夫が割り勘にしようと言うので、胎児を彼の体内に移した

“Anak, hindi ka man lang ba magpapaalam kay Joseph? Aba’y papunta na ng Amerika ang pamilya nila at magtatagal daw sila doon,” sabi ng nanay ni Klea, habang inaayos ang mga pinaglaba sa kanilang maliit na balkonahe. Ang boses nito ay puno ng pag-aalala, dahil alam niyang higit pa sa magkapatid ang turingan ng dalawa—sila ang itinuturing na pinakamalapit na kaibigan sa isa’t isa mula pa sa pagkabata.

Nagwalang kibo lang si Klea, nakatanaw sa daanang madalas daanan ng kababata. Buo ang kanyang tiwala—sigurado siyang dadaan si Joseph sa kanila para magpaalam nang maayos, tulad ng lagi nilang ginagawa bago ang anumang paghihiwalay. Kilala niya si Joseph; hindi ito aalis nang hindi siya nakikita, hindi iiwan ang kanilang samahan nang walang salita. Pero lumipas ang umaga, tanghali, at hapon—ang araw na dati’y puno ng tawanan at kwentuhan ay naging mabagal at mabigat ang paglipas. Hindi man lang ito nagpakita. Walang katok sa p***o, walang tawag, walang mensahe—parang bigla na lang naglaho sa hangin, na tila ba hindi sila nangakong magkikita bago ang pag-alis nito. Kinabukasan, tinawagan at tinext niya ito nang paulit-ulit, hanggang sa mapagod ang kanyang mga daliri at mapuno ng pangamba ang kanyang dibdib, pero wala pa ring sumasagot o nagre-reply. Ang bawat paghihintay ay nagiging sugat na unti-unting kumakalat sa kanyang puso.

Dumaan ang ilang buwan, at may kakaibang pagbabagong napansin sa dalaga. Hindi na siya ang dating masigla at laging nakangiti. Palagi siyang nasusuka lalo na sa umaga, matamlay ang katawan, at sobrang sensitibo sa anumang amoy at ingay na dati naman ay hindi nakakaabala sa kanya. Madalas siyang mapahinto sa gitna ng gawain, hawak ang kanyang tiyan habang nagtataka kung ano ang nangyayari sa kanyang sarili. Ang mga kaibigan niya sa baryo ay nagtatanong kung siya ba ay may sakit, pero pilit lang niyang itinatago ang kanyang takot at pagkalito.

“Anak… buntis ka ba?” tanong ng nanay niya nang may halong pag-aalala at pagkagulat habang magkausap sila sa gabi, ang kanilang mga mata ay nagtatagpo na may halong lungkot at pag-asa.

Napatingin si Klea sa ina, ang mga luha ay nagsimulang mamuo sa kanyang mga mata, at napahina ang boses na tila ba takot sa sasabihin ng tadhana. “Hindi ko po alam, ‘Nay…” sagot niya habang pilit na pinipigilan ang pag-iyak. Ang kanyang isip ay puno ng mga tanong—paano kung totoo? Paano kung walang magawa ang kanyang kababata? Paano kung siya na lang mag-isa?

Kinabukasan, lumiban muna siya sa paaralan at nagpasama sa nanay niya para magpa-check up sa pinakamalapit na ospital. Ang bawat hakbang papunta doon ay parang isang mabigat na pasanin, ang kanyang puso ay tumitibok nang mabilis sa takot sa katotohanan. Doon nila nalaman ang sagot sa lahat ng pagdududa: apat na buwan na palang nagdadalang-tao si Klea. Ang balitang ito ay nagdulot ng halo-halong damdamin—takot, pagkagulat, at kaunting kagalakan na may buhay na nabubuo sa kanyang sinapupunan.

Huminto muna siya sa pag-aaral kahit nasa huling taon na siya ng kolehiyo, dahil kailangan niyang magtrabaho at makapag-ipon para sa kanyang panganganak at kinabukasan ng sanggol. Sa tulong ng kanyang ina na laging nakaalalay at hindi siya iniwan sa gitna ng pagsubok, nakaraos naman sila nang ligtas at payapa ang isipan. Isinilang niya si Zander—isang bibo, matalino, at gwapong bata na naging tanging liwanag at saya ng kanilang tahanan sa gitna ng mga pagsubok. Ang bata ay may mga mata at ngiting nakapagpapaalala sa kanya ng nakaraan, ngunit ito rin ang nagbibigay sa kanya ng lakas araw-araw. Tumutulong na rin ito sa kanilang maliit na karinderya tuwing walang pasok sa paaralan, nag-aayos ng upuan at nag-aabot ng tubig sa mga suki, na labis na minamahal ng lahat sa baryo. Sa birth certificate ng bata, hindi niya nilagay ang apelyidong Hernandez; N/A na lang ang isinulat niya sa pangalan ng ama. Ginawa niya ito hindi dahil sa galit, kundi dahil sa pagtanggap na kailangan niyang tumayo sa sarili niyang mga paa. Hindi na siya umasang magkikita pa sila ulit, at sa paglipas ng panahon, tinanggap na lang niya sa isip niya na baka hindi na ito babalik, o baka may nangyaring hindi maganda na pumigil dito sa pagbabalik.

