บททั้งหมดของ Mamamatay Na Ako... Bukas!: บทที่ 21 - บทที่ 30

PKM - Kabanata IV

10 p.m.Hihintayin daw ako ni Zach. He will wait for me and he will be expecting of my presence. Iyon yung mismong salitang sinabi niya. At um-oo ako. Samakatuwid, pupunta ako sa Old School. Para saan pala? Para makita si Zach? Para marinig silang kumanta at tumugtog? Siguro. O para malaman ang ilan pang detalye sa pagkawala ni Star at kung bakit parang nagparamdam na naman siya sa akin? Kaso paano ako magpapaalam sa amin?"Ma, aalis ako ngayon. Pupunta ako sa Old School."Tapos, ano? Panigurado tatanungin ako ni mama kung ano iyon. At sasabihin kong,"Yung bar na malapit sa University."Panlalakihan ako ni mama ng mata at sasabihin niyang, "Dis oras ng gabi?" Tapos hindi niya ako papayagan at bubungangaan niya ako. Magagalit siya at tatakpan ko ang tainga ko sa ingay niya o kaya magkukulong na lang sa kuwarto para 'di ko siya marinig. Sa huli, hindi ako makakasama. Masisira ako kay Zach. Hindi niya ako k

อ่านเพิ่มเติม

PKM - Kabanata V

Tahimik lang si Jomari buong byahe namin pauwi. Hindi ako sanay ng ganito. Minasama yata niya yung pagkatulala ko bigla kanina. Nagsalita na lang siya nang makarating na kami sa lugar namin.Pinilit ni Jomari na pumasok na ako sa bahay namin. Hindi ko siya sinunod. Gaya ng sinabi ko kay Jude, ipaliliwanag ko kung ano yung nangyari sa akin kanina.Inaayos ko sa isip yung mga sasabihin ko: kung paano ako magsisimula, kung paano ako magpapaliwanag, pero hindi ako mapakali sa naka-sambakol na mukha ni Jomari kaya sinabihan ko siya,"It's not what you think."Tumingin siya sa akin kasama ang mukhang ngayon ay 'di ko mabasa kung ano tunay na emosyon, kung malungkot ba, inaantok o pagod, at siya'y nagtanong, "Bakit, ano bang iniisip ko?""Yung tungkol kanina... Na sinasabi ni Jude... Na natulala ako."Gusto kong sabihin kung ano yung nakita ko, pero parang nagbibingi-bingihan lang siya sa mga pahayag ko. 'Pag ganitong may tampuhan kaming madalas di

อ่านเพิ่มเติม

PKM - Kabanata VI

Nag-text sa akin si Zach kinaumagahan. Kagigising ko pa lang at wala pa sa mood magbasa ng message. Pinansin ko na lang iyon pagkatapos ko maligo."Good morning, Bianca! Thanks for dropping by at Old School last night. Jude said sumama yung pakiramdam mo. How are you feeling now?"Totoong natuwa ako sa message niya. Wala naman kasi akong ibang nakaka-text kundi sina Jude at Jomari. Minsan ok rin kung may ibang tao kang kausap. Pero sa kabilang banda, napapaisip din ako."Rereplyan ko ba ito?" tanong ko sa sarili. "Mamaya na nga lang," naging desisyon ko.Nakita kong nakatambay ang mag-pinsan sa labas ng bahay nila nang lumabas na ako matapos maghanda sa pagpasok."Ayan na pala ang prinsesa!" bungad sa akin ni Jude."Sus! Umagang-umaga nambobola," sabi ko sa kanya."Nang-aagaw ka! Prinsesa ko yan!" reklamo ni Jomari sa pinsan."Edi prinsesa mo! Saksak mo pa sa baga

