《You Belong to Me กามเทพออกศึก》全部章節：第 11 章 - 第 20 章

เป็นเวลาเกือบชั่วโมงตั้งแต่ที่คุณปานเทพมาถึงที่ร้าน The Thirsty3ties Café จนถึงเวลาเลิกงานของผมผมรีบเก็บของแล้วรีบออกมาทันทีเพราะเกรงใจเหลือเกินที่คนอย่างคุณปานเทพต้องมานั่งรอ ส่วนพี่แก้วไวน์นั้นพอใจมาก ยังทิ้งท้ายว่าอยากให้มาทุกวัน เพราะคุณปานเทพเหมาขนมที่เหลือของวันนี้ทั้งหมดเลยละครับ“ตกลงคุณปานเทพมีธุระอะไรกับผมกันแน่ครับ” ผมเอ่ยปากทันทีที่พี่ไนท์พารถเคลื่อนออกมาจากหน้าร้าน“ก็ไม่นี่” แต่คนที่มานั่งรอผมเป็นชั่วโมงกลับปฏิเสธหน้าตาเฉย“อ้าว! แล้วมารอผมทำไมตั้งนานสองนาน”“ก็บอกว่าจะไปส่งที่หอพักไง”“ผมกลับกับโรมก็ได้ครับ คุณปานเทพไม่เห็นต้องลำบากมานั่งรอผมเลย”“ก็ไม่ได้ลำบากอะไรนี่ มีกาแฟ มีขนมให้กิน แอร์ก็เย็น แถมมี wifi ฟรีอีก”โอ๊ย! ขี้เกียจจะเถียงแล้วครับแหม… คิดถึงก็บอกกันดี ๆ หวงก็บอกกันตรง ๆ คนปากแข็ง เดี๋ยวกัดปากเลยนี่ผมจ้องริมฝีปากหยักลึกอย่างลืมตัวเปาะ!แต่เสียงดีดนิ้วที่ดังอยู่ใกล้หูทำให้ผมสะดุ้ง“อยากโดนฟาดก้นอีกหรือไง?”เสียงขู่นี่ยิ่งทำให้เสียวแปลบถึงแก้มก้น“กลัวแล้วคร้าบบบบ ขู่จัง”ผมบ่นอู้อี้ พร้อมกับขยับออกมาห่างอีกนิด รอให้หายสนิทก่อนเถอะ โปรดปราณจะรุกให้รับไม่

“โอ๋ ๆ ไม่ต้องน้อยใจนะเมียรัก ยังไงมึงก็ยืนหนึ่งในใจกูเสมอ กูยกให้มึงเป็นเมียหลวงขึ้นหิ้งเลยนะ เมียอย่าไปสนใจเมียน้อยหางแถวเลยนะ” โรมันเอาหน้ามาซุกซอกคอผม คลอเคลียอย่างเอาใจ“เดี๋ยวกูถีบเลย ไปไกล ๆ” แต่ผมไม่เคลิ้มหรอกครับ“แล้วนี่มึงกำลังจะไปไหนเนี่ย?” โรมันเปลี่ยนเรื่องมาถามผม และใช่ครับ วันนี้ผมบอกโรมันว่าจะไม่ไปทำงานที่ร้าน“กูมีนัดกับพี่อรรถน่ะ” ผมบอกเพื่อนไม่เต็มเสียงนัก เพราะรู้ว่าโรมันมันทีมคุณปานเทพครับ“อ้าว ๆๆ ไอ้โปรด ไหนมึงบอกว่าชอบคุณปานเทพจะเป็นจะตาย ไหงเปลี่ยนใจง่าย ๆ แบบนี้ล่ะ อีวันทองสองใจ”“เดี๋ยว ๆ กูบอกมึงตอนไหนว่ากูเปลี่ยนใจ”“ก็มึงจะไปเดตกับพี่อรรถอะ”“กูไม่ได้ไปเดต”“แล้วมึงจะไปไหนกัน?”“พี่ธีร์มันไม่สบาย เห็นพี่อรรถบอกว่าแอดมิดอยู่โรงพยาบาล พวกกูก็เลยจะไปเยี่ยม”“กูไปด้วย”“พี่แก้วไวน์ได้ด่าเปิงดิ ถ้าเราหยุดพร้อมกันสองคนอะ แถมวันนี้วันศุกร์ด้วย ที่ร้านก็ยุ่ง มึงไปช่วยพี่แก้วไวน์เถอะ”“มึงแน่ใจนะว่ามึงไม่ได้โกหกกูน่ะ ไม่ใช่แอบไปเดตกับพี่อรรถนะ”“เออ ถ้าพี่อรรถชวนเดต กูจะพามึงไปด้วย โอเคปะ”“เออ ได้ยินอย่างนี้ค่อยสบายใจหน่อย”ผมแยกกับโรมันหลังจากได้เวลานัด รออยู่ใ

