บทที่ 13

“สวัสดีค่ะ คุณมัสมิน...ทำไมวันนี้มาเร็วจัง เอ๊ะ! แล้วมือของคุณไปโดนอะไรมาคะนั่น?”

                นุสบากล่าวทักนักดนตรีของเธอซึ่งอยู่ในชุดเสื้อเชิ้ตสีขาวและกางเกงเลคกิ้งสีน้ำเงินสวมรองเท้าทรงบัลเลต์ส้นแบนที่ก้าวเข้ามาภายในห้องอาหารของโรงแรมยามสนธยาโรยตัวลงมาห่มคลุมท้องฟ้าสะท้อนแสงสีอำพันอาบเซลิโน่ให้งดงามราวสวรรค์บนแดนดินริมทะเล ผู้จัดการห้องอาหารรีบเดินเข้ามาเพื่อดูมัสมินด้วยความประหลาดใจระคนเป็นห่วงเมื่อเห็นมือข้างหนึ่งของเธอพันผ้าสีขาวเอาไว้ขณะยกขึ้นพุ่มไหว้

                “สวัสดีค่ะ พี่นุสบา นุ่นจะมาขอลางานสักสองสามวันค่ะ พอดีมีอุบัติเหตุกับมือข้างที่ใช้จับสายไวโอลิน นุ่นต้องขอโทษจริง ๆ ค่ะ อาจต้องพักมือให้แผลหายเสียก่อน”

                “คุณนุ่นคะ...”         นุสบามองที่มือของมัสมินแล้วทำสีหน้าอย่างมีอะไรที่อยากบอก

                “คุณนุ่นตามพี่มาทางนี้ก่อน พี่ขอเวลาคุณนุ่นสักครู่นะคะ”

                น้ำเสียงของผู้จัดการห้องอาหารราวกับผ่านการตริตรองอย่างหนักและมัสมินก็รู้สึกถึงบรรยากาศแปลก ๆ อวลอยู่ ณ ที่นั้น ที่เธอเดินตามนุสบาเข้าไปในห้องทำงานส่วนตัว

                “คุณนุ่นคะ...เอ้อ...วันนี้พี่เพิ่งได้รับสัญญาฉบับใหม่ของทางโรงแรมเรื่องการว่าจ่างนักดนตรี อืม...ระบุมาสำหรับคุณ มัสมิน เธียรธรากุล...คุณนุ่นอ่านดูนะคะ”

                หญิงสาวรับเอกสารจากมือของผู้จัดการส่วนตัวซึ่งหยิบมันออกมาจากลิ้นชักโต๊ะทำงาน เธอก้มลงอ่านและต้องถึงกับเบิกตาโพลง

                “อะไรกันคะ พี่นุสบา! ทางโรงแรมจ้างนุ่นเล่นไวโอลินโดยไม่ให้มีวันหยุด ถ้าหยุดวันไหนต้องชดใช้ความเสียหายให้เซลิโน่คืนละหนึ่งแสนบาท นี่มันสัญญาว่าจ้างหรืออะไรกันคะ ทำไมมันโหดแบบนี้!”

                “คุณนุ่นใจเย็นนะคะ”  นุสบารีบยกมือเป็นเชิงห้ามเมื่อเห็นใบหน้านวลปลั่งนั้นแดงเหมือนลูกตำลึงสุกซึ่งก็ควรอยู่หรอกที่ผู้ได้รับการว่าจ้างต้องโกรธจนควันออกหูเช่นนี้

                “คือ...พี่ก็เพิ่งได้รับสัญญาฉบับนี้มาเมื่อบ่ายวันนี้เอง ก็ยังงง ๆ แต่เห็นว่าเป็นความประสงค์ของหุ้นส่วนใหญ่ คุณลอวเรนซ์น่ะค่ะ”

                นุสบาจำต้องบอกความจริงทั้งที่ยังไม่เข้าใจเรื่องราวที่เกิดขึ้นและยิ่งรู้สึกหดหู่เมื่อเห็นอาการตื่นตกใจของนักไวโอลินสาว มัสมินกุมเอกสารในมือไว้แน่น ริมฝีปากสั่นระริกถูกกัดจนห้อเลือด ลอวเรนซ์กำลังบีบบังคับเธอจากทุกด้าน เขากั้นผนังเบียดแคบจนตอนนี้เธอขยับตัวไปทางใดไม่ได้อีก แต่นี่จะไม่ใช่ไพ่ใบสุดท้ายที่เขาทิ้งมาเพื่อให้เธอยอมจำนน ยังมีทางเลือกที่เธอต้องดิ้นรนจนถึงที่สุด