อ่านเพิ่มเติม

PKM - Kabanata VII

"Ano, Bianking? Ano na'ng nangyari? Ok na ba? Niyaya ka na ba ni Zach?" sunod-sunod na tanong ni Jude nang makalapit na sila ni Jomari sa akin."A, oo. Niyaya niya akong makipag-date," matamlay na sagot ko.Ewan ko ba, dapat masaya ako kasi makaka-date ko si Zach --yung poging si Zach! After how many years, may nagkamali sa aking magyaya, pero bakit hindi maganda ang pakiramdam ko sa date na ito?"Syempre um-oo ka, 'di ba? Makikipag-date ka sa kanya, 'di ba?" tanong ni Jomari, halatang masama ang loob. Siguro iniisip na naman niyang kinikilig ako kasi niyaya ako ni Zach."A... oo," sagot ko suot ang isang tipid na ngiti.Nanggagalaiti si Jom sa inis, "Ikaw kasi e!" pagsisi niya kay Jude. Muntik pa niyang sikuhin yung pinsan niya.Inawat ko siya at nagpaliwanag, "Jom, huwag mo nang awayin si Jude. Saka hindi naman para sa akin ito e.""A right, para kay Star! Si Star, si Star, si Star! Sabihin mo nga riyan sa kai

อ่านเพิ่มเติม

PKM - Kabanata VII.I

Tahimik lang ako habang hinihintay ang reply ni Jude sa text ko sa kanya. Nabasa niya kaya? May load kaya siya?Sa gitna ng katahimikan, nagbukas si Zach ng usapan."Ilang taon na pala uli kayong magkakaibigan nina Jude?" tanong niya."Mula noong maliit pa lang ako, sila na yung mga kasama ko.""Masaya ba silang kasama? Yung si Jomari kasi mukhang suplado e!""Sobrang masaya sila kasama! Kaso minsan, ang kukulit nila e! Lalo na si Jomari. Madalas nga naiinis ako dun e! Parang bata kasi."Hindi ako nagkukuwento sa iba ng tungkol kina Jude at Jomari. Wala rin naman kasi akong ibang gustong kausapin kundi sila lang. Lagi kasi akong palagay 'pag sila yung kasama ko."Bianca, what if, for example, nagka-boyfriend ka. Sigurado, hindi mo na sila madalas na makakasama."Napaisip ako bigla roon. Tama si Zach. Kung magkaka-boyfriend siguro ako, mababawasan na yung oras ko sa kanila. Kaso... ayaw ko namang ma

อ่านเพิ่มเติม

PKM - Kabanata VIII

Nabigla ako sa ginawa niya."Zach, ano ba?!" tanong kong pagalit dahil sa paghalik niya sa akin. Itinulak ko siya para mapahiwalay siya. Nagmadali akong lumabas sa kotse at binilisan ko ang paglalakad."Bianca! Wait! Bianca!" isinisigaw niya habang hinahabol ako. Binilisan ko lalo ang paglalakad. Hindi ko siya nililingon. "Bianca, please! Wait!"Masama ang loob ko sa pambabastos niya sa akin. Ano ba'ng akala niya? Na lahat ng babaeng gusto niya e puwede niyang score-an? Pero hindi rin ako nakatiis at huminto ako.Dahan-dahan siyang lumapit sa akin, mukhang natatakot dahil magkasalubong ang mga kilay ko."Sorry, nadala lang ako," paumanhin niya.Hindi ako sumagot."Hindi ko na uulitin." Itinaas niya ang kanang kamay niya tanda ng panunumpa, "I promise."Napabuntong-hininga ako. Kahit kailan talaga ay hindi ko magawang magalit nang ganoon katindi o katagal. "Naghihintay na sila sa atin," sabi ko."Bianca, I'm so sor

อ่านเพิ่มเติม

PKM - Kabanata IX

Hindi naging maganda ang kinalabasan nang sabihin ko kinabukasan kay Jomari yung tungkol sa binigay na vanilla ice cream ni Zach. Napag-usapan namin iyon habang hinihintay na dumating yung prof para sa first period ng klase namin. Nanggigigil si Jomari sa inis. "Sabi ko na nga ba't may saltik yang kaibigan ni Jude! Sino ba namang normal na tao ang gagawa nun? Stalker lang, Bianca!" Sa takot na baka may makarinig sa amin, pinakiusapan ko siyang hinaan naman niya yung boses niya, pero mukhang minasama lang niya ito. "Alam mo, kung ako sa iyo, hindi na ako tutuloy sa date na iyan. May ilang araw ka pa naman para umurong." Nadismaya ako sa sinabi niya. Akala ko pa naman malinaw na sa kanya yung kagustuhan kong matulungan si Star. "Jom, sinasabi ko ito hindi para pigilan mo ako sa balak ko kundi para i-inform ka tungkol sa mga nangyayari," pag-kontra ko sa gusto niyang mangyari."E bakit kasi 'di mo na lang siya kompro

