All Chapters of ยอดหมอหญิงทะลุห้วงเวลา: Chapter 2881 - Chapter 2890

เรื่องราวที่เกิดขึ้นทางฝั่งนี้แพร่สะพัดไปถึงหูของห่าวหลิงอย่างรวดเร็วยามนั้นห่าวหลิงกำลังปรนนิบัติดูแลเรื่องสำรับมื้อเช้าให้หยวนเหลียง ครั้นเหลือบเห็นสาวใช้คนสนิทส่งสายตาให้อยู่ด้านนอก นางก็รู้ความนัยและหาข้ออ้างปลีกตัวออกมาสาวใช้กระซิบกระซาบข้างหูเพียงมิกี่คำ มุมปากของห่าวหลิงก็ยกยิ้มขึ้น“ไปแจ้งนายน้อย ให้ลงมือตามแผนที่วางไว้!”ห่าวหลิงกล่าวจบก็พลันนึกบางสิ่งขึ้นได้ นางจึงกำชับต่อว่า “ส่วนทางเรือนชิงอิน ให้คุณชายรองไปเฝ้าเอาไว้ แขกทางนั้นเพียงแค่ห้ามมิให้ก้าวเท้าออกจากประตู เรื่องอื่นชะลอไว้ก่อน อย่าเพิ่งไปแตะต้องพวกเขา!”สาวใช้พยักหน้ารับคำ แล้วรีบเร่งจากไปทันทีห่าวหลิงยืนนิ่งอยู่ที่เดิมแม้วัยจะล่วงเข้าสี่สิบปี ทว่าใบหน้าที่ได้รับการบำรุงรักษาอย่างดียิ่งนั้นกลับไร้ซึ่งริ้วรอยแห่งกาลเวลานางเกล้าผมกล้าสูงเหมือนเมฆ ปักปิ่นมุกรูปกล้วยไม้ลายฉลุ ต้องสายลมพลิ้วไหวดวงหน้าเป็นรูปไข่งดงามหมดจด จมูกโด่งรั้นจิ้มลิ้ม คิ้วโก่งดั่งใบหลิว และริมฝีปากบางเฉียบยามยืนสงบนิ่งท่ามกลางสายลม ใบหน้าฉายแววเปรมปรีดิ์ มุมปากประดับรอยยิ้มกึ่งยิ้มกึ่งบึ้งที่ดูเย้ายวนใจรอยยิ้มนั้นเจิดจรัสมากขึ้

จอกชาในมืออดีตเจ้าตำหนักชะงักค้างอยู่กลางอากาศ เขาเงยหน้าขึ้นจ้องมองหยวนเหลียงยามเมื่อสบสายตานั้น หัวใจของหยวนเหลียงพลันกระตุกวูบ คล้ายหยุดเต้นไปชั่วขณะแววตาของผู้เฒ่าช่างดูเฉยเมย ห่างเหิน เย็นชา และแปลกหน้า…เป็นแววตาที่เขามิเคยเห็นจากอดีตเจ้าตำหนักมาก่อน!“ท่านพ่อ...”หยวนเหลียงเผลอก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าวโดยมิรู้ตัวทว่าเพียงครู่เดียวเขาก็ยืนนิ่งท่านผู้เฒ่าไม่มีทางล่วงรู้ว่าเขาวางยาพิษลงในชา เหตุใดเขาต้องร้อนตัวด้วยเล่า!“หยวนเหลียง เมื่อครู่ข้านึกถึงน้องสามของเจ้า เขาจากตำหนักเสวียนเทียนไปสิบปีแล้ว เหตุใดจึงยังมิกลับมาเสียที!”“หรือเขาจะมิคิดถึงผู้เป็นพ่อคนนี้แล้ว?”อดีตเจ้าตำหนักเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “สิบปีแล้ว พ่อเองก็แก่ชราลง มิรู้ว่าจะได้เห็นหน้าเขาเป็นครั้งสุดท้ายก่อนตายหรือไม่!”หยวนเหลียงลอบขบกรามแน่น เอ่ยเสียงเรียบว่า “คนไร้หัวใจเนรคุณพรรค์นั้น ท่านพ่อจะยังไปคะนึงหาเขาอยู่ไย!”“ป่านนี้เขาคงลืมท่านไปจนหมดสิ้น ได้แต่มัวเมาเสพสุขสำราญอยู่เป็นแน่”อดีตเจ้าตำหนักส่ายหน้าช้า ๆ “หยวนจื้อมิใช่คนเช่นนั้น!”“สองวันมานี้พ่อฝันเห็นแต่ภาพเขาเนื้อตัวโชกเลือด ร้องขอให้ข้

