บทที่ 12

“ริค...”     หญิงสาวรู้สึกเหมือนใจจะขาดเมื่อลอวเรนซ์เบียดอกกำยำเข้าหาเนินทรวงอวบนุ่มที่คอยจะทะลักล้นออกมานอกชุดราตรีซึ่งบัดนี้ความชื้นทำให้มันแนบผิวอวดสัดส่วนโค้งเว้าดังไวโอลิน

                “ฉันไม่เคยโกหกคุณ ได้โปรดเถอะนะคะริค อย่าทำแบบนี้กับฉันเพราะมันก็ไม่ได้ช่วยให้ความเข้าใจของคุณดีขึ้นมา”

                “มิวซีอา...การที่คุณเอาเงินจากพ่อผมแล้วหายไปจากชีวิตของคนที่เขารักคุณมันแสดงเจตนาที่ไม่จริงใจกับคนที่คุณบอกว่ารักเลยสักนิดเดียว”

                “จะให้ฉันทำยังไงล่ะคะ ฉันยินดีไปจากชีวิตของคุณตอนนี้เลยก็ได้ ฉันจะไป”

                “คุณไปไหนไม่ได้!”

                ใบหน้าคมคายก้มลงฝังเรียวปากหนาได้รูปบนกลีบปากของหญิงสาวทว่าไม่รุนแรงดังคราวแรก เป็นจูบหนักที่กำลังจะหลอมเธอให้ละลายอีกครั้งด้วยลิ้นร้อนซอกซอนไปในทุกมุมของอุ้งปากสาวราวขนนกเลียดไล้แม้อาจยังมิผ่อนคลาย มัสมินกลับรู้สึกได้ถึงแรงรัญจวนกำลังทะยานขึ้นมาอยู่เหนือสำนึกที่กำลังต่อต้าน

                “ริค...อย่าค่ะ”

                “มิวซีอา...”  ร่างเล็กเริ่มสั่นสะท้านใต้ร่างสูงใหญ่ยามเมื่อเขาผงกศีรษะขึ้นมองใบหน้าสวยหวานของผู้หญิงหิวเงินให้เต็มตาอีกครั้ง นัยน์ตาสีน้ำตาลใต้แพขนตางอนงามคู่นั้นอาบไปด้วยประกายแห่งความเจ็บปวดและหวาดกลัว ทว่าสำหรับลอวเรนซ์มันกลับสะท้อนความลวงหลอกที่เขาไม่มีวันให้อภัย

                “คนเรามักค้นพบตัวเองตอนที่ทุกอย่างมันสายไปหมดแล้ว เหมือนที่ผมค้นพบว่าตัวเองงี่เง่าที่สุดตอนคุณหายไป และยิ่งกลายเป็นไอ้โง่ตอนรู้ว่าพ่อผมถูกคุณหลอกเอาเงินสิบล้าน คุณไม่มีทางเลือกหรอกมิวซีอา”

                “คุณจะทำอะไร” มัสมินร้องถามเสียงหอบเมื่อนิ้วมากชั้นเชิงของเขารั้งเนื้อผ้าของชุดราตรีซึ่งเบี่ยงอยู่บนไหล่ข้างหนึ่งบนเรือนร่างแน่งน้อยที่เขาทาบทับอยู่ออกไปจนเนินเนื้ออวบใหญ่กลมกลึงหลุดออกมาอวดสายตาสีฟ้าอมเขียวมรกตบนใบหน้าหล่อเหลาคมคาย หยาดน้ำใสรินออกมาทางหางตาของผู้ปราชัยหากแต่หาได้รับความเห็นใจจากผู้กุมชัยชนะที่ยิ้มหยันเหยียดลึกลงไปถึงก้นบึ้งของเธอไม่

“คุณต้องรับข้อเสนอของผม เป็นทางเลือกแค่ทางเดียว...คุณต้องเป็นนางบำเรอของผมทุกเวลาที่ผมต้องการ ไม่มีข้อผูกมัด ไม่มีความผูกพัน คุณไม่มีสิทธิ์ต่อรองอะไรกับชีวิตของตัวเอง หลังจากนี้สามเดือนคุณถึงจะได้รับอิสรภาพ ตอนที่ผมบินกลับฟลอเรนซ์ ถึงเวลานั้นอยากจะไปมีผู้ชายคนไหน อยากจะมีใครสักกี่คน ก็ไม่ใช่เรื่องของผมอีก!”