 

JOSEPH'S FLASHBACK

“Joseph, dalian mo na! Gumising ka na diyan, naghihintay na ang Daddy mo sa baba. Mahuhuli na tayo sa flight!” tawag ni Doña Tessa, ang ina ni Joseph, habang kumakatok nang mabilis sa p***o ng kanyang kwarto. Ang boses nito ay puno ng pagmamadali dahil sa paghahanda ng kanilang pag-alis.

“Okay Mom, pababa na! Ahmm… makakadaan pa ba tayo kina Klea? Gusto ko sana siyang makausap nang maayos at makapagpaalam nang pormal,” pakiusap ni Joseph habang nagmamadaling magbihis at inilalagay ang mga gamit sa bag. Ang kanyang isip ay nasa kanyang kababata, ayaw niyang umalis nang walang paalam.

“Ay naku, iho, mahuhuli na talaga tayo. Maulan pa at maalat ang daan dahil sa baha. I-text mo na lang siya, o tumawag bago tayo sumakay sa eroplano,” sagot ng ina na may halong pagkainip habang hinihila siya pababa ng hagdan.

Sa sobrang pagmamadali at pag-aalala na mahuli sa biyahe, naiwan pala ni Joseph ang kanyang cellphone sa ibabaw ng mesa sa kwarto, sa ilalim ng tumpok ng mga libro. Sumakay na sila agad at tumuloy sa biyahe patungong paliparan. Habang nasa daan, bumuhos ang malakas na ulan na naging dahilan ng pagiging madulas ng kalsada. Biglang nawalan ng kontrol ang sasakyan dahil sa bilis ng agos ng tubig at pagkiskis ng gulong, at tumama ito sa poste ng kuryente. Si Joseph ang pinakamalubha ang tinamaan—lalo na ang ulo nang tumama ito sa bintana. Pagkagising niya sa ospital makalipas ang ilang araw, nalaman niyang may malaking nangyari sa kanya: hindi na niya makilala pati ang sarili niyang mga magulang. Nagkaroon siya ng matinding amnesia dulot ng pagkakabagok sa ulo. Pinili ng pamilya na sa Amerika na siya dalhin at doon ipagamot sa mga espesyalista, sa pag-asang baka sa tulong ng mga gamot at therapy ay unti-unting bumalik ang kanyang alaala.

Lumipas ang dalawang taon ng paggaling at paghihirap, at unti-unting bumalik ang kanyang lakas at ilang alaala ng kanyang pagkabata at pamilya—pero ang tungkol kay Klea, ang kanilang pagkakaibigan, at ang huling gabing pinagsamahan nila, nanatiling malabo at tila nakakubli sa pinakamalalim na bahagi ng kanyang isipan, na hindi maabot ng kanyang kamalayan.

 

KLEA'S STORY

“Being a mother is not as easy as we spell it.” Iyan ang katagang laging nakatatak sa isipan ni Klea Natividad, na ngayon ay 26 anyos na at isang matapang na single mom. Sa kabila ng hirap ng buhay, hindi siya sumusuko. Pinagsasabay niya ang pagtatapos ng kanyang pag-aaral sa kolehiyo, pagtatrabaho bilang bartender at server sa isang sikat na cafe sa sentro ng bayan, at pag-aalaga sa kanyang apat na taong gulang na anak na si Zander na kanyang inspirasyon araw-araw.

Karamihan sa mga katrabaho niya ay naiinggit sa kanya dahil madalas siyang hinahanap ng mga suki—mabait, magalang, at likas na maganda si Klea kahit simple lang ang kanyang pananamit at pag-aayos. Maraming humahanga sa kanyang katatagan at ngiting nakakapawi ng pagod ng iba. May isang matipunong lalaki na nagngangalang John na laging bumabalik-balik sa cafe, at halatang may gusto sa kanya—laging nag-iiwan ng matamis na ngiti at nag-aalok ng tulong. Pero kahit sino pa ang lumapit o magpakita ng interes, tanging anino lang ng kanyang kababata ang hinahanap ng puso ni Klea, ang lalaking nag-iwan ng puwang na walang makapuno.

