Semua Bab ยอดหมอหญิงทะลุห้วงเวลา: Bab 2821 - Bab 2830

หลิงอวี๋ยิ่งคิดก็ยิ่งรู้สึกว่ามีความเป็นไปได้เช่นนี้!เรื่องนี้มิเพียงแต่อธิบายได้ว่า เหตุใดบุรุษที่เปี่ยมไปด้วยคุณธรรมเช่นช่างเผิงจึงพลันกลับกลอกกระทำการอันไร้สัจจะทั้งยังอธิบายได้ว่า เหตุใดพระชายาอ๋องจิ้นจึงมิไปหาแม่ทัพสวี แต่กลับตรงมาหาช่างเผิงแทนนั่นเพราะพระชายาอ๋องจิ้นย่อมมั่นใจว่า ระหว่างแม่ทัพสวีกับนาง ช่างเผิงย่อมต้องเลือกนางอย่างแน่นอนฟางเจ๋อซึ่งอยู่ด้านข้างได้ยินคำพูดของหลิงหว่านก็ถึงกับสะดุ้งตกใจทว่าครู่ต่อมา ฟางเจ๋อก็เข้าใจกระจ่าง เขายิ้มขื่นพลางกล่าวว่า “หากช่างเผิงลอบมีสัมพันธ์สวาทกับพระชายาอ๋องจิ้นจริง เช่นนั้นทุกอย่างก็อธิบายได้!”“พวกท่านมิรู้หรอกว่า พระชายาอ๋องจิ้นนั้นรูปโฉมงดงามยิ่งนัก อายุราวสี่สิบปี ทว่ากลับดูเหมือนเพียงสามสิบต้น ๆ! มารดาข้าเป็นผู้น้องของนาง แต่ยามยืนคู่กัน ผู้อื่นกลับนึกว่ามารดาข้าเป็นพี่สาวของนางเสียอีก!”“ทั้งบำรุงเป็นอย่างดี กอปรกับชาติกำเนิดสูงส่ง ทั้งพิณ หมากล้อม อักษร ภาพวาดล้วนเชี่ยวชาญ สตรีเช่นนี้บุรุษใดบ้างจะมิชมชอบ!”“ฮูหยินของช่างเผิง ข้าเคยพบนางในงานเลี้ยงครั้งหนึ่ง เป็นคู่หมายที่บิดามารดาของช่างเผิงจัดการให้ตั้งแต่ยังมีชีว

พิษเช่นนี้ ก็มิใช่พิษร้ายแรงอันใด ด้วยความสามารถของเจี่ยงชิงแล้ว ไฉนเลยจะแก้มิได้?พูดตรงตามความจริงก็คือ เจี่ยงชิงมิเต็มใจจะรักษาฮูหยินช่างเลยต่างหากยิ่งไปกว่านั้น พิษที่ฮูหยินช่างได้รับในตอนนี้ก็อาจเป็นฝีมือของเจี่ยงชิงเอง!“พี่หญิง ไม่มีทางรักษาท่านแม่ของข้าแล้วหรือเจ้าคะ?”ช่างเจวียนคอยสังเกตสีหน้า ทันทีที่เห็นสีหน้าของหลิงอวี๋มิสู้ดีนัก จึงกล่าวออกมาอย่างสิ้นหวัง “ท่านแม่ของข้าต้องรอความตายอยู่อย่างนี้จริง ๆ หรือเจ้าคะ?”หลิงอวี๋กล่าวอย่างจนใจ “เจ้ารีบร้อนอันใดกัน ข้ายังมิได้บอกว่ารักษามิได้เสียหน่อย!”“เจ้ารอสักครู่ ข้าขอตรวจเลือดท่านแม่ของเจ้าก่อน!”ว่าแล้วหลิงอวี๋ก็หยิบเข็มฉีดยาออกมาดูดเลือดของฮูหยินช่างไปหนึ่งหลอด แล้วส่งเข้าไปตรวจในมิติระหว่างรอผลตรวจ หลิงอวี๋เอ่ยถามขึ้นว่า “คุณหนูช่าง เมื่อครู่ข้าฟังจากน้ำเสียงท่านน้าของเจ้า เหตุใดดูเหมือนท่านพ่อของเจ้าจะมิค่อยใส่ใจท่านแม่ของเจ้าเท่าใดนัก?”ช่างเจวียนฝืนยิ้มอย่างขมขื่น มิประสงค์จะตอบคำถามนี้บุตรย่อมมิกล่าวโทษบิดามารดา!แม้ว่าบิดาจะทำสิ่งใดมิถูกต้อง แต่ในฐานะบุตรสาว นางย่อมมิอยากกล่าวว่าร้ายบิดาของตนหลิงหว่านเ

