมของปุณณกันต์กลับแข็งกร้าวกว่า ส่งผลให้เจ้าพ่อจีนเทาต้องลดโทสะของตัวเองลง เพราะไม่อยากสุมไฟให้คนตรงหน้ามากกว่าเดิมโธ่โว้ย! ทั้ง ๆ คนที่สมควรโกรธต้องเป็นเขาสิ นี่อะไรทำไมอยู่ ๆ เกมถึงพลิกได้“ไม่มีแล้วทำไมต้องปกป้องมัน?” เสียงกร้าวของเจ้าพ่อจีนเทาอ่อนลงอย่างเห็นได้ชัด“มึงจะเริ่มใช่ไหม” คนถูกถามยกมือขึ้นกอดอก พร้อมกับส่งเสียงเรียบ ๆ ถามกลับ นั่นทำให้เจ้าพ่อจีนเทาต้องรีบกดเซฟอาวุธคืนตามเดิม“ปุณ อย่าดุสิ” ร่างสูงจะก้าวไปหาคนที่แผ่รังสีกรุ่นโกรธมายังตนเอง แต่อีกฝ่ายกลับเบี่ยงตัวหนี ทำให้ชายร่างหนารู้สึกเสียหน้าอย
ไอ้กันต์ ไม่เป็นซ้อจีนเทา CHAPTER XVIII (3)
ปุณณกันต์มองตามด้วยสีหน้าระอาแต่ก็ต้องจำใจเดินตามไป เพราะถ้าไม่ไปตอนนี้ อีกฝ่ายคงกวนให้ตนเองอกแตกตายเพราะความโมโหอยู่ดีระหว่างทาง ปุณณกันต์เอามือเท้าแขน มองวิวข้างทางพลางบ่นเบา ๆ“กูไม่เข้าใจเลย ที่มีก็ใช้ได้จนจะสามขวบอยู่แล้ว จะมาซื้อใหม่อีกทำไม” คนบ่นนึกถึงเสื้อผ้าเด็กอ่อนสภาพนางฟ้า ที่ครูต้นกล้
ไอ้กันต์ ไม่เป็นซ้อจีนเทา CHAPTER XVI (1)
ร่างสูงยืนจังก้าอยู่หน้าประตูรั้ว ตาเรียวสอดส่ายเข้าไปในตัวบ้าน รอไม่นานลูกน้องที่ส่งให้แอบเข้าไปก็กลับออกมารายงาน“คุณปุณณกันต์จริง ๆ ครับนาย”เพียงแค่ได้ยินคำยืนยันจากลูกน้อง ก้อนเนื้อในอกก็เต้นระรัวจนแทบทะลุออกมา ขายาวพลันก้าวออกไปเองอัตโนมัติ หลี่เฟิงที่ติดตามมาก็เหมือนจะรู้ใจเจ้านาย จึงได้ทำกา
ไอ้กันต์ ไม่เป็นซ้อจีนเทา CHAPTER IX (4)
แฮกริดเคลิ้มกับแรงดูดเสียว ๆ เบื้องล่าง เขาหยิบซองเจลใน กระเป๋ากางเกงมาฉีกแล้วเทชโลมที่นิ้วก่อนเอื้อมไปรุกรานบั้นท้ายแน่นหนับของปุณณกันต์ นิ้วแกร่งซอยเข้าออกช้า ๆ ไม่ห่ามเหมือนครั้งก่อน ๆ แล้วจึงค่อย ๆ เพิ่มการยืดขยายจนได้สามนิ้วอย่างทุกครั้ง สองหูเงี่ยฟังเสียงครางกระเส่าที่บ่งบอกความพร้อมจากนั้นจึ
ไอ้กันต์ ไม่เป็นซ้อจีนเทา CHAPTER IX (2)
ทั้งห้องเหลือเพียงความเงียบกับเสียงลมหายใจแรง ๆ ของแฮกริดที่ก้องอยู่ในห้องปุณณกันต์รีบสาวเท้าลงจากเวทีหวังจะฉวยโอกาสเดินออก ไปพร้อมกับคนอื่น แต่ทันทีที่ร่างกำลังจะพ้นประตูแขนแกร่งของ เจ้าพ่อจีนเทาก็คว้าหมับเข้าที่ข้อมืออย่างแรง“จะไปไหน!”แรงดึงมหาศาลฉุดร่างในชุดหนังกลับมากระแทกลงบนโต๊ะไม้ยาวกลาง
Das könnte dir auch gefallen
Bad Love คู่ร้าย
sammi'P2.8K Aufrufeพี่เขยครับผมรับไม่ไหว
กาสะลอง20.6K Aufrufeลมหนาว เหมันต์
น้ำหมึกใสใส1.6K Aufrufeอุบัติรักฟีโรโมน [Omagaverse]
Gukak4.9K Aufrufeลุงครามพ่อเพื่อน
กาสะลอง1.1K Aufrufe#แอคเค่อพี่เสือ
เจ้ามูนวูฟล์771 Aufrufe158...ห้องนี้ผีไม่ดุ
ภัทรธิดา / Cosmos11254760 Aufrufe72 ชั่วโมงที่รักผลิบาน
บาริสต้าสายรุ้ง445 Aufrufe