“สาย ๆ วันนี้ก็กลับแล้วละครับ เพราะหมออนุญาตให้พี่ธีร์ออกจากโรงพยาบาลได้แล้ว ไม่ต้องห่วงนะครับพี่โยชิ” พี่โยชิโทรมาถามไถ่แต่เช้า ไม่รู้ว่ารู้ได้ยังไงว่าผมมาเฝ้าไข้พี่ธีร์ที่โรงพยาบาล[อืม แล้วอย่าเถลไถลที่ไหนนะครับ] ปลายสายย้ำกลับมา“อันนี้พี่โยชิพูดเอง หรือว่า?”[นายพี่ฝากมาครับ]ผมฉีกยิ้มแก้มแตกเมื่อได้ยินสิ่งที่อยากได้ยิน“แล้วนี่… อยู่ที่เกาะพันดาวกันเหรอครับ?” ผมถามต่อ เพราะเห็นว่าหายหน้ากันไปตั้งหลายวัน ทั้งพี่โยชิ พี่ไนท์ แล้วก็คุณปานเทพ ตั้งแต่ได้กลับมาเจอกัน ก็ได้เจอกันถี่ ๆ ตั้งหลายครั้ง แต่จู่ ๆ ก็เงียบหายกันไปเฉย ๆ มาเกือบสัปดาห์แล้ว[ใช่ครับ นายกลับมาเคลียร์งานที่นี่]“มิน่าล่ะครับ หายเงียบกันไปเลย”[คิดถึงเหรอครับ?]“ครับ” ผมไม่ปฏิเสธ[แหม ตรงดีจังครับคุณโปรด]“ก็ผมมันคนปากตรงกับใจ ไม่เหมือนเจ้านายของพี่โยชิหรอกครับ”[ฮ่า ฮ่า ฮ่า]“แล้วนี่ คุณปานเทพเป็นยังไงบ้างอะครับ ทำงานหนัก ได้พักผ่อนบ้างหรือเปล่า ฝากพี่โยชิดูแลคุณปานเทพของผมด้วยนะครับ”[อืม เรื่องดูแลนายเป็นหน้าที่ของพี่อยู่แล้วครับ แต่ถ้าคุณโปรดถามว่านายเป็นอย่างไรบ้าง ได้พักผ่อนบ้างหรือเปล่า พี่ว่าคุณโปรดถามนายเอง