                “คุณนุ่นจะไปไหนคะ...แล้วสัญญานั่น...”  ผู้จัดการสาวรีบถามข้าวของร่างงามระหงที่กำลังทำท่าจะหันกลับออกไปจากห้อง

                “นุ่นจะไปคุยกับเขาค่ะ”

                “คะ...เขา... คุณลอวเรนซ์น่ะหรือคะ”

                “ค่ะ พี่นุสบา นุ่นจะไปคุยกับเขาเรื่องสัญญาทาสนี่ ขอบคุณมากนะคะที่บอกเรื่องนี้ให้นุ่นทราบวันนี้”

                มัสมินยกมือไหว้คนท่ายืนงงงันก่อนจะออกมาจากห้องนั้นและปรี่ออกจากห้องอาหารแต่ก็พบกับพัชชุลีเสียก่อน

                “นุ่น...วันนี้มาก่อนลีนะจ๊ะ อ้าว! มือนุ่นไปโดนอะไรมา?”

                พัชชุลีในชุดกระโปรงผ้าไหมสีน้ำตาลปักเลื่อมแสนสวยทักทายเพื่อนสาวซึ่งเดินรีบร้อนจนมาหยุดที่ลานหินริมสระน้ำตรงทางเดิน

                “มีอุบัติเหตุนิดหน่อยจ้ะลี วันนี้นุ่นเลยไม่ได้เล่นให้แขกฟัง”

                “เหรอจ๊ะ...เสียดายจังนุ่น รู้มั้ยว่าเมื่อคืนพอนุ่นเล่นเสร็จ ลีก็มาเล่นต่อจากนุ่น ทำให้ลีเห็นหน้าหุ้นส่วนใหญ่ของเซลิโน่ชัดมาก เขาหล่อ ดูดี ลีไม่เคยเห็นใครท่าทางมีเสน่ห์มากอย่างนี้มาก่อน นุ่นจ๊ะ ลีชักอยากจะทำความรู้จักกับผู้ชายคนนี้ซะแล้วซี ลีรู้มาว่าคุณลอวเรนซ์ยังโสดสนิท เห็นว่าเขาจะอยู่ที่นี่อีกสักพัก”

                “เขาไม่ใช่คนดีอะไรนักหรอกนะ ลี!”      เสียงแข็งกระด้างของมัสมินฉุดความคิดฝันที่กำลังทะยานสูงของพัชชุลีให้ดิ่งลงต่ำก่อนที่หญิงสาวจะรู้สึกตัวว่าคำพูดของเธอทำให้เพื่อนมีสีหน้าเปลี่ยนไป

                “เอ้อ...นุ่นหมายถึงว่า ลียังไม่รู้จักเขาดีเลย เขาอาจไม่ได้เป็นอย่างที่ลีคิดก็ได้”

                มัสมินตกแต่งถ้อยวาจาเพื่อกลบเกลื่อนความนัยที่แอบซ่อนไว้ทั้งก็วุ่นวายในใจนักหนาและมันก็ทำให้พัชชุลีรู้สึกดีขึ้น

                “แต่ลีว่าเขาเป็นคนที่น่าสนใจ วันหนึ่งลีอาจได้พูดคุยและศึกษานิสัยใจคอของเขาก็ได้...ว่าแต่นุ่นเถอะ นี่กำลังจะไปไหน?”

                “นุ่นจะกลับอพาร์ตเม้นท์จ้ะลี นุ่นมาลางานสองสามวัน มือเจ็บจนเล่นไวโอลินไม่ได้ นุ่นไปก่อนนะ”

                พัชชุลีปรายยิ้มกับเพื่อนซึ่งดูท่าเร่งร้อนเดินออกไป หญิงสาวนึกกระหยิ่มในใจว่าคืนนี้หุ้นส่วนใหญ่ของเซลิโน่อาจแวะเวียนมาดินเนอร์ที่ห้องอาหารก็เป็นได้

                “เพื่อนลีกลับไปแล้วเหรอ?”