มิใช่เพียงเซียวหลินเทียนที่ห่วงใยสุขภาพของหลิงอวี๋ แม้แต่หลิงหว่านและคนอื่น ๆ ก็กังวลมิต่างกันหลิงอวี๋มิได้ข่มตาหลับเลยตลอดทั้งคืน ร่างกายจะทนไหวได้อย่างไร?ตราบใดที่หลิงอวี๋ยังมิออกมา เซียวหลินเทียนและคนอื่น ๆ ก็ไม่มีกะจิตกะใจจะรับสำรับเช้า“พวกเจ้ากินกันไปก่อนเถิด ข้าจะรอนาง!”เซียวหลินเทียนบอกให้ทุกคนกินก่อน ส่วนตนเองนั้นยืนเฝ้ารออยู่หน้าห้องปรุงโอสถเนิ่นนานผ่านไป ครั้นเซียวหลินเทียนได้ยินความเคลื่อนไหวว่าหลิงอวี๋ออกมาแล้ว เขาก็ปั้นหน้าขรึมกล่าวขึ้น“ข้าบอกแล้วว่าดวงตาของข้ารอได้ เจ้าจะต้องหาหนทางได้ในสักวันหนึ่งเป็นแน่!”“ข้ามิอนุญาตให้เจ้าฝืนสังขารตนเองเช่นนี้อีก! มิเช่นนั้น ข้าจะมิรักษาแล้ว!”หลิงอวี๋มองเซียวหลินเทียนด้วยรอยยิ้มตาหยี ความห่วงใยของเขาทำให้หัวใจของนางอบอุ่นยิ่งนักนางขยับเข้าไปใกล้เซียวหลินเทียน แล้วเอ่ยกลั้วหัวเราะ “วันหน้าหม่อมฉันจะมิโหมงานโต้รุ่งอีกแล้วเพคะ!”“เพราะว่า... หม่อมฉันค้นพบวิธีรักษาท่านจนหายดีแล้ว!”“มาเถิด... เซียวหลินเทียน ท่านนั่งลงเถิด หม่อมฉันจะรักษาดวงตาให้ท่าน!”หลิงอวี๋เอื้อมมือไปดึงมือของเซียวหลินเทียน แต่กลับถูกเขาสลัดออกเซี
Read more