บททั้งหมดของ My Stranger Groom Is A Billionaire: บทที่ 1071 - บทที่ 1080

Padarag na sanang isasara ni Dia ang pinto ng kotse, ngunit hindi na niya iyon nagawang ituloy nang may humila roon mula sa labas. Sa sobrang lakas ng hatak ay napaigik ang pinto at halos mabitawan ni Dia ang susi na hawak niya. Napahiyaw siya, hindi lamang dahil sa gulat, kundi dahil sa biglaan at marahas na paggalaw na iyon, na para bang walang pakialam ang taong humila kung masasaktan ba siya o hindi."What the fvck!" sigaw niya, gulat, iritado, at puno ng pagtataka.Mabilis siyang napalingon, at doon niya nakita si Paul. Hindi pa man siya tuluyang nakakatayo ng maayos ay tagos na ang tingin nitong nakatutok sa kanya, matalim at mabigat, sapat para patayuin ang bawat balahibo sa batok niya.Napa-igik ang pinto sa pagitan nila, parang ang tunog noon ay sumabay sa tumitibok na kaba sa dibdib niya.Halos automatic na napakunot ang noo ni Dia, parang defense mechanism ng katawan niya, parang kailangan niyang magmukhang matapang kahit na ramdam niyang may kung anong hindi niya maipaliwan

Chapter 234They just both stayed silent inside the car. Walang salita, walang sigaw, walang paliwanag. Tanging mabibigat na paghinga lang nila ang umaalingawngaw sa loob ng kotse. Ang bawat buntong-hininga ay parang nag-uumpugang alon sa dibdib nila, mabigat, mabagal, at masakit.The city lights outside were passing slowly, pero sa loob ng kotse, parang walang gumagalaw. The world felt suspended, parang sila lang ang naiwan sa isang mundong tumigil.Ganito rin ang gusto ni Dia, kahit saglit lang, kahit ilang segundo lang ng tahimik na pahinga. Kapos na kapos na rin siya sa lakas. Pakiramdam niya ay saglit na lang at babagsak na siya.Hanggang sa tumunog ang phone niya na nasa phone holder sa harap. The sharp ringtone cut through the quiet like a blade.She sighed when she saw the caller, Kenneth. Of all times. Of all nights. Of all minutes. Parang pilit na pumapasok ang realidad sa gitna ng bagyong hindi pa nila natatapos.Well, wala naman talaga dapat siyang pakealam. Pero pakiramdam

The door was opened when Dia was already upstairs kaya naman kitang-kita niya si Paul na ngayon ay nakaupo sa tabi ng kama ni Alys. Tulog na si Alys, and Paul was just staring at Alys like he is still not believing that Alys is really his daughter at nasa harap na nito ngayon. May kakaibang lungkot at pag-aalinlangan sa mga mata nito, na para bang sinusubukan pang unawain ang bigat ng mga taon na nawala sa kanya. His shoulders looked heavy, and kahit hindi man ito nagsasalita, ramdam ni Dia ang bawat emosyong pilit nitong kinakasalo. Pinanood ni Dia kung paano hinaplos ni Paul ang gilid ng mukha ni Alys para ilagay ang takas na buhok sa gilid ng tenga nito, para hindi matabunan ang mukha nito. Mabagal, maingat, na para bang takot siyang magising ito at baka mawala ulit sa harap niya. His hand even trembled a little habang ginagawa iyon, and it was the kind of gesture na hindi kayang itago ng isang taong sobrang nagsisisi. Kinagat ni Dia ang labi at hindi na alam kung itutuloy

Sa lahat ng iniiwasan niyang marinig, ito pa ang tumama sa kanya nang hindi man lang siya handa. Naalala niya bigla ang mga gabi kung saan iniisip niya kung nasaan na si Dia, kung masaya ba ito, kung may kasama bang iba. And now, all those fears turned into something tangible, something that tore him apart. He slumped back into the sofa, staring blankly at nothing, pero sa loob-loob niya, umaalon ang damdamin. Pero nanatili siyang tahimik, nilulunok ang bawat pait. The memory of Dia’s smile, her laughter, and the way she used to look at him all came rushing back, stabbing him deeper than he could handle. In that moment, Paul realized that no matter how much time had passed, his heart had never truly moved on. And now, knowing she had a child only reminded him how far he had fallen behind, at kung gaano siya katanga para hayaang mawala ang babaeng iyon sa kanya.Paul chuckled, but it was no humor at all. Tahimik ang mag-asawa habang si Cassandra ay bumalik na sa paglalaro. Napapikit s

“Mag-uusap tayo ng ganyan? Can you at least wear your shirt? Dinalhan na nga kita,” umiirap na sambit ni Dia habang nakapameywang, halatang naiirita na dahil hindi man lang nagawang magsuot ni Paul ng damit at nanatili lang sa kinatatayuan na para bang handa na siya sa anumang sasabihin ni Dia.Ang bawat salita niya ay may halong galit, kaba, at kaunting pangungulila na hindi niya kayang itago, ramdam ng tension sa bawat titig at galaw ng kanyang katawan.Napasulyap si Paul sa katawan niya, parang sinusukat bawat linya, bawat kurba, at naramdaman ni Dia ang init ng tingin nito. Para bang ang bawat titig ay nagbubunsod ng init sa kanyang balat, na tila binabalot siya ng init ng araw sa tanghaling tapat, ngunit mas matindi at nakakapangilabot dahil sa matinding emosyon ni Paul.“What’s wrong with my body? Distracted ka?” Tanong pa ni Paul, na ikinangiwi ni Dia, halatang naiinis sa paraan ng pagsasalita nito, ngunit may bahid ng kaba sa kanyang boses.Hindi niya alam kung paano haharapin