Tous les chapitres de : Chapitre 1 - Chapitre 10

ปัง!! โครม!!ปุณณกันต์สะดุ้งตื่นเด้งตัวขึ้น แต่ภาพตรงหน้ากลับมืดลง อาการงัวเงียหายเป็นปลิดทิ้ง เมื่อรู้สึกเหมือนมีใครเอาอะไรบางอย่างมายัดปาก และร่างเขาก็ถูกคลุมด้วยกระสอบสาก ๆ หลังจากนั้นตัวก็ลอยขึ้น ก่อนจะกระแทกลงบนบ่าแข็ง ๆ ของใครบางคน แม่เจ้าโว้ย! นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน!!“อ่อยนะโอ๊ย!!! อุก!” ชายหนุ่มดิ้นอย่างเอาเป็นเอาตาย ปากที่ถูกอุดไว้พยายามส่งเสียงตะโกน ถึงแม้จะมีแต่เสียงอู้อี้ออกมาก็ตาม เขาพยายามจะเอาผ้าที่ยัดปากตัวเองไว้ออก แต่แล้วก็ต้องหยุดลงเมื่อถูกบางอย่างแข็ง ๆ กระแทกที่ท้องอย่างแรง มันทำให้เขาจุกจนแทบหายใจไม่ออก ถึงอย่างนั้นเขาก็ยังไม่ละความพยายาม ชายหนุ่มขยับตัวดิ้นขลุกขลักอีกครั้ง แม้ว่ามันจะช่างทุลักทุเลเหลือเกินแต่การห้อยต่องแต่งอยู่แบบนี้ทำให้ทำอะไรลำบากฉิบหายแฮก ๆในที่สุดกันต์ก็สามารถดึงผ้าที่อุดปากของตัวเองออกได้สำเร็จ กว่าจะเอาออกได้เล่นเอาเกือบตาย เขาหอบหายใจสักพัก ค่อย ๆ ควบคุมสติ ข่มความตื่นตระหนกไว้ ก่อนเงี่ยหูฟังบทสนทนาไอ้พวกที่บุกมาแบกตัวเองออกจากที่นอนแต่เช้า“แม่ง! ตัวหนักฉิบหาย นายจะเอาไอ้ควายนี่ไปทำไมวะอาฮ่าว?!” เสียงสบถออกมาจากปากคนที่กำลังแบกกระส

คนถูกตบเลือดกบปากกัดฟันจนเจ็บกราม ดวงตาคมจ้องเขม็งไปทางคนที่ทำร้ายตัวเองอย่างเอาเรื่อง หรือว่านี่จะไม่ใช่เรื่องเล่น ๆ แล้ว เพราะถ้าหากเป็นเพียงการแสดง ทำไมถึงต้องทำร้ายกันจนเลือดตกยางออกด้วย ว่าแล้วก็หันไปสำรวจรอบ ๆ ตัวอีกที ซึ่งก่อนหน้านี้ไม่ได้สำรวจดีนัก เนื่องจากมึนจากการถูกทำให้สลบมาชายหนุ่มพบว่าตอนนี้ตัวเองถูกล้อมรอบไปด้วยชายฉกรรจ์หน้าตาน่ากลัวสี่ห้าคน โดยทุกคนดูจะนอบน้อมให้ไอ้เหี้ยนั่นเป็นพิเศษ‘พวกมันเป็นใครกันแน่?!’ คำถามนี้ก็ผุดขึ้นมาในหัวทันทีเหมือนอีกฝ่ายจะอ่านความคิดได้ คิ้วเข้มที่ถูกบากเป็นรอยเลิกขึ้นเล็กน้อยก่อนเสียงทุ้ม ๆ จะตอบกลับความคิดของปุณณกันต์“ไม่ต้องเสือกสงสัย เตรียมรูของมึงใช้หนี้ก็พอ!”ปุณณกันต์สะดุ้งเฮือกกับประโยคนั้นของอีกฝ่าย“เตรียมรูเหี้ยไรของมึง!!” เขาตวาดกลับทันควัน ทันใดนั้นรูข้างหลังมันขมิบเข้าหากันทันทีโดยสัญชาตญาณ“เดี๋ยวมึงก็รู้” ปุณณกันต์ถูกไอ้หน้าขาวเหยียดยิ้มส่งกลับมาให้อีกครั้ง ชายหนุ่มรู้สึกอยากกระทืบรอยยิ้มกวน ๆ ของไอ้เหี้ยตรง หน้าฉิบหายระหว่างที่กำลังจ้องหน้ากวน ๆ ของอีกฝ่ายอย่างเอาเรื่องนั้น กลับถูกสิ่งที่ถูกโดนโยนตุ้บมาตรงหน้าอย่างจังข

