CHAPTER 3

Thalia's POV

Maagang dumating ang pampublikong utility truck para hakutin ang natitira kong mga gamit mula sa maliit na townhouse na naging tahanan ko bago ako lumipat sa penthouse ni Damian. Pero bago pa man ako makatapak sa gate, nakaharang na ang dalawang matatangkad na security guard ng pamilya Mercer.

Nakatayo sa gitna ng garage si Corinne, nakasuot ng isa sa mga mamahaling designer coats ko na iniwan ko sa penthouse. May hawak siyang baso ng iced coffee at nakatingin sa akin na parang nakakita ng basurang pilit ibinabalik ng hangin.

"Anong ginagawa mo rito, Thalia?" maarte niyang tanong bago uminom sa coffee cup niya. "Di ba malinaw ang usapan niyo ni Damian kagabi sa ospital? Binayaran ka na sa lahat ng ginawa mo. Wala ka nang karapatang tumapak sa alinmang ari-arian na nakapangalan sa Mercer Group."

Malamig ko siyang tinitigan. "Galing sa sarili kong bulsa ang pambili ng bahay na 'to, Corinne. Bago pa man dumating si Damian sa buhay ko, akin na 'to."

Tumawa si Corinne—isang tunog na nakakarindi sa tainga. "Nakalimutan mo na ata? Yung ginawa mong pirma kagabi sa ospital... hindi lang waiver ng Del Rio Artisan Corp 'yon. Kasama roon ang lahat ng real estate properties na nakapangalan sa 'yo bilang asawa ni Damian. Technically, pagmamay-ari na 'to ng Mercer Enterprise."

Kumuha siya ng isang folder mula sa bag niya at inihagis sa paanan ko.

"Damian made sure na wala ka talagang madadalang kahit ano," dugtong niya na may kasamang malawak na ngisi. "At oh, baka nakakalimutan mo... yung nanay-nanayan mo sa probinsya? Pinatapon na rin ni Señora Valeria ang mga gamit niya mula sa apartment na pinapaupahan ng Mercer Foundation. Wala na kayong balwarte kahit saan."

Napahigpit ang hawak ko sa maliit kong sling bag. Ang matandang nag-alaga sa akin nung nagpanggap akong mahirap—damay rin sa kasakiman nila.

"Napakayabang mo para sa isang taong nabubuhay lang sa tira-tira ko, Corinne," diretso kong sabi sa kaniya, walang katiting na takot sa boses ko. "Lahat ng gamit na hawak mo ngayon, galing sa akin. Pati na rin ang lalakeng katabi mo sa kama."

Mabilis na napawi ang ngisi sa mukha ni Corinne. Mabilis siyang lumapit sa akin at itinaas ang kamay para sampalin ako, pero bago pa man tumama ang palad niya, marahas kong hinawakan ang pulso niya at pinalipit ito nang paitaas.

"Aray! Bitiwan mo ako, baliw ka!" tili niya habang namimilipit sa sakit.

"Huwag mong susubukang idampi ang marumi mong kamay sa akin," bulong ko sa kaniya habang mas pinapahirapan ang hawak ko. "Mag-enjoy ka sa mga itinapon ko, Corinne. Dahil kapag binalikan ko ang lahat ng 'to, sisiguraduhin kong wala ni isang hibla ng damit ang maiiwan sa 'yo."

Inihagis ko ang kamay niya pabalik sa kaniya kaya napaupo siya sa basang semento. Sigaw siya nang sigaw habang tinatawag ang mga security guard, pero mabilis na akong tumalikod at naglakad palabas ng subdivision.

Hindi ako umiyak. Walang patak ng luha na lumabas sa mga mata ko habang naglalakad ako sa ilalim ng mainit na sikat ng araw. Nakahawak ang isa kong kamay sa tiyan ko.

"Magtiis lang kayo nang konti, babies," pabulong kong sabi sa mga anak ko habang naglalakad ako palayo sa lugar na iyon. "Aalis na tayo sa bulok na mundong 'to."