อ่านเพิ่มเติม

PKM - Kabanata X

Pumasok kami ni Zach sa isang silid sa tenth floor ng condominium na pinuntahan namin. Wala kang ibang makikita kundi kadiliman. May pinindot si Zach na switch ng ilaw at lumiwanag ang paligid. Malalaki at makakapal na pulang kurtina ang tumatakip sa mga bintana kaya naging madilim sa loob. Tumapak ako sa tiles na sahig at tuluyan na kaming naglakad sa loob nito."Nasaan tayo?" tanong ko.Ano nga kaya talaga ang lugar na ito? Nakuha ko rin naman ang sagot nang sabihin ni Zach kung nasaan na ba kami."Star's gallery. Dito niya nilalagay yung artworks niya. Aside from singing, she loves to paint. Hindi niya forte ang modelling. Napilitan lang siyang mag-pose noon sa FHM. Mukhang na-satisfy rin naman niya yung mga tao."Halata namang hindi napabayaan yung lugar dahil nasa ayos ang lahat. Malinis din ang paligid. Ang nakapagtataka lang, nakatulakbong ng puting tela ang mga painting na nasa stand, maging yung ibang

อ่านเพิ่มเติม

PKM - Kabanata X.I

"Alam mo, sabi ni Star, marami siyang nasasagap na negative aura sa akin. Kaya nga kahit na ilang beses ko siyang niligawan noon, lagi niya akong tinatanggihan. Baka raw ako pa yung magdala ng malas sa kanya. Maiba ako, Bianca. Matanong kita, may kakaiba ka bang nararamdaman kapag kasama mo ako?" Kakaibang nararamdaman? Yung nakakakilabot na pakiramdam... Mga pangitain... Mayroon, Zach! "Wala... wala naman," pagsisinungaling ko. "Hmmm... Puwede ba nating tingnan yung other paintings niya?""Sige, puwede kang magbukas ng kahit na ano." Nilibot ko ang silid. Nagbukas ako ng isang nakataklob na painting at binasa ang nakasulat na pamagat na makikita sa kaliwa, bandang ibaba. "Bestfriends," iyon ang pamagat. Isa itong red rose, may tangkay at may mga dahon. "Bestfriends ang title? Si Star ba yung rose at ikaw yung dahon?" tanong ko."Binigyan ko siya ng rose last year... Valentine's Day. Yayayain ko sana siya... Kaso may na

อ่านเพิ่มเติม

PKM - Kabanata XI

Liwanag ang nasilayan ko nang imulat ko ang mga mata ko. Una kong nakita ang kisameng kulay puti."Nasaan na ako?" tanong ko sa sarili. Nasa loob ako ng isang silid, pero mukhang hindi ito yung pinasukan namin kanina ni Zach.Tiningnan ko ang paligid. Malapit sa pintuan at nakaupo sa isang animo'y malambot na upuan si Zach. May kausap siya sa cell phone."Oo. Pumunta ka rito. Bilisan mo ha!" narinig ko mula sa kanya.Itinago niya na ang hawak na cell phone. Bumangon ako sa hinihigaan na agad niyang napansin."Bianca!" Agad siyang lumapit sa akin. "Thank God gising ka na. You made me so damn worried!" Hinalikan niya ako sa noo."Nasaan tayo?" agad kong itinanong."Nearest hospital," sagot niya."Ano'ng nangyari?" sunod na tanong ko."Paglabas mo sa CR bigla ka na lang hinimatay! Buti nasalo agad kita.""Paglabas ko sa CR hindi kita nakita.""Huh? How come?" laking pagtataka niya.Pumiki

อ่านเพิ่มเติม

1 2 3 4 5

สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป