Todos os capítulos de You Belong to Me กามเทพออกศึก: Capítulo 101 - Capítulo 110

รถยนต์คันหรูค่อย ๆ แล่นออกมาห่างจากเซฟเฮาส์ ในมือของร่างสูงที่นั่งอยู่เบาะหลังมีเจ้า Bunny สีขาว-ชมพู นอนแน่นิ่งอยู่ ตรงหูของมันมีรอยเย็บอย่างประณีตด้วยฝีมือของคนที่เคยสวมใส่ ปานเทพจ้องมองมันผ่านม่านน้ำตาของลูกผู้ชาย เป็นครั้งแรกที่เขาต้องเสียน้ำตาให้สิ่งที่ผู้คนทั้งโลกเรียกว่า ‘ความรัก’ตลอด 2 ปีที่ผ่านมาที่เขาได้ใกล้ชิดกับโปรดปราณ จากเด็กในอุปการะที่น่ารักน่าเอ็นดู กลายเป็นคนที่เขายอมรับกับตัวเองว่าคือคนที่เขา ‘รัก’ที่ผ่านมาเขามองหาจุดจบของเรื่องนี้มาตลอด ทุกครั้งที่คนตัวเล็กออดอ้อนขอคำตอบถึงความสัมพันธ์ ในใจเขานั้นมีคำตอบให้ตลอดมา แต่ปากกลับไม่กล้าพูดมันออกไปเพียงเพราะความเป็นพี่ใหญ่แห่งลีวาณิชย์ค้ำคอไว้ใช่ว่าเขาจะขี้ขลาดไม่กล้ายอมรับและเปิดเผยกับสังคมว่าคนรักของเขาเป็นใคร แต่เพราะปานเทพรู้ดีว่าเจ้าสัวธานิน ลีวาณิชย์ ผู้เป็นบิดาไม่มีทางรับเรื่องนี้ได้แน่ เมื่อก่อนอคินกับอินทัชกว่าจะฝ่าด่านไปได้ก็ใช้เวลา แต่นั่นแค่หลานชายยังโดนต่อต้านขนาดนั้น แล้วลูกชายคนโตอย่างเขาเล่าจะขนาดไหนและใช่ว่าเขาจะเกรงกลัวบิดาจนกล้าทำร้ายคนที่ตัวเองรัก แต่เพราะความรักสำหรับปานเทพ ลีวาณิชย์นั้นมันไม่ใช่แ

[ร่ำลา]“เดินทางปลอดภัย ดูแลตัวเองดี ๆ นะลูก”พ่อลูบศีรษะให้พรก่อนที่ผมจะเดินทางไปเรียนต่อต่างประเทศ พ่อส่งยิ้มภูมิใจ แต่น้ารัตนาที่ยืนอยู่ข้าง ๆ กลับร้องไห้คร่ำครวญ“โปรดลูก ดูแลตัวเองดี ๆ นะลูก ไปอยู่ต่างบ้านต่างเมือง เกิดเป็นอะไรขึ้นมาจะทำยังไง ป่วยไข้ใครจะดูแล”“แม่ โปรดมันไปเรียนไม่ได้ไปรบ” โรมันกระเซ้ามารดาสีหน้ายิ้ม ๆ“แกนี่มันไม่ได้เรื่องเลยนะโรม ทำไมไม่สอบชิงทุนด้วยจะได้ไปเป็นเพื่อนกัน” น้ารัตนาหันไปดุลูกชาย“โอ๊ย! แม่ ถึงสอบก็ไม่ติดหรอกครับ ผมอยู่กับแก้วใสดีกว่า”โรมันโอบแขนคล้องคอแก้วใสไว้ แล้วก็ดึงเข้าไปใกล้ น้ารัตนาได้แต่เบะปากอย่างหมั่นไส้ ก่อนจะเอ่ยย้ำกับว่าที่ลูกสะใภ้“อย่าลืมนะลูกแก้วใส ถ้าไอ้เจ้านี่มันไม่เอาไหน ไม่ยอมเชื่อฟังหนูละก็ เลิกกับมันไปเลย สวย ๆ เก่ง ๆ อย่างแก้วน่ะ หาดีกว่านี้ได้สบายเลยลูก”“อ้าวแม่ ไหงมาอวยพรกันแบบนี้ล่ะครับ”“ก็มันจริงนี่ แล้วถ้าเจ้าชู้เหมือนเมื่อก่อนอีกนะ แก้วจับมันตัดเลยนะลูก”“พอ ๆๆๆๆ แก้วอย่าไปฟังแม่นะ” โรมันรีบยกมือทั้งสองข้างขึ้นปิดหูแก้วใส แล้วก็เบี่ยงเบนความสนใจด้วยการพากันเข้ามากอดผม “โปรด มึงดูแลตัวเองดี ๆ ล่ะ มีปัญหาอะไรมึงรีบโทร