ทันทีที่หยวนเฉี่ยนเฉี่ยนแยกแยะส่วนผสมในโอสถนั้นได้ ก็ตกตะลึงจนเหงื่อเย็นเยียบไหลท่วมร่างหากมิใช่เพราะหลิงอวี๋คอยเตือนสติ และนางร่วมมือกับท่านพ่อวางแผนลวงเพื่อหยั่งเชิงคนรอบข้าง นางจะล่วงรู้ได้อย่างไรว่าผิงเวินเป็นไส้ศึก?โอสถเช่นนี้ หากต้องกินตอนที่กำลังคลอดจริง ๆ นางย่อมมิระแวงสงสัยในตัวผิงเวิน และคงกลืนลงท้องไปอย่างแน่นอนถึงยามนั้นพิษร้ายคงคร่าชีวิตนาง ทว่าอาการที่แสดงออกมากลับดูเหมือนการตกเลือดตาย ใครเล่าจะสงสัยว่าเป็นฝีมือของห่าวหลิงกับผิงเวิน?หยวนเฉี่ยนเฉี่ยนยิ่งคิด ในใจก็ยิ่งนึกชิงชังผิงเวินเข้ากระดูกดำตัวนางปฏิบัติต่ออีกฝ่ายมิเลวเลยสักนิด เหตุใดผิงเวินถึงได้ทรยศหักหลังนางได้ลงคอ?หรือเป็นเพราะผลประโยชน์ที่ห่าวหลิงหยิบยื่นให้ จะมากมายมหาศาลกว่าที่นางเคยให้กระนั้นหรือ?หยวนเฉี่ยนเฉี่ยนทั้งโกรธทั้งแค้น แต่เมื่อนึกถึงแผนการและคำนวณดูแล้วว่าได้เวลาอันสมควร นางจึงกรีดร้องขึ้นมา “พี่สะใภ้... ข้าปวดท้องเหลือเกิน!”“ข้า... ข้าจะมิไหวแล้ว...”หยวนเฉี่ยนเฉี่ยนชักกระตุกด้วยความเจ็บปวด เลือดเบื้องล่างยิ่งไหลทะลักออกมามากขึ้นหลัวชุ่ยเริ่มตื่นตระหนก แม้แม่นมสองคนที่นางพามาด้วยจะ

หยวนป๋อก็เฉกเช่นเดียวกับหลัวชุ่ย เขาต่างรู้สึกผิดหวังและโศกเศร้าต่อการกระทำของหยวนเหลียงสำหรับหยวนป๋อแล้ว อาหกหยวนหงมิใช่เพียงท่านอา หากแต่เป็นอาจารย์อีกด้วยด้วยเหตุที่หยวนเหลียงมีกิจธุระรัดตัว อาหกจึงเป็นผู้คอยอบรมสั่งสอนหยวนป๋ออยู่เสมอยามนี้เมื่อเห็นบิดาบังเกิดเกล้าหมายสังหารอาหก หยวนป๋อจะทนดูดายได้อย่างไร!แม้รู้ดีว่าตนมิใช่คู่มือของหยวนเหลียง แต่หยวนป๋อก็ทำได้เพียงใช้เลือดเนื้อของตนเข้าปกป้อง รับการโจมตีอันถึงแก่ชีวิตแทนอาหกหยวนป๋อระเบิดพลังพุ่งเข้าหาหยวนหงด้วยความเร็วปานสายฟ้าแลบหากหยวนเหลียงมิยั้งเท้า ลูกเตะนี้คงปลิดชีพหยวนป๋อเป็นแน่“เสี่ยวป๋อ!”หลัวชุ่ยกรีดร้องเสียงหลง ก่อนจะรีบยกมือปิดปากน้ำตาเม็ดโตพรั่งพรูลงมาอาบแก้มชั่วขณะนั้นหลัวชุ่ยตัดสินใจเด็ดขาด หากหยวนป๋อต้องจบชีวิต นางก็จะมิขอมีชีวิตอยู่ต่อไป สองแม่ลูกจะกอดคอกันไปสู่ปรโลก ติดตามไปอยู่เป็นเพื่อนหยวนเฉี่ยนเฉี่ยนและท่านผู้เฒ่า!ผู้คนในห้องทำคลอดต่างตกตะลึงพรึงเพริดแม่นมทั้งสองรวมถึงไฉ่อีและผิงเวิน ต่างหวาดกลัวจนตัวสั่นเทาแม่นมทั้งสองผ่านอะไรมามากมาย เพียงชั่วพริบตาก็คาดเดาจุดจบของตนเองได้ในเมื่อหยว

เมื่อหลัวชุ่ยกล่าวจบ นางก็หันไปทางอดีตเจ้าตำหนัก “ท่านพ่อ ข้าต้องการตัดขาดความเป็นสามีภรรยากับหยวนเหลียงเจ้าค่ะ!”“มิใช่เขาเป็นฝ่ายหย่าข้า แต่ข้าขอตัดเยื่อใยไมตรีกับเขาให้สิ้น!”อดีตเจ้าตำหนักทอดสายตามองหลัวชุ่ยด้วยความรู้สึกผิดระคนเสียใจ ก่อนจะพยักหน้า “ข้ารับปากเจ้า! ข้าจะเป็นผู้ตัดสินให้พวกเจ้าตัดขาดจากกันเอง!”“หลัวชุ่ย แม้ว่าภายภาคหน้าเจ้าจะมิใช่สะใภ้ตระกูลหยวนแล้ว แต่ในใจข้า เจ้ายังคงเป็นบุตรสาวของข้าตลอดไป!”ขอบตาของหลัวชุ่ยร้อนผ่าว นางพยักหน้า “ในใจข้า ท่านก็จะเป็นท่านพ่อของข้าตลอดไปเช่นกันเจ้าค่ะ!”หยวนเหลียงนั้นไร้คุณธรรมน้ำมิตรต่อตน ทว่าอดีตเจ้าตำหนักกลับดีต่อตนเสมอมา พ่อสามีที่ประเสริฐเช่นนี้ หลัวชุ่ยจะมินับถือได้อย่างไร!อดีตเจ้าตำหนักหันขวับไปทางห่าวหลิง แล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย้ยหยัน “ห่าวหลิง ข้าจะให้เจ้าสมปรารถนา ข้าอนุญาตให้เลื่อนฐานะเจ้าขึ้นเป็นภรรยาเอกของหยวนเหลียง นับจากนี้ไป หน้าที่ปรนนิบัติเขาก็ตกเป็นของเจ้าแล้ว!”ห่าวหลิงถึงกับอยากจะร้องไห้แต่ไร้น้ำตา ยามนี้หยวนเหลียงสูญสิ้นวรยุทธ์ ซ้ำยังสูญเสียตำแหน่งเจ้าตำหนักเสวียนเทียนไปแล้วต้องมาคอยปรนนิบัติคนพิการไ