Nang makalabas ako sa main gate ng exclusive subdivision, may humintong kulay itim na SUV sa tabi ng kalsada. Bumaba agad ang driver at binuksan ang p***o ng kotse.

Pumasok ako sa loob at natagpuan si Uncle Bernardo na nakaupo habang may hawak na tablet. Mabilis niyang itinabi ang hawak niya at tumingin sa akin nang may malalim na pag-aalala.

"Young Lady... nalaman po namin ang ginawa ng pamilya Mercer sa inyong residence at sa inyong caretaker sa probinsya," ulat ni Uncle Bernardo. "Naisasaayos na po ng ating mga tauhan ang seguridad ng inyong caretaker. Papunta na siya ngayon sa ating pribadong villa sa Switzerland."

"Salamat, Uncle," tumango ako at sumandal sa upuan. "Kumusta ang galaw ng Mercer Group matapos nilang makuha ang Del Rio Artisan Corp?"

"Masayang-masaya po si Damian Mercer," malamig na tugon ng matanda habang ipinapakita sa akin ang tablet. "Nagpa-press conference sila nitong umaga para i-announce ang pagbili nila sa inyong kumpanya. Kasabay nito ang balita na opisyal na silang naghiwalay at itataguyod niya ang tambalan nila ni Corinne Madrigal bilang bagong mukha ng kanilang kumpanya."

Tiningnan ko ang screen ng tablet. Nakangiti si Damian sa harap ng mga camera, nakahawak sa baywang ni Corinne habang itinataas ang mga dokumentong pilit nilang ipinapirma sa akin kahapon.

Iniisip ng buong mundo na isa akong kawawang babae na inabandona ng mayamang asawa matapos mawalan ng pera. Iniisip ni Damian na tagumpay ang ginawa niyang pagtrato sa akin na parang basahan.

"Hayaan mo silang magdiwang," sabi ko habang nakatingin sa mukha ni Damian sa screen. "Mas mataas ang lipad nila ngayon, mas masakit ang pagbagsak nila kapag hinatak ko na ang tali."

"Naka-standby na po ang private jet sa hangar, Young Lady," dagdag ni Uncle Bernardo. "Ang inyong ama... ang Chairman... ay naghihintay na sa headquarters sa Geneva. Gusto niya pong makasiguro sa kalagayan niyo at ng mga bata."

"Let's go," utos ko sa driver. "Ayoko nang makahinga ng parehong hangin na hinihingahan ng mga taong 'yan kahit isang minuto pa."

Habang bumabyahe ang sasakyan papunta sa pribadong paliparan, pilit kong pinagmasdan ang skyline ng lungsod sa labas ng bintana. Dito ako nagpakatanga. Dito ko ibinigay ang limang taon ng buhay ko para sa lalakeng hindi man lang ako itinuring na tao.

Pero ang Thalia na nagmamahal nang walang kapalit ay namatay na sa kwarto ng ospital kahapon.

Pumarada ang SUV sa tapat ng napakalaking private jet na may nakatatak na logo ng Del Rio International Shipping—ang pinakamalaking maritime empire sa buong kontinente.

Umakyat ako sa hagdan ng eroplano nang hindi gumagamit ng tulong ng sinoman. Bawat hakbang ko paitaas ay tanda ng pagputol ko sa huling natitirang ugnayan ko kay Damian Mercer.

Pumasok ako sa loob ng luxury cabin at umupo sa tabi ng bintana. Sa dahan-dahang pag-angat ng eroplano papunta sa ulap, tumingin ako sa ibaba kung saan unt-unting kumiliit ang buong lungsod.

Nakahawak ang dalawa kong kamay sa aking tiyan, ramdam ang tibok ng tatlong maliliit na buhay sa loob ko. Sila Callum, Cassian, at Ciel. Sila ang magiging lakas ko para sa panibagong simula.

Bumulong ako sa hangin habang lumalayo ang eroplano sa Maynila.

"Magpakasaya ka muna, Damian Mercer. Dahil kapag nagkita tayong muli... hindi na ako ang babaeng pwedeng-pwede mong apak-apakan."