Library

Maghanap

Home / Romance / THE BILLIONAIRE'S TRUE WIFE / Kabanata 191 - Kabanata 200

Lahat ng Kabanata ng THE BILLIONAIRE'S TRUE WIFE: Kabanata 191 - Kabanata 200

205 Kabanata

191.

Makalipas ang ilang araw, tuluyan nang natunton ni Alexander ang pinagtataguan ng mga lalaking nagtangkang pumatay sa kanyang ina. Hindi siya nag-atubiling gumawa ng sarili niyang plano—ayaw niyang umasa kaninuman. Ang paghihiganti ay kanya lamang. Tahimik at maingat siyang pumasok sa loob ng madilim na kuta. Halos walang tunog ang kanyang mga hakbang habang tinutunton ang bawat sulok ng lugar. Sa kanyang tantiya, tatlong lalaki lamang ang naroroon—tila ang iba ay wala sa pwesto. Ngunit sa bawat kanto ng silid, damang-dama ang panganib. Sa ibabaw ng mesa, nakahilera ang mga baril—mga itim at mabibigat na bakal na may kasamang laman ng kamatayan. Bawat isa ay may katabing bala, handang iputok anumang oras. Ang amoy ng langis at pulbura ay nagsimulang bumara sa kanyang lalamunan. Sandaling natigilan si Alexander. Tumibok nang malakas ang kanyang dibdib. Hindi dahil sa takot—kundi dahil sa galit. Kailangan niyang magdesisyong mabilis. Isang pagkakamali lang, maaaring siya ang sumunod

192.

"Isang tawag ang pumukaw sa isipan ng lahat sa Mansyon ng Boraque. Tumigil sa kani-kaniyang ginagawa ang bawat isa, ramdam ang bigat ng tensyon sa paligid. Hindi na nag-aksaya ng panahon si Lejandro. Agad itong lumapit sa kinaroroonan ng telepono at sinagot ang tawag nang walang pag-aalinlangan. Buong atensyon niyang tinanggap ang tawag na matagal nang hinihintay ng lahat—tila ba isang tawag na magbibigay-linaw sa mga katanungan, o posibleng magbago ng takbo ng lahat. Habang inilalapit niya ang telepono sa tainga, hindi maikakaila ang pagkabog ng dibdib ng mga naroroon—sabik at takot sa kung anong balita ang kanilang maririnig. “Magandang araw po. Pumunta po kayo ngayon dito sa himpilan ng pulisya. May dalawang lalaki pong sumuko kanina lang, at inamin nila na sila ang may kagagawan ng pagsabog sa sasakyan ni Mrs. Raquel Boraque,” mariing pahayag ng police officer. Hindi maipaliwanag ni Lejandro ang biglang bugso ng damdamin sa kanyang dibdib. Para siyang binuhusan ng malami

193.

“Nasaan ang mga kriminal?!” sigaw ni Lejandro, galit na galit, habang mabilis na naglalakad sa gitna ng mga pulis na tila nanahimik sa bigat ng kanyang presensya. Halos umuga ang hangin sa lakas ng kanyang tinig. Nakakunot ang kanyang noo, namumula ang mga mata, at mahigpit ang pagkakakuyom ng kanyang mga kamao. Hindi na niya pinansin ang kanina lamang babaeng nakikipagtitigan sa kanya. Hindi rin niya alintana ang mga nagtatakang tingin ng mga pulis—ang gusto niya lang ay makita ang mga salarin sa pagpapasabog ng sasakyan ng kanyang asawa at malaman kung saan nila dinala ang kanyang asawa. Pagdating niya sa harap ng main officer, muling umalingawngaw ang boses niya, puno ng paninindigan at apoy ng paghihiganti. “Nasaan sila?! Ilabas niyo sa akin ang mga hayop na ’yon!” Sa gilid ng kampo, biglang napaatras at napayuko ang dalawang kriminal. Agad nilang ikinumot sa kanilang mukha ang manipis na telang panakip, para takasan ang pagkakakilanlan. Nanginginig ang kanilang katawan—alam

194.

