Arranged Marriage with the Ruthless CEO のすべてのチャプター: チャプター 621 - チャプター 630

Balisa si Irene. Tahimik, masyadong tahimik.Wala na ang ina nang makabalik siya galing therapy pero gaya ng ipinangako nito, malinis at maaliwalas na ang kwarto niya. Walang sushi at walang text o note na iniwan para sa kanya--basta na lang ito umalis. Kung bakit ay hindi niya alam. Pinakiramdaman niya ang silid, nilibot niya ang mga mata sa kabuuan nito hanggang sa dumapo ang mga mata niya sa isang drawer sa sidetable na hindi masyadong naisara.Bumaluktot ang gilid ng labi niya, “hmm, sa palagay ko ay nakita na niya ang phone ni Dad. Knowing Mommy, iisipin niyang may kinalaman ako sa pagkawala ni Dad pero I am her daughter and I won’t get caught dead admitting my perfect little crime. Ganyan ang napapala ng mga taong gustong sirain ang kinabukasan ko.”Hindi naman naging matagal ang therapy session niya dahil isa siyang artista at magaling siyang magpanggap na maayos ang lahat. Hindi siya baliw at lalong hindi siya desperado--para sa kanya, kinukuha lang niya ang dapat ay kanya.“K

Natapos na ang blood extraction ni Natalie, sa pagkakataong ito, hindi lang ang nurse ang naroon kundi pati si Dr. Cases. Tila binabantayan nito na parang isang mahalagang kayamanan ang blood sample ni Natalie. Kahit ang pagsesecure nito ay espesyal—walang ibang kasamang specimen.“Ayan, okay na.” Maligayang anunsyo ni Dr. Cases. “Thank you, Mrs. Garcia. Alam kong madalian ‘to.”“Ano po ba ang nakita niyo sa previous blood tests ko, doc?” Totoong nag-aalala si Natalie. Hindi naging madali ang pagbubuntis niya at mula nang malagay sa panganib ang anak niya, naging mas maingat siya. At dahil doktor din siya, tiwala siyang mauunawaan niya kung ano man ang anomalyang iyon.Bago pa man pumunta doon si Mateo ay nakapag-usap na sila ni Dr. Cases. Ang ipinunta ni Mateo doon ay para siguraduhin na hindi papalya ang magaling na manggagamot sa hinihiling niya—personal niyang dinala ang paborito nitong brand ng bag na hindi pa nito mabilibili dahil sa taas ng presyo at exclusivity. Napag-alaman n

Kinabukasan, sinadya ni Nilly si Leo sa opisina nito sa bar. Alas diyes pa lang ng umaga kaya ang mga naroon lang ay staff at delivery personnel na regular na nagdadala ng mga supplies sa building. Unang beses ni Nilly na magpunta sa ganoong lugar at sinadya niya talaga na umaga puntahan ang lalaki dahil hindi ito ganoon kaabala at hindi rin ito nakainom.Knock! Knock!“Bukas ‘yan,” sabi ni Leo mula sa loob ng hindi tinitignan kung sino ang kumatok. Nakatutok ito sa mga resibo at ilang papeles na nagkalat sa mesa. “Sandali lang, may kailangan lang akong itransfer, mabilis lang ‘to.”“Okay,” sagot ni Nilly.Tumigil si Leo sa pagtipa sa laptop niya at tumingala. Unti-unting namilog ang mga mata nito sa gulat. “Oh, wow. Ikaw pala, chubby cheeks. To what do I owe this pleasure? Hindi ka naman yata naliligaw, ano? Teka, sigurado ka bang pwede ka ng pumasok sa mga lugar na gaya nito?”Matagal na nang huli silang magkitang dalawa—doon pa sa Isla Verde kung saan ginanap ang kasal nina Mateo a

Hindi mapakali si Irene—hindi niya mapaliwanag ang kaba na nararamdaman. Gabi na at simula kahapon, mula sa biglaang pag-alis ng ina, hindi na ito muling tumawag pa sa kanya. Dinala nito ang telepono ni Rigor pero useless lang ‘yon dahil fingerprint-secured ang modelo ng teleponong ‘yon. Regalo niya ‘iyon sa ama noong nag birthday ito.Tahimik na ang buong burn unit at ang mga yapak na lang ng mga nurse ang maririnig sa tahimik na pasilyo na paroon at parito. Maging ang mga tahimik nilang bulungan sa nurse’s station ay dinig niya sa sobrang tahimik. Nakabukas ang TV niya pero wala naman siyang pinapanood na alinman—gusto lang niyang maramdaman na hindi siya nag-iisa. Kahit paano ang tunog mula sa TV ay nakakaputol ng nakakabinging katahimikan.Pero hindi ‘yon sapat para mawala ang pagkabalisa niya—sa tagal na niyang naka-admit sa ospital, mangilan-ngilan lang ang mga taong dumalaw sa kanya at madalas ay kailangan pa niyang makiusap para puntahan siya. Mabibilang lang din sa daliri ang

Gaya ng dati, tumakas si Irene sa ospital. Hindi mahirap sa kanya na gawin ‘yon dahil ilang beses na niyang nagawa. Ginamit niya ang likurang gate para mas ligtas at mula doon ay sumakay na lang siya taxi pauwi ng bahay nila.Tahimik ang malaking bahay ng mga Natividad nang makarating siya doon. Walang malamyos na tugtugin na paboritong tugtugin ni Janet at maging ang mga ilaw sa sala ay nakasara maliban lang sa mga ilang bahagi na kailangang ilawan. Nanibago si Irene, si Janet ay hindi matipid sa kuryente at gustong-gusto nitong buksan ang lahat ng ilaw sa bahay para ipakita sa mga kapitbahay na hindi sila nagtitipid. Wala rin ang karaniwang amoy ng nakasinding insenso na humahalo sa hangin mula sa ceiling fan.Mayabang ang ina niya at hanggang sa labas ay bukas lahat ng mga ilaw, kaya ng madatnan niyang iilan lang ang nakabukas, nakadama siya ng kaba. Nasa garahe ang kotse ng mga magulang niya. Ang kotse ni Rigor ay maaaring ipinahatid ni Mateo sa bahay nila pero kung naroon din ang