คนถูกถามละความสนใจจากเจ้าบารอน สัตว์เลี้ยงตัวโปรด ซึ่งเป็นหมาพันธุ์เคน คอร์โซ่สายเลือดแท้ ที่ตอนนี้เมื่อเห็นเจ้าของก็รีบวิ่งมาคลอเคลีย ทำตัวราวกับหมาน้อยพันธ์ปอมปอม แฮกริดหันมามองทางต้นเสียง ของคนที่ถูกทำเหมือนเป็นส่วนเกิน“อ้อ กูลืมไปเลย” น้ำเสียงกวน ๆ ถูกส่งมาก่อนเจ้าตัวจะกลับ ไปเล่นกับสัตว์เลี้ยงหน้าโหดของตัวเองต่อฮะ! ลืมกู? ทั้งที่กูนั่งหัวโด่อยู่นี่เนี่ยนะ ไอ้สัดเอ๊ย! คนถูกลืมได้แต่กัดฟันข่มอารมณ์ไว้ก่อน จะกวนตีนมันไม่ได้เด็ดขาด ถ้ามันโมโหแล้วฆ่าเขาหมกห้องใต้ดินนี้ขึ้นมาคงได้ไม่คุ้มเสีย“เออ! ถ้าเห็นแล้วก็รีบบอกมา จะให้กูใช้หนี้ยังไง?” ชายหนุ่มถามสิ่งที่ข้องใจอีกครั้ง ก่อนหน้ามันบอกว่าไม่อยากได้เงินแล้วมันต้องการอะไร หรือว่ามันจะต้องเอาอวัยวะเขาไปขายในตลาดมืด! ปุณณกันต์จินตนาการไปต่าง ๆ นานา เพียงลำพังร่างสูงลูบหัวหมายักษ์บารอนเล่นอีกสองสามที ก่อนค่อย ๆ ย่างสามขุมมาทางคนที่ถูกมัด ดวงตาสีน้ำตาลอ่อนจับจ้องทุกย่างก้าวของอีกฝ่ายอย่างระแวดระวัง“มึงคิดว่าในตัวมึงมีอะไรที่เอามาใช้หนี้ได้บ้างฮึ?” ร่างนั้นหยุดตรงหน้าทั้งที่เพียงอีกคืบเดียวก็จะถึงตัวปุณณกันต์ คิ้วหนาเลิกขึ้นเล็กน้อย ใบ

