CHAPTER 2

Thalia's POV

Bumubuhos ang malakas na ulan habang pilit kong pinaandar nang mabilis ang kotse ko palayo sa gusaling iyon. Halos hindi ko na maaninag ang daan sa kapal ng tubig sa windshield at sa labo ng paningin ko dahil sa mga luhang pilit kong pinipigil.

Masakit. Tangina, sobrang sakit.

Limang taon akong naniwalang binuo namin ang buhay na 'to nang magkasama. Na bawat puyat at pagod ko para sa Del Rio Artisan Corp ay para sa hinaharap naming dalawa. Pero para lang pala ako sa kaniya basahan na pwedeng itapon kapag nakuha na ang gusto.

Biglang umalingawngaw ang malakas na busina mula sa kabilang linya.

Nawalan ng kapit ang mga gulong ng kotse ko sa basang kalsada. Sinubukan kong apakan ang preno, pero huli na—sumabog ang nakabibinging tunog ng tumitiling bakal bago nagdilim ang buong paligid ko.

Mabigat ang mga talukap ng mata ko nang magmulat ako. Amoy antiseptic, malamig ang hangin, at may paulit-ulit na tunog ng heart monitor sa tabi ko.

"Pumirma ka na rito para matapos na 'to," boses agad ng biyenan kong si Señora Valeria ang umalulong sa kwarto.

Pilit akong umupo kahit kumakirot ang ulo ko at may swero sa kamay ko. Nakatayo sa paanan ng kama ko si Damian, nakasuit pa rin pero nakakrus ang mga braso at walang kaabog-abog na nakatingin sa akin. Sa tabi niya si Corinne, na nakahawak pa sa braso ng asawa ko habang nagpapairap.

"A-Anong nangyari?" mahinang tanong ko, puyat at tuyo ang lalamunan.

"Naaksidente ka dahil sa kagalawan mo," malamig na sabi ni Damian. Inihagis niya ang isang folder ng mga papel sa ibabaw ng kumot ko. "Huwag ka nang magpanggap, Thalia. Alam kong narinig mo kami kagabi sa penthouse. Kaya mabuti pa, pirmahan mo na 'yang quitclaim at waiver para sa Del Rio Artisan Corp, pati na rin ang divorce papers natin."

Napatitig ako sa kaniya. Walang bakas ng pag-aalala sa mukha niya. Walang maskara. Iyon pala ang totoong Damian Mercer—isang sakim na lalakeng walang puso.

"Nasa ospital ako, Damian..." pabulong kong sabi, ramdam ang panginginig ng boses ko. "Kakagising ko lang mula sa aksidente. Tapos ito agad ang ibubungad mo sa akin?"

"Ano ba namang arte 'yan, Thalia?" singit ni Corinne na may halong ngisi. "Nagkabungguan lang naman ang sasakyan mo sa gutter. Huwag ka nang magpaawa kay Damian. Wala ka nang makukuha sa kaniya dahil wala ka namang ambag sa pamilyang 'to mula noong ipagkasundo kayo!"

"Manahimik ka, Corinne," malamig kong pinalagpasan ng tingin ang ampon ng pamilya ko at tumingin uli kay Damian. "Talagang ipagpapalit mo ako sa kaniya? Pagkatapos ng lahat ng ginawa ko para sa 'yo at sa pamilya mo?"

Tumawa nang mahina si Damian, isang tunog na napakapait pakinggan. "Ginawa? Thalia, pinalaki lang ng utang na loob ang pamilya mo sa amin. Binigyan kita ng magandang buhay sa loob ng limang taon. Ngayon, oras na para ibalik mo sa akin ang dapat sa akin. Ang Del Rio Artisan Corp ay mananatili sa ilalim ng Mercer Group."

"Pano kapag ayoko?" matigas kong tanong.

Lumapit si Señora Valeria at marahas na hinawakan ang balikat ko. "Kapag hindi ka pumirma, sisiguraduhin kong wala kang mapupuntahang ospital sa buong lungsod na 'to. Kakasuhan ka rin namin ng e****a at pagsira sa pangalan ng pamilya Mercer. Isasama pa namin ang nanay-nanayan mong nag-aalaga sa 'yo sa probinsya!"

Nanlamig ang buong katawan ko. Banta 'yon. Desperado silang ubusin ako bago pa ako makatayo uli.

