ห้องสมุด
ค้นหา
หน้าหลัก / Romance / The Spoiled Wife of Attorney Dankworth / บทที่ 921 - บทที่ 930

บททั้งหมดของ The Spoiled Wife of Attorney Dankworth: บทที่ 921 - บทที่ 930

1862

Chapter 89.4

LUMALIM PA ANG gabi ngunit nanatiling nakatayo pa rin si Giovanni na parang itinulos sa kanyang kinatatayuan. Hindi niya magawang i-angat ang kanyang mga paa upang magpatuloy na lumapit sa katawan ng dati niyang asawa na mahimbing pa ‘ring natutulog. Walang pumipigil dito. Pagkakataon na sana niya iyon, ngunit ayaw sumunod ng katawan. Habang nakaburo ang mga mata sa mukha ni Briel, pakiramdam niya ay parang pinipiga sa saya at lungkot ang puso niya.“Gabriella…” usal niya sa pangalan nito sa pag-asang magigising ito at maririnig siya, “I’m home…nakauwi na ako…”Subalit, ilang minuto pa ang lumipas at wala pa rin itong naging galaw na halatang himbing na himbing pa rin. Pinilit na ni Giovanni na makalapit kahit na pakiramdam niya ay lalabas na sa dibdib niya ang kanyang puso. Matapos na pagmasdan ang mukha ni Briel na natutulog ay dahan-dahan siyang naupo sa bandang uluhan nito. Hindi pa nakuntento doon ang dating Governor na nagawa pang i-unan ang ulo ni Briel sa kanyang hita nang wal
อ่านเพิ่มเติม

Chapter 90.1

LUTO NA NOON ang kanilang pancake at nakahain na iyon at nakalagay sa kanilang plato. Sumampa na si Brian sa upuan. Kinarga naman ni Maria Gina si Gia upang maayos na maiupo na rin sa harap ng dining table. Ilang sandali pa ay nagsimula na silang kumain. Nagpatimpla lang ng black coffee si Giovanni. Sa totoo lang ay kanina pa siya hinihila ng antok, ngunit hindi siya pwedeng matulog dahil sa mga anak. Kailangan niyang manatiling gising upang kunin ang pagkakataong iyon para makabawi sa mga anak sa nasayang nilang bonding ng nagdaang araw. Nagpatuloy na kumain ang dalawang bata. Panaka-naka ang punas ni Maria Gina ng tisyu sa bibig nila kung saan nakakakalat ang chocolate syrup na halos ibuhos na sa pancake. Sarap na sarap ang dalawa sa almusal na iyon na unang beses nilang naranasan kasama ang ama. Nakangiti ang kanilang mga mata habang ngumunguya at ninanamnam ang bawat kagat sa pancake.“Pwede akong matulog mamaya, Brian.”“Daddy, sayang talaga. Mas masaya sana kung doon kayo natulo
อ่านเพิ่มเติม

Chapter 90.2

HINDI PUMAYAG ANG magkapatid na Brian at Gia na umalis sila agad ng apartment na suggestion ni Briel noong nasa sala na sila at hinihintay na lumabas ng kwarto si Giovanni. Sabay na nag-alboroto at humandusay sa sahig ng sala ang magkapatid nang i-announce na uuwi na sila ng mansion. Sinakto nila iyon na nakalabas na ng silid ni Giovanni. Maayos na itong nakabihis ng damit ng mga sandaling iyon. Napanganga na ang dating Governor nang makita ang ginagawa dito ng dalawa nilang anak. Dumadanak ng luha habang pinapanood lang ni Briel.“Ang dumi ng sahig—” “Daddy, pigilan mo si Mommy. Ayaw pa naming umuwi. Gusto pa namin ni Gia na mag-stay!” si Brian na nakatakbo na agad kay Giovanni upang magpakampi nang makita ang bulto niya, “Please? Kahit hanggang hapon lang ng araw na ito. Ayaw pa naming umuwi. Gusto pa namin dito!” patuloy na palahaw nito ng iyak na akala mo ay sobrang inapi at pinagbuhatan ng kamay. Pinalambot ni Giovanni ang kanyang mga tinging ipinukol sa nakahalukipkip na si Br
อ่านเพิ่มเติม

Chapter 90.3

MALIGAYA ANG MGA batang umuwi na nasulit ang oras na kasama ang ama. Inihatid sila ni Giovanni sa kabila ng mariing pagtanggi ni Briel. Isinama na lang niya ang kanyang secretary tutal sa villa rin naman sa Batangas ang tungo nila. Hinayaan na lang din siya sa kagustuhan ni Briel dahil kahit makipagtalo dito, alam ng babae na hindi rin naman siya mananalo sa kanya.“Daddy, next weekend pick up mo na kami ni Gia ng Friday night ha?” Napaayos ng upo si Briel. Friday night? Anong pinagsasabi ng kanyang anak. “Brian, sasabihin pa natin iyon sa Mommy mo. Hindi pa kami nag-uusap ng tungkol dito.” sagot ni Giovanni na bahagyang sumulyap sa rearview mirror ng sasakyan, bigla ng kinabahan doon.“Basta hihintayin ka namin ni Gia ng Friday night, di ba Gia?” sagot ni Brian na binalewala ang rason ng ama niya, alam niyang hindi sila magagawang tiisin ng kanilang Daddy. “Huwag mo kaming bibiguin. Sasama ang loon namin sa’yo. Hihintayin ka namin.” pamre-mressure pa nito.“Gabriano, narito lang
อ่านเพิ่มเติม

Chapter 90.4

NAPATAYO NA ANG dalawang bata at matapos na magkatinginan ay nag-uunahan na silang tumakbo palapit sa kanilang ina. Yumakap na sila upang pawiin lang ang sinabi nitong pangungulila sa kanila. Ikinangiti naman iyon ng malapad ni Briel na sinusubok lang naman sila.“Mommy, dapat kasi magsama na lang ulit kayo ni Daddy sa loob ng iisang bahay para masaya na tayo ulit. Gaya ng dati. Doon sa villa. Doon naman kami lagi natutulog kapag kinuha ni Daddy e.”Hindi pinansin ni Briel ang muling hirit ni Brian. Binitbit na lang niya sa magkabilang tagiliran ang mga anak na walang ginawa kundi umirit lang nang umirit dala ng kanilang kiliti at kaligayahang nararamdamang. Doon na nabaling ang atensyon ng dalawang bata, iyon ang buong akala ni Briel ngunit nang ilapag niya sila saka naman nagsalita ang bunso niyang anak.“Tama Kuya, Mommy…” si Gia na suportado ang nais na mangyari ng panganay na kapatid. Nalaman ni Briel ang dahilan kung bakit hindi nagawang sunduin ni Giovanni ang mga anak ng Satu
อ่านเพิ่มเติม

Chapter 91.1

MAGKASUNOD NILANG NILISAN ang venue ng event na iyon na puno ng pag-aalala ang kanilang puso. Ni hindi nila nagawa pang magpaalam sa punong abala ng event. Hindi na rin bumalik pa sa loob si Giovanni o maging si Briel upang magpaalam dahil sa taranta nilang nararamdaman. Ang tanging tumatakbo lang sa kanilang isipan ng mga sandaling iyon ay ang makauwi na sa mansion ng mga Dankworth at makita ang kalagayan ng maysakit nilang anak. Si Giovanni na ang nagpresentang magmamaneho ng sasakyan na pinagbigyan naman ni Briel. Habang paalis ng venue ay minabuting tawagan pa rin ni Briel ang hipag upang ‘di siya nito hanapin mamaya. “Sinong kasama mo? Ikaw lang ba? Bakit hindi mo sinabi sa akin?” puno ng pag-aalalang tanong ni Bethany kahit na alam niyang maaaring ang tiyuhin niya ang kasama ng kanyang hipag.“Ang Tito mo—” “Oh? Nagkita kayo? Okay sige. At least alam ko na safe kang makakauwi ng mansion. Ingat kayo.” Pagkababa ng tawag ay muling nilamon sila ng nakakabinging katahimikan sa lo
อ่านเพิ่มเติม

Chapter 91.2

MAAGANG NAGISING KINABUKASAN si Giovanni. Maingat siyang lumabas ng silid upang magtungo lang sa silid ni Briel at kumustahin ang kalagayan ng kanilang bunsong anak. Bakas pa ang antok sa mukha ni Briel ng pagbuksan niya ng pintuan si Giovanni. Ilang beses din siyang humikab na tinakpan ang bibig ng isa niyang palad. Halatang hindi naging maayos ang tulog ni Briel sa nangingitim na palibot ng kanyang mga mata. Ilang silip ang ginawa ni Giovanni sa loob ng silid upang tingnan na si Gia sa malayong kama.“Kumusta ang pakiramdam niya?” Sa halip na mag-explain ay binuksan na lang nang maluwag ni Briel ang pintuan ng silid upang hindi na mahirapan pa si Giovanni na silipin ang anak nilang natutulog pa sa kama. “Bumaba na ang lagnat niya, pwede ka namang pumasok at personal siyang i-check.”Sinunod ni Giovanni ang nais ni Briel. Pinapasok niya ang kanyang sarili sa loob ng silid. Mahimbing pang natutulog noon ang bata na ayon kay Briel ay halos kakatulog lang nito ng mga sandaling iyon ka
อ่านเพิ่มเติม