6 เดือนต่อมาก่อนมาที่นี่มีคนบอกไว้เหมือนกันครับ ว่าซานฟรานซิสโกเป็นเมืองที่มีคนไทยอยู่เยอะมาก แต่ผมไม่คิดว่าจะเยอะสัด! ขนาดนี้ผมก็เลยได้เพื่อนสนิทเป็นคนไทยครับ และมันมีชื่อที่บ่งบอกความเป็นไทยมาก ๆ“สมชาย! มึงตั้งใจหน่อยสิวะ” ผมดุเพื่อนใหม่ระหว่างคลาสเรียน ก็มันมัวแต่นั่งดูน้องยูริห่าเหวอะไรของมันนั่น“มึง… คลิปน้องยูริแม่งโคตรน่ารัก” สมชายมันสมชายจริง ๆ ครับ วัน ๆ มันก็ส่องแต่หญิงแต่ไอ้นี่มันอัจฉริยะครับ ผมไม่เห็นว่ามันจะตั้งใจเรียน แต่มันกลับทำงานที่อาจารย์ให้แถมทำเทสต์ได้คะแนนดีสุด ๆ ผมก็ได้มันนี่แหละครับที่คอยช่วยติวให้“โปรด มึงอย่าลืมนะว่าคืนนี้เรามีนัดกัน”“นัดอะไรวะ?”“ก็ปาร์ตี้เด็กไทยในซานฟรานไง มึงสัญญากับกูแล้วนะว่ามึงจะไป กูนัดกับน้องปันปันไว้แล้วด้วย”“มึงก็ไปกับปันปันสิ”“ไม่ได้”“ทำไมวะ?”“ก็กูนัดพี่อิ๋วไว้ด้วย เดี๋ยวรถไฟชนกัน มึงต้องไปช่วยกูสับราง”“ไอ้เวร เดือดร้อนกูอีกแล้ว”“เอาน่า ช่วยเพื่อนหน่อย”“เออ ๆ”แล้วผมก็เลยต้องไปกับมันจนได้นั่นแหละครับแต่สุดท้ายเป็นยังไงรู้มั้ยครับ รถไฟของสมชายชนกันระเนระนาด แม้แต่ผมก็ช่วยมันไม่ได้ สุดท้ายที่ทำได้คือพามันมาทำแผลที่โรงพ