เสียงเพลงจังหวะเร็กเก้ดังมาจากอีกฟากของชายหาด พวกเราเหล่ารุ่นพี่ปีสามและปีสี่นั่งสุมหัวกันอยู่มุมหนึ่ง ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของน้องปีสองพาน้องปีหนึ่งทำกิจกรรมรอบกองไฟนีออนอย่างสนุกสนาน“ชนแก้วเว้ย” พี่กล้าปีสี่ยื่นแก้วมาตรงหน้า นักศึกษากว่ายี่สิบชีวิตชูแก้วเหล้าตาม แต่ชนกันได้แค่คนที่นั่งข้าง ๆ เท่านั้น“เบา… เบา” เสียงโรมันคำรามห้ามแก้วใส พออยู่นอกร้านกาแฟ แม่ก็ซัดไม่ยั้งเหมือนกัน“ไม่เมาหรอกน่า แค่นี้เอง” แต่คนพูดเริ่มแก้มเรื่อ เดาว่าคงไม่ได้เขินใคร แต่เริ่มเมาแล้วมากกว่า“พอแล้วแก้วใส” โรมันดึงแก้วออกจากปากคนที่ยืนยันว่าไม่เมาทันที“รุ่นพี่ชน ไม่ดื่มได้ไงเสียมารยาท” แต่แก้วใสก็ยื้อไว้ จะดื่มเองให้ได้“พี่กล้าไม่ได้บังคับสักหน่อย พอแล้วน่า” โรมันแย่งกลับมาจนได้ ก่อนจะสาดเหล้าที่เหลือเข้าคอตัวเองไป แก้วใสมองตามอย่างแสนเสียดาย นาน ๆ จะได้ดื่มสักที ถ้าอยู่กับพี่แก้วไวน์ไม่มีทางได้แม้แต่ดม รายนั้นน่ะตัวเองทั้งแก่นเซี้ยวกร้านโลก แต่เลี้ยงน้องสาวราวกับไข่ในหิน เพราะเหลือกันอยู่แค่สองคนพี่น้องก่อนหน้านี้พี่แก้วไวน์ทำงานอยู่ต่างประเทศ ส่งเงินกลับมาให้แม่กับแก้วใสใช้จ่ายอย่างสุขสบาย ส่วนพ่อแย

“คุณปานเทพ!”ผมผวาขึ้นมากลางอากาศ ไขว่คว้าหาคนที่ฝันถึง แต่ก็ไร้ร่างของใครนอกจากตัวเองผมคงแค่ฝันไป มันไม่มีอะไรผมกวาดสายตาฝ่าความมืดเพื่อมองหาโรมัน มันควรจะนอนอยู่ข้าง ๆ ผม เพราะพักอยู่ห้องเดียวกัน ส่วนแก้วใสพักกับพี่ปีสี่อยู่ห้องข้าง ๆแต่บนเตียงก็ไร้เงาของโรมันเช่นกันแถมยัง…มันไม่ใช่ห้องพักของผม!ที่นี่ที่ไหน?ผมสะดุ้งเมื่อสมองลำดับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น สิ่งที่ผมจำได้ครั้งสุดท้ายก่อนจะหมดสติไป“พวกมัน! ไม่นะ” ผมก้มลงสำรวจร่างกายตัวเอง ผมอยู่ในสภาพที่…ผมสวมชุดนอนผ้าเนื้อดี แต่ตัวใหญ่เกินไปสักสามไซซ์ผมนั่งอยู่บนเตียงขนาดคิงไซซ์ที่มีผ้าปูสีขาวสะอาดตา หมอน ผ้าห่มผืนหนา เข้าเซตกันผมอยู่ในห้องกว้างที่มีหน้าต่างนับสิบบานเปิดแง้มรับลมทะเลผมยังรู้สึกเจ็บบริเวณช่องท้องและมุมปาก จากน้ำมือของไอ้พวกคนชั่วแต่…ผมไม่ได้รู้สึกว่าถูกล่วงล้ำเกินกว่านั้นสรุปว่าผมไม่ได้อยู่ในสภาพหลังโดนพวกชั่วนั่นรุมโทรมอย่างแน่นอนแล้ว… ผมรอดมาได้อย่างไร?แล้ว… ที่นี่ที่ไหน?หรือว่า… มันมีปาฏิหาริย์อย่างที่ผมร้องขอจากดวงดาวจริง ๆแก๊ก!ผมหันไปมองทางต้นเสียงดังก๊อกแก๊กนั้น พลันสายตาก็ปะทะเข้ากับร่างของใครบางคน