ครั้นรู้ว่าช่างเจวียนแอบติดตามช่างเผิง ฮูหยินช่างก็ตกใจจนแทบสิ้นสติ นางทั้งปลอบทั้งขู่บังคับมิให้ช่างเจวียนทำเรื่องอันตรายเช่นนี้อีกในภายภาคหน้าฮูหยินช่างเตือนช่างเจวียนว่า “เรื่องนี้เจ้าจงเก็บให้มันตายไปกับตัว! ต่อไปอย่าได้ไปยุ่งเกี่ยวเรื่องของพวกเขาอีก มิฉะนั้น หากพระชายาอ๋องจิ้นจะสังหารเจ้าก็ง่ายดายดุจดังบี้มดตัวหนึ่ง!”แม้ช่างเจวียนจะรับปากว่ามิแพร่งพราย แต่ในใจนางก็นับถือช่างเผิงมิลงอีกแล้ว ทั้งยังมีท่าทีหมางเมินต่อเขาฮูหยินช่างครุ่นคิด พลางเอ่ยอย่างสิ้นหวัง “แม่นาง ข้าควรทำเช่นไรดี?”นางพยุงกายลุกขึ้น และคว้ามือของหลิงอวี๋ไว้มั่น “ท่านช่วยสอนข้าที ช่วยลูกทั้งสองของข้าด้วยเถิด!”“ช่างเผิงคิดการใหญ่ไปเข้ากับคนชั่ว มิเห็นแก่ความสัมพันธ์ฉันสามีภรรยา มิเห็นแก่สายสัมพันธ์พ่อลูก เขาตายไปก็มิน่าเสียดาย!”“แต่ช่างอี้และช่างเฉียง พวกเขาสองคนเป็นผู้บริสุทธิ์! พวกเขามิเคยทำเรื่องชั่วร้ายใด ๆ เลย!”“ข้ามิอาจทนดูพวกเขากระโจนสู่กองไฟตามช่างเผิงไปได้!”ช่างเจวียนพลันได้สติ เมื่อคิดว่าอนาคตของพี่ชายทั้งสองกำลังจะพังทลายลงในพริบตา นางก็มิลังเลอีกต่อไป ทรุดกายคุกเข่าลงกับพื้นทันที“พี่หญ

“ฟางเจ๋อ ปล่อยท่านแม่และน้องสาวข้ามาเดี๋ยวนี้ มิฉะนั้นข้ามิไว้ชีวิตท่านแน่!”ช่างอี้คำรามลั่นฮูหยินช่างเห็นดังนั้น จึงคิดจะก้าวออกไปเจรจา แต่กลับถูกหลิงอวี๋ขวางไว้หลิงอวี๋โน้มกายกระซิบถ้อยคำเพียงมิกี่ประโยคที่ข้างหู ฮูหยินช่างก็ชะงักงันทันทีจากนั้นหลิงอวี๋ก็เดินไปเบื้องหน้าฟางเจ๋อ เอ่ยกระซิบกับเขาอีกมิกี่ประโยคแววตาของฟางเจ๋อไหววูบก่อนจะพยักหน้าครั้นแล้วฟางเจ๋อก็ก้าวออกไปเบื้องหน้า และกล่าวด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม “ช่างอี้ เจ้าไม่มีอำนาจตัดสินใจ ให้ท่านพ่อของเจ้าออกมาเจรจาเถิด!”ช่างอี้จ้องเขม็งไปยังฟางเจ๋ออย่างอาฆาต ทว่าครั้งนี้แตกต่างจากเมื่อครู่ ด้วยมารดาและน้องสาวตกอยู่ในเงื้อมมืออีกฝ่าย เขาจึงมิกล้ากำเริบเสิบสานดังเดิม“มีคนไปเชิญแล้ว! ท่านก็รอไปเถอะ!”ช่างอี้เห็นช่างเฉียงวิ่งออกไป ก็รู้ว่าเขาไปเชิญท่านพ่อ จึงกล่าวอย่างมิสบอารมณ์นักรอเพียงมินาน ช่างเผิงและช่างเฉียงก็รีบร้อนวิ่งมาครั้นช่างเผิงมาถึงหน้าแนวรบ ก็เหลือบไปเห็นฮูหยินช่างและช่างเจวียน สีหน้าของเขาก็เคร่งขรึมลง“ฟางเจ๋อ เจ้าต้องการสิ่งใด?”ช่างเผิงตวาดถาม “ข่มขู่สตรีและเด็ก นี่คือสิ่งที่แม่ทัพใหญ่พึงกระทำห

ใบหน้างดงามเย้ายวนนั้น ถูกขับเน้นด้วยอาภรณ์หรูหราจนแลดูสง่างามสูงศักดิ์ความสูงส่งของพระชายาอ๋องจิ้น เมื่อนำมาเทียบกับฮูหยินช่างที่แต่งกายเรียบง่ายธรรมดา ช่างแตกต่างกันราวดินกับฟ้าเมื่อหลิงหว่านเห็นดังนั้น ในใจก็บังเกิดความรู้สึกสงสารเห็นใจฮูหยินช่างจับใจพระชายาอ๋องจิ้นเดินไปหยุดยืนข้างช่างเผิง ยืนเคียงบ่าไหล่ชายร่างสูงใหญ่ผู้นี้ช่างดูเป็นคู่ที่เหมาะสมกันอย่างยิ่ง“ฟางเจ๋อ เจอท่านน้ายังมิทำความเคารพอีก!”พระชายาอ๋องจิ้นราวกับมิเห็นท่าทีที่ตึงเครียดราวกับพร้อมปะทะของฟางเจ๋อ นางยังคงแย้มยิ้มทักทายฟางเจ๋อตวัดสายตามองพระชายาอ๋องจิ้นอย่างรังเกียจก่อนที่เขาจะล่วงรู้เรื่องที่พระชายาอ๋องจิ้นลอบคบชู้กับช่างเผิง ฟางเจ๋อและนางเป็นเพียงผู้ที่มีความคิดเห็นทางการเมืองต่างกัน มิร่วมทางกันเท่านั้นทว่าเมื่อรู้ความจริง ความรู้สึกที่ฟางเจ๋อมีต่อพระชายาอ๋องจิ้นก็เหลือเพียงความขยะแขยงชิงชัง“พระชายาอ๋องจิ้น เมื่ออยู่ต่อหน้าทัพสองฝ่าย ย่อมมินับญาติ ความสัมพันธ์ทางเครือญาติระหว่างเรา มิต้องกล่าวถึงจะดีกว่า!”ฟางเจ๋อกล่าวเสียงเย็นชาประโยคหนึ่ง ก่อนจะนับต่อ “เจ็ด...”พระชายาอ๋องจิ้นยังคงประดั