Chapter 91.3

UNDER THE SHINING sun, Gavin wore a beige tuxedo. Gwapong-gwapo na naman ang dating nito na halatang bagong haircut lang. Hindi pa iyon ang gupit niya ng nagdaang gabi.“Lagnat-laki lang. Pagdating nga namin kagabi dito ay parang nagdahilan lang.”“Nakapag-usap na ba kayo nang maayos?” “Hindi nga, kay Brian siya natabing matulog—”“Dapat ay sa iyo ba?” Inambahan ni Briel ng suntok ang kapatid na mabilis namang nakalayo sa kanya. Tinawanan sila ni Brian na nawala na ang lungkot sa mga mata nang makita ang paghaharutan nila dito.“Umalis ka na nga Kuya Gav, kung aasarin mo lang ako. Gandang-ganda ng sagot ko eh!” Malakas na tinawanan lang siya ni Gavin.“Aminin mo na kasing hindi ka pa rin nakakaabante sa kanya. Gusto mong tulungan kita?” Pinandilatan na siya ng mga mata ni Briel. Alam na niya ang nais ipahiwatig ng kapatid at ayaw ni Briel an sumawsaw na naman ito sa kanyang buhay. Masyado itong pakialamero eh.“Huwag na Kuya Gav, kaya ko naman ang sarili ko eh.” “Kaya mo ba talag
อ่านเพิ่มเติม

Chapter 91.4

INUBOS NILANG MAG-ANAK ang natitirang oras na kalaro ang dalawang bata. Panay ang tingin ni Briel kay Giovanni. Iniisip pa rin ang ginawa nitong balikan paakyat at baba ng Baguio. Hindi niya man aminin ay nag-aalala siya na baka bumigay ang katawan nitong nagpapagaling pa rin. “Hindi ka pa ba uuwi para magpahinga?” Nang maramdaman ni Briel na tumingin sa kanya si Giovanni nang dahil sa biglang katanungan niya, iniiwas niya ang mga mata. Nagkunwaring may tinitingnang importante sa cellphone niya. “Hindi sa pinapaalis na kita, kahit pa sabihing naka-chopper ka nakakapagod pa rin ang biyahe.” Maliit na ngumiti si Giovanni kay Briel at kapagdaka ay tumayo na. Sinabayan niya ang mag-iinang kumain ng dinner. Hindi niya nakita ni anino ng dati niyang biyenan dahil wala dito. Nasa playroom pa rin sila noon at hinahayaang maglaro ang dalawang bata na nag-eenjoy pa rin.“Inaalala ko lang ang malayong naging biyahe mo.” dagdag ni Briel nang di pa rin sumagot ito. “Okay, uuwi na ako.” anunsy
อ่านเพิ่มเติม

Chapter 92.1

NANG MAMATAY ANG tawag ni Gavin ay tinawagan naman ni Giovanni ang pamangkin. Gusto niyang kunin ang side nito at hindi lang ng asawa nitong naunang nag-reached out sa kanya. Agad namang sinagot iyon ni Bethany na sa mga sandaling iyon ay kasama ni Rina. Nasa bar ang magkaibigan at doon napiling sandaling uminom para pagaanin ang mabigat nitong pakiramdam. Naka-block dito ang asawa kung kaya naman hindi matawagan ngayon ni Gavin.“Tito? Napatawag ka?” masigla nitong sagot sa kanya na hindi kakabakasan ng anumang problema, medyo maingay ang background na hindi na bago sa pandinig ni Giovanni kung saan.“Nasaan ka? Tumawag sa akin ang asawa mo. Hinahanap ka.” walang patumpik-tumpik na saad ni Giovanni, hindi niya kailangan pang magpanggap sa pamangkin na nangungumusta lang at wlaang anumang kailangan, kailangan niyang deretsuhin ang babae.. “Umuwi ka na. Gabi na rin.” “Hmm, Tito. Tinatapos lang namin ni Rina ang order naming tequila.”“Sige, mag-ingat pauwi.” Hindi na rin pinatagal pa
อ่านเพิ่มเติม
ก่อนหน้า
1
...
9192939495
...
187
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป
DMCA.com Protection Status