วิศวะฮาเร็ม 4p

กล้วย ไพศาล วิศวะพระนครปี 3 หนุ่มสายอึนซ่อนความฮอตไว้ภายใต้เสื้อช็อป เขาคือไอ้บื้อประจำแก๊งนักเลงที่ซื่อจนตามมุกใครไม่ทัน แต่กลับมีทีเด็ดระดับตำนานสมชื่อ "กล้วยยัก" เพราะภายใต้กางเกงยีนส์รัดเป้าคืออาวุธไซส์อลังการที่ยัังซิงม้าก

ความอันตราย=0

แก๊งอริคลั่งรัก 

A - เอ พสิน

หัวโจกสายโหดจากวิศวะอุเทนหล่อเกาหลี ดุดัน ชอบความรุนแรงระบายอารมณ์อยากหาเรื่องเด็กพระนครเพราะใครบางคน เคะหล่อรุกที่อยากเขมือบอริหน้ามึนใจจะขาด

B - บี บารมี

หนุ่มหล่อจอมกวนโรคจิตนิดๆ หลงใหลในความซื่อบื้อของคนอึน ยิ่งเห็นทำหน้างงตอนโดนรุมยิ่งอยากขยี้ไอ้ลูกหมาบื้อจอมอึด

C - ซี ยศศักดิ์

สายดิบ กวนประสาท ชอบพูดจาหยาบโลนดิบห่ามลามกชอบความเร็วแรงสะใจ

"ปากก็บอกว่าเกลียดขี้หน้า...แต่พอเห็น 'กล้วย' ยักษ์ดีดผางออกมาโชว์หน้าตาเฉย ทั้งสามคนก็พร้อมใจรุมรักอริหน้ามึนทันที!"

 ภายในวอร์ดผู้ป่วยรวมของโรงพยาบาลรัฐ กลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อที่ฉุนจนแสบจมูกคละคลุ้งไปทั่วบริเวณ แสงไฟนีออนบนเพดานกะพริบถี่ตอกย้ำชะตากรรมของกลุ่มวัยรุ่นเลือดร้อนที่นอนทอดยาวอยู่บนเตียงคนไข้

เพราะยกพวกตีกันอีกแล้ว

แต่จะมีอยู่หนึ่งคนที่รอด

ชายหนุ่มเจ้าของส่วนสูงเกือบ 185 เซนติเมตร ยืนนิ่งสนิทอยู่มุมห้อง ชุดช็อปสีเทาของสถาบันช่างกลพระนครที่สวมอยู่บ่งบอกบารมีความซ่าดุดันเด่นชัด ใบหน้าของคมคายได้รูป ดวงตาเรียวรีฉายแววราบเรียบน่าค้นหา ขยับริมฝีปากหยักเม้มเข้าหากันกลายเป็นจุดรวมสายตาได้ไม่ยาก เมื่อเป็นเพียงคนเดียวที่ไม่บาดเจ็บเพราะขาดเรียนแต่เพื่อนดันยกพวกตีกับคู่อริ

สายตาคู่คมจ้องมองเพื่อนสนิททั้งสาม โม/ส้ม/หนุน กับสภาพเละเป็นขี้ในห้องเตียงรวมของพยาบาลรัฐไม่ไกลมหาลัย บ้างผ้าพันแผลสีขาวรอบหัวบ้างสวมเฝือกอ่อนที่แขน กิตติศัพท์ความห้าวของกลุ่มนักเลงช่างกลพระนครถูกลูบคมทั้วที่ไม่ครบแก๊งเพราะฝีมือคู่อริ ‘เด็กอุเทน’ ทำให้กล้วยหัวโจกเด็กปีสามที่เหลือคิดจะแก้แค้นแทนเพื่อน

“มึงตัวคนเดียวจะไปล่อมันยังไง ไม่ตายห่าเอาเร๊อะไอ้กล้วย” โมเค้นเสียงพูดออกมาอย่างยากลำบากพลางซูดปากที่แตก

“นั่นดิ รอพวกกูออกโรงบาลก่อนดิว้า วันนั้นพวกกูแค่เมาไปหน่อย เสียท่าพวกแม่งซะได้” ส้มเสริมพลางขยับตัวอย่างอึดอัดจนต้องนิ่วหน้าด้วยความเจ็บแผลที่ดามแขน

กล้วยยังคงยืนนิ่ง แผ่นหลังกว้างพิงผนังปูนที่เย็นเฉียบ หนุ่มหน้าซื่อครุ่นคิด

“ขืนไม่ล่อมันตอนนี้ มันก็คิดว่าเรากลัวน่ะสิ ช่างกลพระนครไม่เคยมีประวัติว่าต้องมุดหัวหลบใคร โดยเฉพาะกับไอ้พวกอุเทนกล้าทำเพื่อนกูจนเละเป็นขี้แบบนี้กูจะล่อให้หนัก!”

“มึงจะล่อมันยังไง ไอ้ตัวหัวโจกสามตัวนั่นมันตีนหนักจะตายห่า ปากกูที่แตกนี่ก็ตีนมันคิดแล้วแม่งเจ็บใจ ตัวก็เท่าๆ กันเล่นกูซะหมอบ” หนุนสบถออกมาพลางขบกรามแน่น

กล้วยขยับแผ่นหลังออกจากผนังช้าๆ มองเพื่อนที่บาดเจ็บแล้วเชิดหน้าจัดปกเสื้อช็อปให้เข้าที่ แววตามุ่งมั่นไม่มีความสั่นไหวแม้แต่น้อย

“กูจะนัดเคลียร์กับพวกแม่ง ท้าดวลตัวต่อตัวถ้ามันแน่จริงมันต้องรับคำท้า แต่ถ้ามันจะหมาหมู่รุมกูอีกก็ช่างแม่งถ้าจะเข้าโรงบาลอีกคนก็ไม่เห็นเป็นไรทำไมชอบมาตอนกูไม่อยู่กูต้องไปเคลียให้จบ” กล้วยประกาศกร้าว น้ำเสียวยงทุ้มต่ำดังก้องในห้องพักฟื้น

“ไอ้กล้วยเพื่อนรัก” โมพึมพำออกมา แววตาซาบซึ้งยกนิ้วโป้งให้ด้ววดวงตาเปล่งประกายขึ้น

“คนรักเพื่อนพ้องน้องพี่ รักสถาบันต้องแบบนี้สิวะถึงจะสมชื่อเด็กช่างกลพระนคร!” ส้มชูนิ้วโป้งตีนให้เพราะแขนเจ็บ

กล้วยพยักหน้าให้เพื่อนเป็นครั้งสุดท้ายก่อนจะหมุนตัวเดินออกจากห้องไป ทิ้งไว้เพียงกลิ่นอายนักสู้ที่คละคลุ้งในห้องผู้ป่วย