เจ้าสัวธานินรักษาตัวจนหายเป็นปกติ และเดินทางกลับเมืองไทยไปตั้งแต่เดือนก่อน ผมจึงกลับมาใช้ชีวิตปกติแบบที่มันไม่ปกติอีกครั้ง“มองอะไรวะโปรด?” สมชายผู้ช่างสังเกต แต่มันสังเกตแค่ความผิดปกติของผม ไม่ได้สังเกตถึงความผิดปกติของคนและสิ่งอื่น ๆ รอบข้างแต่อย่างใดต่างจากผมที่เคยผ่านเรื่องเกือบตายมานับครั้งไม่ถ้วนจนต้องมีบอดี้การ์ดของคุณปานเทพคอยติดตาม“กูรู้สึกเหมือนมีคนมองเราอยู่ว่ะ”สมชายรีบหันซ้ายแลขวามองหาบุคคลต้องสงสัย แต่แล้วก็ไม่มีใครน่าสงสัยในรัศมีสายตาของเราเลย“ไม่เห็นมีใครนี่ มึงคิดมากไปป่าว”ผมโคลงศีรษะ “อือ กูอาจจะคิดมากไป” แม้ในใจยังตะขิดตะขวงผมรู้สึกแบบนี้มาหลายเดือนแล้ว ช่วงแรก ๆ ก็ระแวง เกรงว่าจะเป็นอันตราย แต่เมื่อเวลาผ่านไปก็ไม่ได้มีอะไรเกิดขึ้นกับผม ผมก็เลยคลายกังวลลง ออกจะรู้สึกปลอดภัยด้วยซ้ำ หรือว่า?... ไม่หรอกน่า เราคงคิดมากไป คุณปานเทพคงไม่ส่งคนมาดูแลเราหรอก เพราะขนาดจะติดต่อมาสักครั้งยังไม่เคย!1 ปีต่อมาผมเรียนจบแล้วครับ กำลังวางแผนชีวิตว่าจะเอายังไงต่อ ผมยังไม่ได้ซื้อตั๋วกลับเมืองไทยเพราะกำลังตัดสินใจเรื่องที่ทำงานระหว่างที่ผมเรียนอยู่ที่นี่ ผมยังคงติดต่อกับคุณเฮลเล

“คนพาล!” ผมเลื่อนนิ้วไปบีบจมูกคนตรงหน้าอย่างหมั่นไส้“เพราะคุณหนึ่งต้องพาเจ้าสัวไปผ่าตัดที่ซานฟรานใช่มั้ยครับ ถึงส่งผมไปอยู่ที่นั่น” ผมจ้องตาอย่างจับผิด ดวงตาคู่คมวูบไหวเล็กน้อยที่ถูกจับได้ ก่อนจะพยักหน้ายอมรับ“อย่าบอกนะครับ ว่าที่ผมพบเจ้าสัวที่โรงพยาบาลเป็นแผนของคุณหนึ่งด้วย!” ผมชี้หน้าอย่างจับผิด เพิ่งคิดได้ว่าคนตัวใหญ่ร้ายกว่าที่คิด อาจทำเรื่องแบบนั้นจริง ๆ ก็ได้ นี่ลงทุนสร้างเรื่องให้สมชายโดนตีหัวเลยเหรอครับ“เปล่านะ อันนั้นมันนอกแผน” วงแขนแกร่งกระชับเอวผมแน่น ก่อนจะอธิบาย “ใช่ ฉันส่งเธอไปที่นั่น เพราะจะได้ดูแลได้ง่าย ๆ เพราะฉันต้องเทียวไปเทียวมาคอยดูแลป๊าอยู่แล้ว แต่เรื่องที่เธอกับป๊าเจอกันมันเป็นเรื่องบังเอิญ สงสัยสวรรค์คงขีดเส้นไว้ให้แล้วมั้ง”“แล้วนี่ ที่คุณหนึ่งทำแบบนี้ เจ้าสัวไม่ว่าเหรอครับ เจ้าสัวรับได้แล้วเหรอครับ?”ผมยังแอบกังวล เพราะแม้ผมจะพยายามแค่ไหน แต่ดูเหมือนเจ้าสัวก็ไม่ได้เอ็นดูผมสักเท่าไร เราเถียงกันบ่อยจะตายไปคนตัวใหญ่ยกยิ้มกว้างขึ้น ก่อนจะยกมือข้างหนึ่งขึ้นมาวางไว้บนศีรษะของผม แล้วโยกเบา ๆ อย่างเอ็นดู“ป๊าบอกว่า ถ้าเป็นไอ้เด็กเปรตที่ซานฟรานละก็ พามันมาหาป๊าหน่