Isang hapon, habang abala siya sa pag-aayos ng mesa at paglilinis ng mga kubyertos, may narinig siyang boses na pamilyar—isang tono na tila nakaukit sa kanyang diwa mula pa noong bata sila.

“Hi! Can I order a Matcha Latte?”

Dahan-dahang tumingala ang lalaking nakayuko sa counter at ngumiti—isang ngiting pamilyar na pamilyar. Napahinto si Klea, halos mahulog ang hawak niyang plato sa sahig dahil sa gulat at kaba. Kilalang-kilala niya ang ngiting iyon—ang ngiting hinanap niya sa loob ng mahabang panahon sa kanyang mga pangarap.

“Hi? Can you hear me? Miss?” tanong ng matipunong lalaki, tila nagtataka kung bakit siya nakatulala at namumutla.

Hindi makapaniwala si Klea. Nasa harap niya si Joseph. Pero iba na ang tindig nito—mas matangkad, mas may awtoridad na dating parang isang opisyal o Mayor na sobrang busy, napaka-professional sa pananamit, mas maskulado, at mas gwapo pa kaysa dati. Pero ang mas nakadurog ng puso niya: sa mga mata nito ay walang kislap ng pagkilala. Tila hindi siya nito kilala. At sa tabi niya ay isang magandang babae na nakakapit nang mahigpit sa braso nito—si Jenny Fernandez, isang sikat na modelo at anak ng business partner ng pamilya nila, na may tinging puno ng pagmamahal kay Joseph.

“Ahm… ilan po ba, Sir?” ang tanging naisambit ni Klea, pilit na itinatago ang panginginig ng boses at ang luhang nagbabadyang tumulo habang nakayuko sa pagtatala ng order.

Matapos makuha ang bayad at maibigay ang resibo, umalis na agad ang dalawa habang magkahawak-kamay. Habang pinapanood niya silang lumalayo patungo sa kanilang sasakyan, bumalik sa isip niya ang huling gabing magkasama sila—ang gabing nagbago ng lahat para sa kanya.

 

KLEA'S FLASHBACK

“Oh, paano na ‘yan? Aalis ka na pala ng bansa, Seph? Wala bang pa-inom man lang diyan bago ka umalis?” biro ni Klea noon, habang nakaupo sila sa damuhan sa likod ng kanilang bahay, sinusubukang pagaanin ang mabigat na pakiramdam ng paghihiwalay.

Agad namang inilabas ni Joseph ang nakatagong alak na binili niya mula pa sa bayan para lang sa kanilang dalawa. Masaya silang nagkwentuhan, nagtawanan, nagbalik-tanaw sa mga kalokohan noong bata pa sila, hanggang sa lumalim ang gabi nang hindi nila namamalayan. Ang hangin ay malamig at ang tanging tunog ay ang kanilang mga boses at huni ng mga kuliglig. Hanggang sa biglang naging seryoso ang mukha ni Joseph, tumigil ito sa pagtawa at tumitig nang diretso sa kanyang mga mata.

“Klea… do you see me more than just friends? Higit pa ba sa magkaibigan ang tingin mo sa akin?” tanong nito nang may halong kaba at pag-asa.

“Alam mo naman, Seph, kung gaano kita kamahal. Para na tayong magkapatid, at hinding-hindi ‘yon magbabago,” sagot niya nang malambing, ngunit may pag-aalinlangan sa kanyang puso dahil sa tindi ng titig nito.

Pero sa halip na sumagot ng salita, hinalikan siya ni Joseph nang matindi at puno ng damdamin—isang halik na nagpapatunay na hindi lang pagkakaibigan ang naroon. At sa gabing iyon, sa ilalim ng liwanag ng buwan, nalaman nilang higit pa sa pagkakaibigan ang nararamdaman nila para sa isa’t isa, isang damdaming matagal na nilang itinatago.

Kinaumagahan, nagising si Klea na masakit ang katawan at puno ng pagtataka. Lumingon siya sa tabi kung saan natulog ang kaibigan—pero wala na si Joseph. Walang man lang paalam na sulat, walang mensahe, walang bakas na nagpapakita na nandoon ito. Parang panaginip lang ang lahat.

At ngayon, narito na siya sa harap ng kanyang mga mata… pero parang ibang tao na, may ibang mundo, at parang hindi na niya kilala ang babaeng iniwan niya noon sa gitna ng pangako. Ang pag-asa na matagal niyang kinimkim ay tila unti-unting gumuguho habang pinagmamasdan ang paglakad nito palayo.