บททั้งหมดของ Perfect kind of Pain: บทที่ 1 - บทที่ 4

"Okay class dismiss" teacher jess said while she's fixing her things on her table.   Kanina kopa hinihintay na mag uwian na dahil naboboring na ako, hindi ako makapag focus sa lesson dahil kay pia, daldal kase ng daldal.   Bulong ng bulong ng kung ano ano, sinasabi pa sakin na nagugutom na raw siya, sinabi konalang sa kanya na kakain kami mamaya kapag nag dismiss na si maam.   Samantalang yung dalawa ay katulad ko rin, mukhang hindi nakikinig, kanina pa kalikot ng kalikot sa bag, parang nag cecellphone pa.   Tumayo na kami pagkaalis ng teacher namin, kanina pa ako nagugutom kaya siguro hindi ako makapag focus sa tinuturo, hindi kase ako nakapag breakfast kanina eh. Dahil sa pagmamadali 6:20 kase ako nagising at 7:30 ang klase namin.   "Livia lagot ka ah nagcecellphone ka habang nagkaklase si maam" saad ni pia habang nakataas ang hintuturo at tinutok iyon sa kaibigan namin.

Kanina pa kami naglalakad dito sa plaza nitong lalaking to, ilang beses na kaming nagkita pero hindi ko parin alam pangalan niya. Tanungin ko kaya? oh baka mas yumabang pa siya kung tatanungin ko pangalan niya.   Baka isipin niya na interesado ako sa kanya, ang kapal naman ng mukha niya kung nagtanong lang ako sa pangalan niya may gusto na ako sa kanya.  Walang nagtangkang magsalita sa aming dalawa kanina pa, ang awkward tuloy ng pakiramdam. Hindi ba talaga siya magsasalita? napakatahimik niya naman.  "Say what you want to say" he said.  I was surprised by his sudden speech, i looked at him and saw that he was already staring at me. I have suddenly turned away because of the way he look at me.   "May gusto lang sana akong itanong... wag ka sana mag isip ng kung ano ha?" I said and i saw that he seemed to b