CHAPTER 1

Thalia's POV

Ang amoy ng mamahaling French perfume at mamahaling wine—’yan ang unang humampas sa ilong ko pagkagising ko mula sa dalawang oras na biyahe galing Pampanga. Masakit pa ang likod ko. Puno ng alikabok ang laylayan ng dress ko dahil ako mismo ang pumunta sa supplier para siguraduhing perpekto ang ire-relaunch naming vintage jewelry line ngayong gabi.

Ngayon ang ikalimang anniversary namin ni Damian.

Limang taon. Limang taon ko siyang pinaglingkuran nang walang reklamo. Nung pumasok ako sa buhay niya, halos bumabagsak ang Mercer Group. Ako ang naging tahimik niyang sandigan, ang babaeng laging nasa likod ng mga matatagumpay niyang negosyo habang nananatili ako sa dilim. Para sa kaniya, pumayag akong magpanggap na isang simpleng babae na walang pamilya, walang marangyang pinagmulan—isang ulila na nagkataong may talento sa interior design at gemology.

Gusto ko kasing mahalin niya ako dahil sa kung sino ako, at hindi dahil sa apelyido ko. At sa loob ng limang taon, naniwala akong mahal niya ako.

Hawak ko ang maliit na velvet box sa loob ng handbag ko. Laman nito ang dalawang customized platinum bands. Ngiting-ngiti akong umakyat sa masters bedroom ng aming penthouse. Gusto ko siyang i-surprise bago man lang kami bumaba sa engrandeng party na inihanda ko sa lower ballroom.

Pero bago ko pa man maipaikot ang doorknob, napahinto ako.

Bukas nang bahagya ang p***o. May manipis na guhit ng liwanag na lumalabas mula sa loob. At kasabay nito, ang isang tunog na parang bombang sumabog sa dibdib ko.

Unang narinig ang ungol ng isang babae—malamtextura, mataas, at sobrang pamilyar.

"Damian... hmmm, dahan-dahan naman. Baka biglang umuwi ang asawa mo," maarteng bulong ng babae.

Nanginig ang buong katawan ko. Nanlamig ang mga daliri kong nakahawak sa doorknob. Dahan-dahan kong itinulak ang p***o nang bahagya para makasilip sa loob.

Ang kwarto naming dalawa—ang mismong kama kung saan gabi-gabi kaming nangangako ng pag-ibig sa isa’t isa—ay nagwawala ngayon sa pagnanasa. Nakatabon ang kalahati ng katawan ni Damian, pero kitang-kita ko ang pawisang likod ng aking asawa. At sa ilalim niya, nakalingkis ang mga binti ni Corinne.

Si Corinne Madrigal.

Ang ampon ng pamilya ko na itinuring kong sarili kong kapatid. Ang babaeng pinatira ko sa sarili naming bahay dahil pinalayas daw siya ng ex-boyfriend niya. Ang babaeng halos bihisan ko at pakainin mula sa sarili kong bulsa.

"Hayaan mo siya. Nasa Pampanga 'yon, bukas pa ang balik," malamig na tugon ni Damian. Walang kaabog-abog ang boses niya, walang maskara ng pagmamahal na madalas niyang ipinapakita sa akin. "Tsaka kahit mahuli tayo niyon, ano namang magagawa niya? Matatakot lang 'yong mawalan ng pambayad sa apartment ng nanay-nanayan niya."

Napaatras ako ng kalahating hakbang. Tila nawalan ng hangin ang baga ko. Ang puso kong dating buo ay parang salamin na pinalo ng martilyo—nadurog nang walang naiwang ni isang piraso.

"You're so bad, Damian," pabebe na tawa ni Corinne habang nakapulupot ang mga kamay sa leeg ng asawa ko. "Pero kailan mo ba talaga tatapusin ang kalokohang 'to? Naaasar na ako sa tuwing nakikita ko siyang umaarte na parang siya ang reyna ng Mercer Group."

Tumigil si Damian sa paghalik sa leeg ni Corinne. Umupo siya sa gilid ng kama at kumuha ng sigarilyo sa nightstand. Sa liwanag ng lighter, nakita ko ang walang emosyon niyang mukha—ang mukhang minahal ko nang higit sa sarili kong buhay.