“ไม่! ฉันไม่มีวันรับข้อเสนอบ้า ๆ ของคุณ ไม่มีวัน!”

                หญิงสาวส่ายหน้าไปมาแต่ก็ไม่พ้นจูบหน่วงหนักที่เขาบีบบังคับปรนเปรอให้เธออีกหน มีบางอย่างแล่นพล่านอยู่ในเส้นเลือดของทั้งสอง ในขณะที่ฝ่ายหนึ่งรุกฆาตเพื่อเอาชนะ อีกฝ่ายกลับแพ้พ่ายต่อเพลิงแผดเผาที่รุมเร้าอยู่บนร่างงามระหงทุกตารางนิ้ว รู้ทั้งรู้ว่าไฟนั้นคือความเกลียดชังที่กำลังจะผลาญพังทุกสิ่งหากแต่กายสาวกลับตอบรับต่อทัณฑ์เสน่หาที่เขายัดเยียดให้เสมือนคำบัญชามิอาจขัดขืน

                “ไม่! ลอวเรนซ์ ฉันไม่ได้อยากให้คุณทำแบบนี้ คุณไม่ได้รักฉันแล้ว คุณทำไปเพื่ออะไร!”

                มัสมินร่ำร้องอยู่กับบ่าทรงพลังของชายหนุ่มที่ใบหน้าสากระคายด้วยเคราบางจาบจ้วงลงไปบนแก้มเนียนและตามไรผม หน้าผากของเธออย่างบ้าคลั่ง

                “ให้คุณได้รู้จักการตอบแทนไง!”

                ลอวเรนซ์ตวาดกลับขณะกดไหล่บางเปล่าเปลือยไว้ในอุ้งมือแสดงอำนาจว่าเธอไม่มีสิทธิ์อุทรใด ๆ ทั้งสิ้นขณะนัยน์ตาสีฟ้าอัญมณีซึ่งครั้งหนึ่งเคยมองเธอด้วยความรักบัดนี้กลับสะท้อนความเกลียดชังล้ำลึก

                “เราต่างต้องตอบแทนความรักของกันและกัน คุณตอบแทนผมด้วยการหลอกลวง ผมก็จะต้องตอบแทนคืนกลับไปบ้าง แต่เป็นชีวิตและน้ำตาของคุณ!”

                ร่างสูงใหญ่หยัดกายขึ้นและผละออกจากร่างบางที่นอนระทดระทวยราวกับไม่นึกเสียดาย หญิงสาวรีบดึงชุดราตรีขึ้นมาปิดทรวงอกอวบสล้างทันทีโดยไม่ยอมแม้แต่จะสบตาเขาให้ยิ่งเจ็บช้ำมากกว่าเดิม

                “ผมให้โอกาสคุณตัดสินใจถึงคืนพรุ่งนี้ เลือกเอาระหว่างตัวคุณเองกับครอบครัว ถ้าอยากให้คนอื่นต้องมาเดือดร้อนเพราะความเห็นแก่ตัวของคุณก็ลองดู แล้วจะรู้ว่าเวลาผมเอาจริงขึ้นมาจะไม่ไว้หน้าใครทั้งนั้น! นี่เป็นเบอร์โทรของผม คิดว่าคืนพรุ่งนี้คงได้คำตอบ...จากคุณ”

                แผ่นนามบัตรเล็ก ๆ ถูกโยนลงบนโต๊ะไม้ข้าง ๆ หญิงสาวก่อนที่คนพูดจะหันหลังเดินลงส้นออกไปจากห้องนั้นทิ้งไว้เพียงความเงียบงันปลุกปลอบเสียงสะอื้นไห้ของหญิงสาว เธอกำมือข้างที่เต็มไปด้วยรอยแผลไว้แน่นปล่อยให้หยดน้ำตาร่วงไหลออกมาอย่างไม่ปรารถนาจะเก็บกลั้น

นี่คือผลพวงจากการตัดสินใจซึ่งมันเป็นความผิดพลาดใหญ่หลวงจนมิอาจประมาณค่าความเจ็บช้ำได้ มัสมินกัดฟันแน่น...คำตอบของคืนพรุ่งนี้ล่ะหรือ ลอวเรนซ์จะต้องผิดหวังเพราะเธอไม่มีทางตอบรับข้อเสนอของเขาเป็นเด็ดขาด