“Magaling. Mangyaring umalis ka na riyan sa lalong madaling panahon. Papunta na ang mga pulis sa inyong kinaroroonan.”Ang boses sa kabilang linya ay puno ng pag-aalala ngunit may kasamang determinasyon.“Nasigurado mo bang na-lock mo ang pintuan ng restawran bago ka umalis? At hindi ba napansin ni Erick ang anumang kakaiba?”“Huwag po kayong mag-alala,” mahinahong tugon ng kausap, ngunit ramdam ang katiyakan sa kanyang panig. “Hindi po niya napansin ang aming plano.”“Mabuti kung ganoon. Ipapaabot ko na sa iyo ang bayad, kaya pakibigay lamang ang iyong bank account para maipadala ko agad.”May bahid ng seryosong pakikitungo sa kanyang mga salita, na nagpapahiwatig na ang transaksyon ay mahalaga at hindi biro.Naiwang nag-iisa si Erick sa isang maliit na restawran na inookupa ni Drewf. Tahimik at tila abandonado ang lugar—wala ni isang customer, at ang mga ilaw ay bahagyang dim, na nagdadagdag ng anino sa bawat sulok. Ginawa iyon ni Drewf upang masigurong hindi matuklasan ang kanilang

195.

“Subukan lang niya akong idamay… hinding-hindi na niya makikita pa ang anak namin!” mariing bulong ni Furtiza, habang mariing nakapikit at nakasandal sa matipunong bisig ng lalaking naging kapiling niya buong magdamag. Ramdam pa rin ng kanyang katawan ang init ng gabi, ngunit mas matindi ang apoy ng galit sa kanyang dibdib. Masuyong humalik sa kanyang balikat ang lalaki, tila ayaw siyang paalisin. Ngunit mabilis na bumangon si Furtiza at nagsuot ng kanyang damit. “Aalis na muna ako… may aasikasuhin akong mahalaga,” malamig ngunit matatag na paalam ni Furtiza, na para bang may bigat ang bawat salitang binitiwan niya. “Okay…” maikling tugon ng lalaki habang walang lingon-lingong bumuga ng makapal na usok palabas sa bintanang bahagyang nakabukas. Sa likod ng kanyang mapanatag na anyo, tila ba may itinatagong pag-aalinlangan. Tahimik ngunit mabigat ang bawat hakbang ni Furtiza palabas ng silid. Samantala, sa himpilan ng pulisya, mariing nakaupo si Erick, hawak ang sariling noo haban

196.

Marahang bumukas ang pinto ng secret base ni Alexander. Tahimik ang paligid, tanging huni ng mga ibon sa labas at mahihinang yabag ng binata ang maririnig. Ngunit sa loob ng base, isang simpleng kilos ang nagbago ng lahat. CLANG! Biglang nabitawan ni Raquel ang hawak-hawak niyang walis. Tumama ito sa sahig, kasabay ng pagbilis ng tibok ng kanyang puso. Hindi siya makagalaw. Nakatitig lang siya sa binatang kakapasok pa lang — hawak nito ang isang lumang bag, suot ang simpleng damit. "Hindi maaaring magkamali," sambit ni Raquel. Napakunot-noo si Alexander sa ingay, sabay ngiti. “Ma’am Raquel... gising na po pala kayo?” aniya, may bahid ng pagkagulat. Napansin niyang nakatayo na ito, tila hindi makahinga, at malinis na ang paligid. “Ang sipag niyo po, ah. Naunahan n’yo pa ako maglinis—” “A-anak...” Boses ni Raquel, nanginginig. Napaatras siya ng bahagya, nangingilid ang luha sa mga mata. “I-ikaw ba ang nawawala kong anak?!” Tahimik. Nagtagpo ang kanilang mga

197.

“Sumama na lang po kayo sa amin sa presinto. Pwede kayong kumuha ng abogado para makapag-apela kayo,” malamig ngunit may awtoridad na sabi ng isang pulis kay Furtiza. “Bitawan n’yo ako! Wala akong alam sa mga pinagsasabi ng Erick na ’yan!” galit na sigaw ni Furtiza habang nagpupumiglas. Halos mabali ang braso niya sa pagkakahawak ng pulis, pero hindi siya natinag. Biglang bumukas ang pinto ng silid ni Tiffani. Nataranta siya, nanginginig ang boses habang lumapit sa ina. “Ano pong nangyayari?! Bakit niyo po hinuhuli ang Mama ko?! Anong kasalanan niya?!” Halos paluhod na ang dalaga sa harap ng mga pulis, pero ni hindi siya pinansin. “BOBA KA TALAGA!” sigaw ni Furtiza, halos mawalan ng boses sa sobrang galit at kaba. “Wala akong kasalanan! Tumawag ka ng abogado, Tiffani! NGAYON NA! BAGO PA ’KO TULUYANG LAMUNIN NG SISTEMANG BULOK NA ’TO!” Nanginginig na rin si Tiffani, hindi na alam ang uunahin—ang luha, ang takot, o ang galit sa hindi niya maintindihang pangyayari. Walang nag

