ログイン父はとてもひどい躁鬱症患者だった。 8歳の時、家に押し入られて強盗に遭い、母は犠牲になり、私は父のためにナイフを受け止めて失明してしまった。 その後、私は父の心の中の唯一の楽しみになった。 彼のアキレス腱でもあった。 クラスメートは私を盲目だと嘲笑したが、数日も経たないうちに突然爆発したマイボトルで両目をやけどして盲目になった。私をいじめようとした不良学生は、翌日に高所から物が落ちて手足を折られ、荒れた路地に横たわっていた。 その後、父はビジネスを成功させ、ビジネス界での手段も厳しかった。 しかし私は依然として彼の大事な存在だった。 佐々木家のお嬢様の髪の毛一本触っても、それは自ら死を求めることだった。 そして私は幸運だった。海外のトップクラスの医学研究室が治療法を提示し、私の目はまた見えるようになると言った。 それで包帯を取り除く日、私は父の結婚式の招待状を受け取った。 「瑞穂ちゃん、君に新しいお母さんを見つけたよ。 帰ってきたら、彼女と一緒に君を可愛がってくれるよ!」 新しいお母さんは優しくて、毎日私に会いたいと望んでいると父は言った。 私はとても感動して、彼女に手作りのプレゼントを用意した。 しかし彼女はボディーガードに私を廃工場に縛り付けさせた。 「小さいのに悪いことを学んで、あのような妖艶な女みたいに他の人の夫を誘惑して、本当に恥知らずだ! なんと旦那の元妻のものを盗むなんて? お前の皮を剥いでやる!」 プレゼントは壊された。 そして彼女はボディーガードに私を酷く辱めさせ、私の関節を全部折らせ、最後に全身の皮を剥いで、また生々しく石膏を塗って像を作り、美しいプレゼント箱に入れて、父にサプライズとして送った。 「ダーリン、これがあなたが外で囲んでいるあの愛人だよ。 彼女を天使の像にした。 寝室に置くと、毎晩彼女を見ることができて、こっそり外に行く必要もないでしょう?」 ......
もっと見るEvelyn’s Point Of View.
“Evelyn, masama kasi ang pakiramdam ko. Ipagkakatiwala ko sa’yo ng buo ang isang high-profile party,” sabi ng senior editor ko dahilan para mapatitig ako sa kanya. “Siguraduhin mo na makakakuha ka ng impormasyon sa mga maimpluwensyang tao doom, kailangan natin ‘yon para sa article.” Awtomatiko akong tumango sa bilin niya. “Pero Ms. Sarah, ipagkakatiwala niyo po ba talaga ito sa akin? Masyado pong mabigat at malaki ang event, i-ilang buwan pa lang po ako nagtatrabaho sa inyo,” wika ko sa kanya. “I won’t trust this to you if you’re not good, Evelyn. Ilang buwan pa nga lang ay kaya mo na maging senior editor, magaling at maganda ka sumulat. Magtiwala ka sa galing mo,” ngumiti ako sa sinabi niya. Thankful rin ako kay Ms. Sarah, bukod sa supportive siya ay mas ginaganahan akong magsulat dahil bawat bagay na nagagawa ko ay pinagmamalaki niya. Dahil doon ay tinanggap ko ang ibinigay niyang trabaho sa akin, bukod sa pagiging article writer sa publishing company na ito ay isa rin akong manunulat, alam niyo ma yung mga novel writer. Kinagabihan ay hinanda ko ang sarili ko, isang formal attire lang naman ang sinuot ko bago ako pumasok sa engrandeng hotel. “Ma’am yung invitation na lang po,” napalunok ako dahil wala ako no’n. “Ah wala naman pong binigay sa akin na invitation,” napahawak ako sa bag ko upang kunyare ay maghanap. “Maybe she’s a writer in a publishing company,” nang marinig ko ang malalim na boses ay awtomatiko akong napalingon. Ngunit halos mapaatras ako nang bahagya siyang malapit sa