All Chapters of The Spoiled Wife of Attorney Dankworth: Chapter 921 - Chapter 930

LUMALIM PA ANG gabi ngunit nanatiling nakatayo pa rin si Giovanni na parang itinulos sa kanyang kinatatayuan. Hindi niya magawang i-angat ang kanyang mga paa upang magpatuloy na lumapit sa katawan ng dati niyang asawa na mahimbing pa ‘ring natutulog. Walang pumipigil dito. Pagkakataon na sana niya iyon, ngunit ayaw sumunod ng katawan. Habang nakaburo ang mga mata sa mukha ni Briel, pakiramdam niya ay parang pinipiga sa saya at lungkot ang puso niya.“Gabriella…” usal niya sa pangalan nito sa pag-asang magigising ito at maririnig siya, “I’m home…nakauwi na ako…”Subalit, ilang minuto pa ang lumipas at wala pa rin itong naging galaw na halatang himbing na himbing pa rin. Pinilit na ni Giovanni na makalapit kahit na pakiramdam niya ay lalabas na sa dibdib niya ang kanyang puso. Matapos na pagmasdan ang mukha ni Briel na natutulog ay dahan-dahan siyang naupo sa bandang uluhan nito. Hindi pa nakuntento doon ang dating Governor na nagawa pang i-unan ang ulo ni Briel sa kanyang hita nang wal

HINDI PUMAYAG ANG magkapatid na Brian at Gia na umalis sila agad ng apartment na suggestion ni Briel noong nasa sala na sila at hinihintay na lumabas ng kwarto si Giovanni. Sabay na nag-alboroto at humandusay sa sahig ng sala ang magkapatid nang i-announce na uuwi na sila ng mansion. Sinakto nila iyon na nakalabas na ng silid ni Giovanni. Maayos na itong nakabihis ng damit ng mga sandaling iyon. Napanganga na ang dating Governor nang makita ang ginagawa dito ng dalawa nilang anak. Dumadanak ng luha habang pinapanood lang ni Briel.“Ang dumi ng sahig—” “Daddy, pigilan mo si Mommy. Ayaw pa naming umuwi. Gusto pa namin ni Gia na mag-stay!” si Brian na nakatakbo na agad kay Giovanni upang magpakampi nang makita ang bulto niya, “Please? Kahit hanggang hapon lang ng araw na ito. Ayaw pa naming umuwi. Gusto pa namin dito!” patuloy na palahaw nito ng iyak na akala mo ay sobrang inapi at pinagbuhatan ng kamay. Pinalambot ni Giovanni ang kanyang mga tinging ipinukol sa nakahalukipkip na si Br

NAPATAYO NA ANG dalawang bata at matapos na magkatinginan ay nag-uunahan na silang tumakbo palapit sa kanilang ina. Yumakap na sila upang pawiin lang ang sinabi nitong pangungulila sa kanila. Ikinangiti naman iyon ng malapad ni Briel na sinusubok lang naman sila.“Mommy, dapat kasi magsama na lang ulit kayo ni Daddy sa loob ng iisang bahay para masaya na tayo ulit. Gaya ng dati. Doon sa villa. Doon naman kami lagi natutulog kapag kinuha ni Daddy e.”Hindi pinansin ni Briel ang muling hirit ni Brian. Binitbit na lang niya sa magkabilang tagiliran ang mga anak na walang ginawa kundi umirit lang nang umirit dala ng kanilang kiliti at kaligayahang nararamdamang. Doon na nabaling ang atensyon ng dalawang bata, iyon ang buong akala ni Briel ngunit nang ilapag niya sila saka naman nagsalita ang bunso niyang anak.“Tama Kuya, Mommy…” si Gia na suportado ang nais na mangyari ng panganay na kapatid. Nalaman ni Briel ang dahilan kung bakit hindi nagawang sunduin ni Giovanni ang mga anak ng Satu

MAAGANG NAGISING KINABUKASAN si Giovanni. Maingat siyang lumabas ng silid upang magtungo lang sa silid ni Briel at kumustahin ang kalagayan ng kanilang bunsong anak. Bakas pa ang antok sa mukha ni Briel ng pagbuksan niya ng pintuan si Giovanni. Ilang beses din siyang humikab na tinakpan ang bibig ng isa niyang palad. Halatang hindi naging maayos ang tulog ni Briel sa nangingitim na palibot ng kanyang mga mata. Ilang silip ang ginawa ni Giovanni sa loob ng silid upang tingnan na si Gia sa malayong kama.“Kumusta ang pakiramdam niya?” Sa halip na mag-explain ay binuksan na lang nang maluwag ni Briel ang pintuan ng silid upang hindi na mahirapan pa si Giovanni na silipin ang anak nilang natutulog pa sa kama. “Bumaba na ang lagnat niya, pwede ka namang pumasok at personal siyang i-check.”Sinunod ni Giovanni ang nais ni Briel. Pinapasok niya ang kanyang sarili sa loob ng silid. Mahimbing pang natutulog noon ang bata na ayon kay Briel ay halos kakatulog lang nito ng mga sandaling iyon ka

INUBOS NILANG MAG-ANAK ang natitirang oras na kalaro ang dalawang bata. Panay ang tingin ni Briel kay Giovanni. Iniisip pa rin ang ginawa nitong balikan paakyat at baba ng Baguio. Hindi niya man aminin ay nag-aalala siya na baka bumigay ang katawan nitong nagpapagaling pa rin. “Hindi ka pa ba uuwi para magpahinga?” Nang maramdaman ni Briel na tumingin sa kanya si Giovanni nang dahil sa biglang katanungan niya, iniiwas niya ang mga mata. Nagkunwaring may tinitingnang importante sa cellphone niya. “Hindi sa pinapaalis na kita, kahit pa sabihing naka-chopper ka nakakapagod pa rin ang biyahe.” Maliit na ngumiti si Giovanni kay Briel at kapagdaka ay tumayo na. Sinabayan niya ang mag-iinang kumain ng dinner. Hindi niya nakita ni anino ng dati niyang biyenan dahil wala dito. Nasa playroom pa rin sila noon at hinahayaang maglaro ang dalawang bata na nag-eenjoy pa rin.“Inaalala ko lang ang malayong naging biyahe mo.” dagdag ni Briel nang di pa rin sumagot ito. “Okay, uuwi na ako.” anunsy