198

"Sandali lang naman! Sino ba kayo, at parang gusto niyo nang gibain ang pinto ng aking tahanan?" kalmadong tanong ni Alexander, pilit pinananatili ang kumpiyansa sa boses kahit ramdam niya ang mabilis na tibok ng kanyang dibdib. Ayaw niyang mahalata ng mga nasa labas na halos mamilipit na siya sa kaba. Sa kabila ng mahinahong tono, matalim ang kanyang tingin sa pinto—handa sa kung anumang kaguluhan ang sumunod. Sa sinabi niyang iyon, bigla ring tumigil ang kaguluhang kanina’y halos umalingawngaw sa buong paligid. Napalitan iyon ng katahimikang mas nakakabingi pa kaysa sa kaninang ingay. Huminga siya nang malalim at dahan-dahang ini-unlock ang pinto. Marahan niya itong binuksan, at sa pagbukas nito, bumulaga sa kanya ang mga pamilyar na mukha—mga tauhan ng babaeng tinuring niyang ina, ang nagligtas at kumupkop sa kanya sa panahong siya'y walang-wala. Napasinghap siya sa gulat. "Mama?" halos bulong na sambit niya, hindi makapaniwala sa nakikita. "Bakit... bakit kayo narito?"

199.

"Buhay ka pa rin pala hanggang ngayon, Elijah Ferman?!" sigaw ni Mrs. Mendez habang mariing nakatitig, punung-puno ng hinanakit at galit ang bawat salita. "Dapat nakuntento ka na lang na wala ang anak mo sa tabi mo—may anak ka na ngang pangalawa! Bakit kailangan mo pang kunin si Alexander sa akin?!"dagdag pa ni Mrs.Mendez." Tumigil si Elijah sa paghinga nang marinig ang pangalan ng anak. Para bang isang matalim na kutsilyong sumaksak sa puso niya ang mga salitang iyon. Ngunit hindi siya umiwas, hindi siya umatras. "Dahil anak ko siya…anak ko siya Mrs.Mendez" bulong niya, paos ang boses, ngunit punô ng kirot. "At ikaw… ikaw ang dahilan kung bakit ako nabuhay sa dilim ng maraming taon." Lumapit siya, bakas ang panginginig ng katawan — hindi dahil sa takot, kundi dahil sa damdaming halos sumabog mula sa dibdib niyang ilang taon nang nagpipigil. "Hindi mo lang ako pinagkaitan ng anak… pinagkaitan mo ako ng pagkatao." Pumatak ang luha mula sa kanyang mata, mabilis, mainit, at walang pa

200.

“Alexander!” hagulgol ni Mrs. Mendez, ang pangalawang ina ni Alexander. Halos hindi na siya makahinga sa tindi ng sakit na nararamdaman. Tumutulo ang luha sa kanyang mga mata habang nanginginig ang kanyang mga kamay na may hawak na baril. “Patawarin mo ako, anak!” sigaw niya sa gitna ng pag-iyak. “Napamahal ka na sa amin ng ama mo... kaya't masakit para sa akin ang ideyang iiwan mo kami para sumama sa iyong tunay na ina. Hindi ko ‘yon kakayanin, anak ko...” Dahan-dahan niyang itinaas ang baril—tumama ang unang putok sa ere, kasabay ng pagkislot ng lahat sa paligid. Nag-echo ang kalabit ng gatilyo sa katahimikan ng buong silid. Umagos ang luha sa pisngi ni Mrs. Mendez habang marahang ibinaba ang baril, ngayon ay nakatutok na sa sarili niyang sentido. “Kung iiwan mo lang din naman kami ng ama mo... mas mabuti pang mamatay na lang ako!” bulalas niya, bago tuluyang maiyak nang malakas, halos mawalan ng ulirat sa matinding pighati. “Mama, Mendez!” “Mrs. Mendez!” Sabay na sigaw ng mag

PREV

...

16 17 18 19 20 21

NEXT

I-scan ang code para mabasa sa App

DMCA.com Protection Status