akin, tiningala ko pa siya dahil sa angking tangkad niya ngunit nang magtama ang mata namin ay asul na mata niya ang sumalubong sa akin. Napalunok ako at nahirapang hindi siya titigan dahil pakiramdam ko ay galing siya sa libro sa sobrang perpekto ng mukha niya. “Ma’am.” “Ma’am—” “Miss, you’re being called,” mabilis akong umiwas tingin nang bigla siyang nagsalita, hinarap ko ang naka-assigned sa entrance. “ID niyo na lang po ma’am pakisuot,” habilin nito kaya sinuot ko ‘yon at ipinakita sa kanya, pinapirma niya ako saglit bago ako tuluyang nakapasok sa loob. Sa muli ay nilingon ko ang lalake na tumulong sa akin, napailing na lang ako dahil hitsura pa lang niya ay masasabi kong malaki ang katungkulan niya sa event na ‘to. Humanap ako ng mauupuan at hinandang ilabas ang notebook ko, maya-maya ay nagsimula na kaagad ang event. Grabe kagarbo ang mga tao rito, damit pa lang nila ay masasabi kong sobrang mahal na. Isinulat ko ang mga sinasabi ng mga maimpluwensyang tao. Pero sabi ni Ms. Sarah ay kailangan kong humagilap ng impormasyon kay Maxwell Fierez, isa sa pinakamayaman at maimpluwensyang tao sa buong mundo. Habang nagsusulat ay natigilan ako nang may tumikhim sa gilid ko, nilingon ko ito. “Ms. Evelyn Vion?” pangungumpirma nito. “Yes po, how may I help you?” tanong ko, ngumiti ito at inabot sa akin ang isang pulang leather na envelope. “Uhm what’s this for?” “Just check it yourself ma’am,” bahagya itong yumuko kaya ngumiti ako at inilapag ‘yon sa gilid ko dahil kailangan ko isulat ang sinasabi ng nasa stage. Maya-maya ay binuksan ko ang envelope at doon ko nabasa ang unang kataga na sinabi rito. ‘You’re invited to an exclusive party for the high-profile party next week, March 11. Fiere Company.’ Nanlaki ang mata ko at napaayos ng upo, Fiere Company? Yung pinakasikat na kumpanya!? Hindi ko mapigilan ang ngiti, panigurado ay matutuwa si Ms. Sarah na nakakuha ako ng exclusive invitation. “Welcoming Mr. Maxwell Fierez!” Awtomatiko akong lumingon nang tawagin ang pangalan na ‘yon, ngunit ganoon nanlaki ang mata ko ng makita ang lalakeng tumulong sa akin kanina. ‘S-Siya si Maxwell Fierez!?’ Napalunok ako nang magsimila siyang magsalita ngunit natulala ako sa mukha niya, kahit saang anggolo ay gwapo siya! Akala ko ba sabi nila pangit at maliit na tao si Maxwell? Tsk, mga chismis talaga ay hindi totoo. Mabilis kong sinulat ang mga sinabi niya, ngunit hindi ko maalis ang ngiti sa labi dahil ang ganda rin ng boses niya. Singer ba siya noon? Nang sumulyap siya sa gawi ko ay labis na nag-init ang pisngi ko dahil matipid siyang ngumiti, sa akin ba ang ngiti na ‘yon? Napalingon ako sa gilid ko ngunit ako lang ang nakaupo sa two-seater table na ito. ‘Oh my goodness!’ Napaiwas tingin ako kaagad, kahit ilang beses ko na nabasa ang sinulat tungkol sa kanya ay hindi ako makapaniwala sa nangyari. Masyado siyang mataas, at hindi ako umaasa na may interaksyon na magaganap sa pagitan namin. Pero baka ginawa niya ‘yon para gandahan ko lalo ang isulat na article para sa kanya? Oo, baka ganoon nga. B-Balita ko ay mapang-akit ito at isang ngiti niya lang ay nahuhumaling ang mga babae sa kanya, ganoon siguro ang ginagawa niya. Napailing ako sa sariling inisip, hanggang sa biglang may maupo sa tapat ko at ganoon na lang nanlaki ang mata ko nang makita ko siya sa harap ko. “Ms. Evelyn Vion, right?” tanong niya dahilan para mapakurap ako ng maraming beses bago sunod-sunod na tumango. “Are you in charge of writing an article about us?” paninigurado niya ngunit nanlalamig ang kamay kong binitiwan ang ballpen dahil nanginginig ang kamay ko. “Y-Yes Mr. Fierez,” bahagya akong yumuko para magbigay galang. “You’re new?” he asked. “Y-Yes sir,” nakagat ko ang dila nang muli akong mautal sa harapan niya. “Great, I’m looking forward on your first article, have a blast night.” He stood up and gave me a warm smile. ‘Shit! Totoo nga na isang ngiti niya lang ay manghihina ang kalamnan ko!’ “Y-Yes sir,” yumuko ako at pinanood siyang umalis sa harapan ko. Ang bilis ng tibok ng puso ko ay hindi kumalma, mabilis kong tinawagan si Ms. Sarah upang ibalita sa kanya ang nangyari. Bahagya akong lumayo sa table ko, “Ms. Sarah!” “O-Oh? Nakakagulat ka naman, bakit ka tumawag? Hindi ka naman nagkamali hindi ba?” gulat niyang tugon sa kabilang linya. “H-Hindi Ms. Sarah, n-nakausap ko harap harapan si Maxwell Fierez! N-Naimbita rin ako sa isang exclusive party!” “What? Really!?” ang nanghuhina niyang boses kanina ay sumigla. “Opo!” masayang tugon ko at natakpan pa ang bibig ko sa sobrang saya. “Good job Evelyn!” she praised which made my heart pound hard. “I knew you would do this, you’re great!” she added which made my eyes teary. “Thank you Ms. Sarah, sobrang saya ko. I would