Bago pa ako makapagsalita, pumasok ang isang doktor na may hawak na clipboard. Tumingin ito sa aming lahat bago bumaling sa akin.

"Mrs. Mercer, kailangan niyo pong mag-ingat nang husto," seryosong pahayag ng doktor. "Mabuti na lang at hindi malakas ang impact ng aksidente. Ligtas ang ipinagbubuntis niyo."

Natigilan ang buong kwarto.

"P-Pakiulit?" nanginginig kong tanong habang napahawak ako sa tiyan ko.

"You are five weeks pregnant, Mrs. Mercer. At batay sa ultra-sound natin kanina... hindi lang isa ang baby niyo. You are carrying triplets."

Mabilis na napatingin sa akin si Damian, saglit na nadatnan ng gulat ang kaniyang mga mata. Pero bago pa siya makapagsalita, mabilis na sumingit si Corinne.

"Sigurado ka bang kay Damian 'yan?" maanghang na hirit ni Corinne habang nakatitig sa akin nang may pandidiri. "Gabi-gabi kang wala sa bahay dahil sa sinasabi mong trabaho sa supplier. Baka naman sa ibang lalaki mo nakuha 'yan para lang may maipang-blackmail ka kay Damian ngayon?"

"Tama si Corinne," mabilis na sang-ayon ni Señora Valeria, palabas na ang tunay na kulay. "Damian, huwag kang magpapaloko! Ngayong alam niyang mawawalan siya ng pera, gagamit siya ng bata para manatili sa 'yo!"

Tumingin ako kay Damian, naghihintay kung ipagtatanggol niya man lang ako o ang mga anak namin. Pero lumalamig ang titig niya pabalik sa akin.

"Hindi ko kailangan ng anak mula sa 'yo, Thalia," walang alinlangan niyang sabi. Bawat salita ay parang lasong s********p sa natitira kong lakas. "At siguradong hindi sa akin 'yang mga 'yan. Hinding-hindi ako magkakaroon ng anak sa isang babaeng katulad mo."

Pinikit ko ang mga mata ko habang marahang hinahaplos ang sarili kong tiyan sa ilalim ng blanket. May tatlong maliliit na buhay sa loob ko. Mga anak ko.

Sila na lang ang natitira sa akin. At hindi ko hahayaang hawakan sila ng pamilyang 'to.

Kinuha ko ang bolpen sa nightstand. Sa gitna ng panghihina ng katawan ko, buong lakas kong pinirmahan ang waiver at ang divorce papers sa harap nila. Ibinagsak ko ang mga dokumento sa dibdib ni Damian.

"Ayan na," malamig kong sabi, wala nang luha sa mga mata ko. "Nakuha niyo na ang gusto niyo. Umalis na kayo sa harap ko."

Kinuha ni Damian ang mga papel nang may bahagyang pagkagulat sa bilis ng pagsuko ko, pero agad din itong napalitan ng ngisi. "Mabuti naman at natuto ka ring maging praktikal. Layas na sa kwartong 'to bago mag-umaga. Ayaw na kitang makita pa."

Tumalikod sila habang magkahawak-kamay sina Damian at Corinne palabas ng kwarto.

Nang masara ang p***o, dahan-dahan kong itinanggal ang swero sa kamay ko kahit umagos ang konting dugo. Tumayo ako mula sa kama, inayos ang magulo kong damit, at lumakad palabas ng ospital nang walang dalang kahit ano.

Sa labas ng ospital, naghihintay sa gilid ng kalsada ang isang itim na Maybach. Pagkakita sa akin, mabilis na bumaba ang isang lalakeng naka-suit at binuksan ang p***o ng kotse para sa akin.

Pumasok ako sa loob at sumandal sa malambot na leather seat. Tumingin sa akin si Uncle Bernardo mula sa passenger seat.

"Young Lady, handa na ang private jet papuntang ibang bansa," galang niyang ulat. "Lahat ng ari-arian at account niyo sa ilalim ng tunay niyong pangalan ay naisaayos na."

Yumakap ako sa sarili ko at tumingin sa labas ng bintana habang umaandar ang sasakyan palayo.

"Ihanda mo ang lahat, Uncle," malamig kong utos habang nakatingin sa gumuguho kong mundo sa labas. "Pagbalik natin... sisiguraduhin kong luluhod si Damian Mercer sa harap ko."