Contract Marriage: Mr. President Chasing His Secretary Wife のすべてのチャプター: チャプター 471 - チャプター 480

TAHIMIK lang si Laura habang nakahiga sa examination bed, nakatingin sa kisame habang nilalagyan ang tiyan niya ng gel. Nang maramdaman ang lamig ay napasinghap siya.“Don’t worry, cold gel lang ang nilagay ko. Hindi mo kailangan na kabahan,” saad ng OB-GYN, si Dr. Cruz bago idinampi ang ultrasound probe sa tiyan. Mula sa monitor ay unti-unting lumitaw ang grayscale na imahe. Itinutok ng doktora ang pointer sa maliit na bilog. “Nakikita mo ba nang malinaw?” masaya nitong sabi. “This here is your gestational sac. Ibig sabihin, nasa early intrauterine pregnancy ka, around four weeks.”Walang imik at tahimik lang si Laura. Nanatili ang mga mata sa monitor, hindi makikitaan ng kahit na anong reaction sa mukha.Zinoom ng doktora ang screen at pinakita pa ang isang maliit na bilog. “Ito naman ang yolk sac. Siya yung nagbibigay ng nutrients habang wala pang fully formed placenta. Sa ganitong stage… wala pa talaga tayong makikitang malinaw na embryo.”“Okay,” mahina niyang sagot, walang kabuh

TAKOT ang bumalot kay Laura, pinakatitigan niya nang mabuti ang mukha ng binata. Kung gaano ito kasaya ay kabaliktaran naman ng nararamdaman niya.Hindi niya pa naiisip kung paano susolusyunan ang sitwasyon niya ngayon tapos dumagdag pa itong sinasabi sa kanya ni Sherwin.At bilang defense, ay tinulak niya ito sabay tayo. “Nasisiraan ka na ba? Alam mong walang patutunguhan ‘tong meron tayo!”Kunot ang noo ni Sherwin, naguguluhan sa inaakto nito. “Anong problema?” aniya, pilit inaabot ang kamay nito.Ngunit iniiwas lang ni Laura, itinago sa likod. “Mag-isip ka nga, Sherwin. Pinagpalit mo ang meron ka sa Canada para lang sa isang relasyon na alam mo naman na walang future?”Sa narinig ay doon na tuluyang tumayo si Sherwin, humakbang palapit. “So, ano palang tingin mo sa relasyon natin?”“Nothing… wala. Dahil wala akong ini-expect. Sooner or later matatauhan din tayo at—”“It’s just your wishful thinking. Pero iba ako, Laura. Kapag may ginusto akong bagay, sitwasyon o kung ano pa ‘yan—si

SURPRISINGLY, simula ng araw na iyon ay hindi na nagkrus ang landas nilang dalawa ni Sherwin. Ilang araw na silang hindi nagkikita—ni boses nga nito hindi niya naririnig kahit pa nasa katabing unit lang ito.Masakit at mahirap pero kinakaya niya dahil ito ang gusto niyang mangyari. Hiniling niya ito kaya dapat ay panindigan niya.Sa ikalimang araw, weekend iyon kaya tanghali na siyang bumangon—mag-a-alas-onse na rin iyon ng umaga. Iyon din ang araw na magkikita sila ni Jude.Pagtingin niya sa cellphone, may message ito sa kanya two hours ago.Jude: Boarding na kami. See you soon.Bumuntong-hininga siya saka hinawakan ang tiyan na bagama’t maliit pa rin—ay kapansin-pansin na ang pagbabago. May kaunti ng baby bump, kaya recently ay nagsusuot na siya ng maluluwag na damit. Kapag sa work naman ay lagi siyang naka-cardigan para walang makapuna.Laura: Okay.Reply niya sa message at pagkatapos ay tumayo na siya para makapagsipilyo at maghilamos. Habang nasa loob ng banyo, ay biglang ginutom

NAG-OFFER ng tulong ang staff ng restaurant nang makitang may nahimatay, “May sasakyan po kami sa likod, Sir.”“Salamat,” ani Jude saka mabilis na sinundan ang lalakeng waiter patungo sa likod ng gusali.Tinuro nito ang isang mini van at pinagbuksan siya ng pinto. Pagkatapos ay maingat niyang inihiga ang namumutlang si Laura sa likod. Saka niya tiningnan ang waiter na nasa labas pa.“Pasensiya na, Sir. Pero hindi ko pwedeng iwan ang trabaho,” paghingi nito ng paumanhin na kakamot-kamot pa sa ulo.Nilahad ni Jude ang kamay, hinihingi ang susi ng van. “Ako na lang ang magda-drive.” Pagkatapos ay kinuha ang passport. ”Iiwan ko ‘to sa’yo, babalikan ko na lang mamaya.” Para hindi nito isipin na itatakbo o modus ang lahat.Tumango naman ito at binigay ang susi ng mini van. Walang sinayang na oras si Jude at mabilis na lumipat sa driver seat at nagmaneho patungo sa pinakamalapit na ospital.Nang makarating ay binuhat niya si Laura papasok. Lakad-takbo ang ginawa niya para marating ang emerge

TINITIGAN ni Laura nang matagal si Jude, habang mariing nakakuyom ang kamay sa may hita. Gusto niyang makita kung naghihinala ba ito sa kanilang dalawa ni Sherwin, ngunit mukhang hindi naman.Pagtataka lang ang nakikita niya sa mga mata nito.“Hindi naman kami laging magkasama, kapag pumupunta lang siya sa unit ni Katherine para makikain,” sagot na lamang niya habang nakaiwas ang tingin.Tumango-tango si Jude sabay sandal sa upuan. “Nagkita kami ni Sherwin sa Canada…”Habang nagsasalita ito ay kinabahan siya. Baka kung ano-ano na ang pinagsasasabi ng binata kaya ganito na lamang ang mga tanong ni Jude.“Kung makaasta, parang bodyguard mo. ‘Wag daw akong ganito—ganyan sa’yo? Like, ‘di ko siya maintindihan. Kaya—”“Hayaan mo na lang siya, alam mo naman na may pagka-protective iyon,” ani Laura.“Gets ko naman na matagal na kayong magkaibigan, at malalim ang samahan niyong dalawa pero ako pa rin naman ang asawa mo. Kaya minsan, ‘di ko siya maintindihan. Napapaisip ako, na para bang niyaya