do my best to know more about Maxwell Fierez,” nakangiting sabi ko. “No, thank you, Evelyn. You made this easy for us, congratulations!” “I’ll go ahead Ms. Sarah, salamat!” Ibinaba ko na ang telepono at mahina pa akong napatalon sa saya. “Well, if you wanna know more about me, then you should come at the exclusive party, next week—” “Ay shet!” nasapo ko ang dibdib ngunit kalaunan ay bibig ang natakpan ko. “M-Mr. Fierez,” sambit ko sa pangalan niya, hindi siya makapaniwala sa naibulalas ko sa harapan niya sa gulat. “S-Sorry Mr. Fierez!” yumuko ako kaagad sa harapan niya. Mahina siyang natawa dahilan para mariin akong mapapikit, lintek na bibig ‘to! “You’re good,” he said as he pocketed his hands on his slacks. Yung mga titig niya talaga ay tumatagos hanggang sa kaluluwa ko. Ang gwapo! “Thank you Mr. Fierez,” yumuko ako dahilan para tumango siya at talikuran na ako. Nasapo ko ang dibdib sa bilis ng tibok no’n, ‘yon ba ang kamandag ng isang Maxwell Fierez?「はは、不法?」父は彼女をつかんで、私の死体が入った植木鉢に向かって重々しく頭を下げて謝罪した。「人を殺して、代償を払わなければならないとなって、不法だと知ったのか?そして瑞穂ちゃんに酷いことをした時、なんで法律を知らなかったんだ!」「ああ!!」竹内琴音はまた悲鳴を上げ続けた。父が力を入れすぎたせいで、彼女の額には生々しい白骨が見えてきた。「いや!颯真、私の言うことを聞いて!故意じゃないんだ。許してくれ!」痛みに耐えられなくなって、彼女はまた詫びごとを言った。「これをしたのは、あなたを愛しすぎるからなんだ。私たちがかつてそんなに幸せだったことを考えて......」「まだ以前のことを持ち出すのか!あなたの父の会社がお金を借りて、その損失を埋めたのは俺だ!弟が酒を飲んで暴走して人をひき殺した時、世論を抑えるために俺が関係を使ったんだ!でもあなたは!あなたは俺の唯一の娘を殺したんだ!」父は更に狂気に満ちて、すぐにそばのウェディングケーキからナイフを引き抜き、竹内琴音の肌に深く刺し込んだ。そして手をひっくり返した。一つの肉が、こんなに簡単に切り取られた。竹内琴音は痛みで気絶してしまった。この時、また一群の傷だらけの人々が押しやられて中央に来て、全員両手をしっかり縛られ、下半身は服を着ていなかった。あの人夫たちだった。「お前らに頼んだこと、早くやれ」助手は冷たく地面の竹内琴音を指さして、「さもないと......」瞬間、人夫たちは彼女に群がって押し寄せた。そして父はまたそのひざまずいているボディーガードたちを見つめて、「お前らは、どうすればいいか、わかっているな?」「わかりました!安心してください、佐々木さま!」数人は狂ったようにうなずき、先を争って西本莉子を押し倒した。西本莉子は悲鳴を上げた。「いや!私には関係ないんだよ。全部竹内琴音が......」誰かが臭い靴下を彼女の口に詰め込んだ。そして竹内琴音はまた痛みで目を覚まし、もっと激しく絶望的な悲鳴を上げた。「ふふ......ふふふ......」これらの人々が全て犬のように地面を転がりながら命令に従っているのを見て、父は前代未聞の狂気の笑い声を上げた。しかし、彼の涙は流れていた。「瑞穂ちゃん、
「その時、あなたもこうやって瑞穂ちゃんを引っ張ったんだよね?」父は不気味に彼女の耳元で尋ね、そして、彼女の大きな頭皮を無理やり引き剥いた。血のしぶきが父の顔に飛び散り、竹内琴音は鋭い悲鳴を上げた。そしてゲストたちは混乱し始めた。しかし同時に、黒ずくめのボディーガードたちが波のように押し寄せてきて、結婚式のホールのドアを直接閉めた!何人かの人が押さえつけられて地面にひざまずいていた。西本莉子だった。それに先ほど竹内琴音についていたボディーガードたちもいた。「申!申し訳ありません、佐々木さま!あれが娘さんだと知らなかったんです。全て竹内琴音があなたの愛を盾に好き勝手にして、私たちにそうさせたんです!」西本莉子はやっと自分が何をしたのかを理解し、体がひどく震えていた。ボディーガードたちは直接頭を下げて、彼女と同じ言い訳をした。「クソ野郎!」竹内琴音は痛みと怒りで悲鳴を上げ、「あなたたちがそそのかしたから、瑞穂ちゃんに酷いことをしたんだ!」言って、また恐ろしく哀願した。「颯真、西本莉子の言うことを信じないでください。