“นอนกับมึงครั้งละสี่หมื่นห้า ถ้าทำดีมึงต้องทิปให้กู ไม่เอาเซ็กซ์หมู่ ไม่เอาเซ็กซ์วิปริต ถ้าจะสดต้องมีใบรับรองแพทย์….” ปุณณกันต์ร่ายยาวเงื่อนไขในการรับงานครั้งนี้ โดยมีแฮกริดนั่งลูบหัวเจ้าบารอนเล่นฟังอยู่เงียบ ๆ ตาเรียวคมจ้องมองคนที่พูดเหมือนกำลังแร็ปอย่างไม่เว้นช่องหายใจ ดูท่าอีกฝ่ายคงจะเคี่ยวน่าดู ทำให้นึกถึงตัวเองตอนที่ต้องเจรจากับฝูงไฮยีน่าในวงการนี้“มึงคิดว่าตัวเองเป็นดาวบาร์โฮสต์เหรอ? ที่การจะนอนกับมึงแต่ละครั้งต้องมีเงื่อนไขห่าเหวอะไรไม่รู้เยอะไปหมด!” ชายหนุ่มดันบารอนให้ออกห่าง เขาตบก้นมันไม่กี่ที ร่างใหญ่โตของเคน คอร์โซ่ก็วิ่งไปยืนรอหน้าประตู ไม่นานนักประตูก็ถูกเปิดออก พร้อมกับมีลูกน้องคนสนิทจูงปลอกคอลากสัตว์ร่างยักษ์ตัวนั้นออกไปเมื่อเจ้าหมายักษ์เดินออกจากห้องไป แฮกริดก็ยืนขึ้นเต็มความสูง เขาเดินล้วงกระเป๋าไปหยุดตรงหน้าปุณณกันต์ที่ถูกมัดมือทั้งสองข้างยึดห้อยไว้กับเสาเตียง มือหน้ายกขึ้นจับคางอีกฝ่ายเชยขึ้นสบตาตนเอง“เงื่อนไขเดียวที่กูให้ได้คือ ทุกอย่างกูเป็นคนตัดสิน!” เสียงทุ้มเอ่ยช้า ๆ ด้วยน้ำเสียงนิ่ง ๆ ราวต้องการให้ทุกคำพูดของตนเองสลักเข้าไปในหัวทื่อ ๆ ของอีกฝ่ายทุกคำปุณณก

ร่างหนาหล่นทรุดลงกับพื้นทันทีที่เชือกเส้นยาวถูกตัดออก แขนแกร่งฉุดร่างบนพื้นโยนไปยังเตียงหนาดัง พลั่ก! ก่อนที่ริมฝีปากหนาจะกลับมากดทับอย่างร้อนแรงอีกครั้ง เสียงหอบกระชั้นของปุณณกันต์สั่นสะท้าน มือทั้งสองข้างซึ่งยังถูกมัดไว้ด้วยกันทุบอกอีกฝ่ายไม่หยุด แต่แรงทุบกลับอ่อนลงเรื่อย ๆ“อื้อ! เจ็บ!” เสียงครางประท้วงถูกกลืนลงในโพรงปากอัน รุ่มร้อน แฮกริดบดจูบหนักหน่วงกัดริมฝีปากล่างจนช้ำ ก่อนจะฉวยจังหวะนั้นสอดลิ้นเข้าไปเก็บเกี่ยวความหวานอย่างตะกรุมตะกรามแขนแข็งแรงเกี่ยวเอวอีกฝ่ายกระชากเข้าหาตัว ก่อนจะจับข้อมือทั้งสองซึ่งสร้างความรำคาญให้ตัวเองดันขึ้นไปกดไว้เหนือศีรษะ เขาบดความแข็งขืนลงตัวเองถูไถไปมาบนหน้าขาแกร่งของปุณณกันต์ ต้นขาตรงที่โดนก่อกวนแผ่ความร้อนออกมารู้สึกเหมือนราวถูกเหล็กร้อน ๆ นาบอยู่“มึงจะตัดใจตัดมันได้จริงเหรอปุณณกันต์?” แววตาซึ่งคุกรุ่นไปด้วยแรงปรารถนาจ้องมองใบหน้าเห่อร้อนที่แดงเถือกไปจนถึงใบหู“ไอ้โรคจิต!!” คนถูกทำลามกคลายปากที่เม้มไว้แน่น ก่อนจะเสิร์ฟคำด่าให้ไอ้จีนเซินเจิ้นตรงหน้าคงไม่ต้องถามว่าคนถูกด่าจะให้รางวัลอะไรกับคนปากดีแห่งปีอย่างปุณณกันต์ ริมฝีปากหนาทาบลงมาปิดปากที่ค