"Konting tiis na lang, Corinne," aniya bago nagbuga ng usok. "Nakuha ko na ang tiwala niya para ipasa sa akin ang buong ownership ng Del Rio Artisan Corp."

Muntik na akong mapasigaw pero mabilis kong itinakip ang dalawa kong kamay sa sarili kong bibig. Luha na mainit at mabilis ang tuluy-tuloy na pumapatak sa pisngi ko.

Ang Del Rio Artisan Corp. Ang maliit na kumpanyang pamanang-bahay na itinayo ko mula sa sarili kong dugo at pawis. Iyon lang ang pampublikong negosyo na nakapangalan sa akin bago ko tuluyang kunin ang tunay kong posisyon.

"Kapag napirmahan niya na ang transferring rights bukas, iipitin natin ang supply chain nila," patuloy ni Damian sa malamig na boses. "Lalabas na bankrupt ang kumpanya niya. Pagkatapos niyon, madali na siyang idivorce. Wala siyang makukuhang kahit magkano mula sa akin. Babalik siya sa kangkungan kung saan ko siya pinulot."

"How smart, my love," nakangiting sabi ni Corinne bago umupo sa kandungan ni Damian at humalik sa labi nito. "Gawin natin siyang basahan. Para malaman niya kung saan talaga ang pwesto niya."

"Wala siyang utak, Corinne. Akala niya talaga mahal ko siya," natatawang dagdag ni Damian habang hinahaplos ang baywang ng kapatid-kapatiran ko. "Madaling utuin ang mga babaeng nagmamahal nang tanga."

Bawat salitang lumalabas sa bibig nila ay parang kutsilyong paulit-ulit na isinaksak sa likod ko.

Lahat ng sakripisyo ko sa loob ng limang taon... panlilinlang lang pala. Ginawa nila akong tanga. Ginamit nila ang kabaitan ko para pumatay at magnakaw sa likod ko. Akala nila ay isa lang akong dukha na walang laban. Akala nila ay wala akong kakayahang gumanti.

Hinawakan ko nang mahigpit ang handle ng aking bag. Hinding-hindi ko ipapakita sa kanila ang mga luha ko sa harap ng kama nila ngayong gabi. Hindi ko ibibigay sa kanila ang kasiyahang makita akong nasasaktan at umiiyak na parang nagmamakaawa.

Gusto nila ng basahan? Ibibigay ko sa kanila ang pinakamalaking surprise sa buhay nila.

Dahan-dahan kong isinara ang p***o nang walang anumang ingay. Tumalikod ako at mabilis na naglakad palabas ng hallway. Sa bawat hakbang ko malayo sa kwartong iyon, unt-unting napapawi ang sakit at pinapalitan ng isang napakalamig na galit.

Pagbaba ko sa elevator papunta sa basement parking, nanginginig ang mga daliri ko habang kinukuha ang cellphone sa bag. Hindi ko na pinansin ang ulan na malakas na pumapatak sa labas ng gusali habang binubuksan ko ang sasakyan.

Pumasok ako sa kotse at mariing pinitik ang steering wheel. Maya-maya pa, pumatak ang bagong numero sa screen ng telepono ko—isang pribadong linya na limang taon kong hindi ginamit.

Isang ring pa lang, may sumagot na agad. Boses ng isang matandang lalaki na may awtoridad at buong galang.

"Young Lady Thalia? Is that really you?"

Huminga ako nang malalim. Pinunas ko ang huling bakas ng luha sa aking mata gamit ang likod ng aking kamay, at sa harap ng rearview mirror, nakita ko ang sarili kong mga mata—wala na roon ang mahinhin at nagmamahal na asawa. Ang natira na lang ay ang tunay na tagapagmana.

"Uncle Bernardo," malamig na panimula ko, ang boses ko ay kasing tigas ng bakal. "Ihanda mo ang sasakyan at ang legal team ng pamilya. Nakikipaglaro ang mga Mercer... at tapos na akong magpanggap."