彼女は私があなたと結婚して上流社会に入れるのを嫉妬しているだけなんだ。あなたは知らないけれど、彼女はわざと瑞穂ちゃんの恥ずかしい写真をたくさん撮ったわ!彼女の携帯にある!これらのボディーガードたちが証人になれる!」先ほどまで仲良しの親友だったのに、今はもう犬同士の喧嘩になっていた。そして助手はすぐに西本莉子の携帯を調べた。「佐々木さま!」それらの写真を見て、気持ち悪く淫らな人夫、助けを求めて砕けた私を見て、彼は怒って西本莉子に何度もビンタをした。「毒婦!瑞穂ちゃんはまだ十八歳なのに!」父はとても見るに忍びなくて、苦しそうに目を閉じた。「父さん......」私の心はもっと引き裂かれて、苦しくてもう息が詰まりそうになり、彼のしかめっ面をなでようとしたが、仕方なく通り抜けてしまった。「あなたたち、瑞穂ちゃんにまた何をしたんだ?」深く息を吸って目を開けると、父の声は冷たくなった。まるで地獄から這い上がってきた悪鬼のように、彼はそれらの人々を見渡し、「もっと多く言えば、許すかもしれない」「佐々木さま、彼女は鋼管で瑞穂ちゃんの全身の骨を折りました!」
「そんな?」父は彼女の出てくる涙をそっとぬぐい、「瑞穂ちゃんは言っていたよ。彼女はあなたのことがとても好きなんだ」「本当?」竹内琴音は顔を上げ、憐れみ深い様子はもっと人の心を動かした。「もちろん」父はただ目に笑みが届かなくうなずいて、「そして、あなたも瑞穂ちゃんのことがとても好きなんだよね?」しかし竹内琴音は全く父の異常に気づかなかった。彼女は親しげに父の腕を取り、「瑞穂ちゃんはあんなにきれいで可愛い女の子なんだから、好きにならないわけがないでしょう?」「よし」父の笑みはもっと輝いた。次の瞬間、彼は後ろに手を伸ばして助手から渡された白菊の花束を受け取り、「じゃあ、あなたを彼女のところに連れて行ってあげようか?」「え?これ?」白菊を見て、竹内琴音は突然ぼうっとした。会場のゲスト全員も騒然となった。それと同時に、助手が人を連れていくつかの赤褐色の大きな植木鉢を押してきて、強烈な血の臭いに一部のゲストはその場で嘔吐した。そして西本莉子はすぐに怒りが爆発し、「佐々木さま、どういうつもりですか!琴音姉さんはどうしても今の有名な彫刻家ですよ。何か不満があったら、直接言えばいいのに、なんで結婚式で彼女にこんな不吉なものをあげるんですか?彼女はこれからどうやって生き抜くんですか!」「いい質問だ」父は落ち着いてうなずいた。次の瞬間、黒ずくめのボディーガードたちが狂ったように結婚式のホールに押し寄せ、ドアを閉めた。竹内琴音はついに何かおかしいことに気づいた。「佐々木颯真、何をしようとしているの?」彼女は激しくその白菊の花束を地面にたたきつけ、父を睨んで怒りに満ちていた。「これはただ私たちの感情を壊そうとするクソ女に過ぎない。あなたの心の中に本当に彼女が好きの?それなら、この結婚もやめてしまえ......」もういい!お前こそ本当に最低なクソ女だ!」父は直接手を上げて彼女に激しいビンタをし、厳しい声で怒鳴った。「これは俺の娘、瑞穂ちゃんなんだ!俺にとってこの世で唯一の家族なんだ!お前このクソ女!」言うほどに怒りが高まり、父はまた彼女を強く蹴った。「お前は俺の瑞穂ちゃんを殺したんだ!」竹内琴音は雷に打たれたように、「いや、そんなことありえない!あなたの娘は盲目じ
父は信じられないように口を押さえ、苦しみを隠して嗚咽した。私が言っていた彼へのサプライズが何なのか、彼はついに気づいた。しかし、私は竹内琴音に激しくビンタをされて地面に倒された。痛かったよ、お父さん。周りには実は止めようとする人もいた。竹内琴音はボディーガードに命じて激しく追い払い、余計なことをする者は空港から出られないと言い放った......そして私は顔を踏まれ、爪で頬に食い込まれた。ビデオの再生バーが1秒進むごとに、父は一層苦しんだ。青いサファイアのネックレスが私の首から激しく引き抜かれるのを見て、父はついに耐えられなくなった。テーブルが「バン」とひっくり返された。彼は恐ろしい顔で画面を睨み、歯を食いしばって、「このクソ女!彼女はなんて......どうしてそんなことができるんだ......」父の喉からほとんど声を失った嗚咽が次々と溢れ出した。今の彼は、とても脆かった。重傷を負った猛獣のようだが、既にこの絶望的な世界と命懸けで戦うことを決めていた。助手もますます恐れてきた。冷や汗をぬぐいながらどもった。「佐々木さま、も、もしかしたら、そ、それは瑞穂ちゃんに似ているだけかもしれませんよ?そ、そうでしょう......瑞穂ちゃんは福が強いから、事故に遭うはずがないんです......」しかし、言うほどに彼の声は弱くなった。彼はよく知っていたから。父の本質は、正真正銘の狂人だった。以前、大胆な女が家に押し入ってきて、父の前で彼女のいいことを言うように私に命じた。さもなければ私をこっそり殺すと言った。父が知ったら、すぐに彼女の家族全員を山奥に連れて行って狼に食べさせた。また、私を階段から突き落として、私を救うふりをして父の好意を得ようとした家庭医もいた。彼女の足の骨は、父が自ら一節一節折った。さらに、シェフに命じて香り高いものを煮て、彼女のお腹に全部縫い込んだ。そして今......「何をばかなことを言っているんだ」父は突然また穏やかな顔になり、彼をにらんで、「瑞穂ちゃんはまだ海外で治療中だから、もちろん事故に遭うはずがない。でも、彼女がくれた像が壊されてしまった。俺は本当に悪い父親だ」助手の肩をたたき、彼は少し困ったようにため息をついて、「も