บทที่ 11

มัสมินอยากปฏิเสธแต่ก็ไม่ทันร่างสูงใหญ่ซึ่งทำท่าไม่สนใจว่าเธอจะแสดงอาการแข็งขืนออกมามากเท่าใดก็ตาม ร่างบางในชุดราตรีชื้นหมาดถูกเขากระชากลงมาจากรถแต่หนุ่มอิตาเลี่ยนก็ยังแสดงน้ำใจเล็กน้อยด้วยการดึงกระเป๋าไวโอลินที่เธอกำลังจะกุมไว้ไม่ได้ไปอยู่ในมือของตัวเอง หญิงสาวขืนตัวออกจากแขนหนาที่โอบบ่าเธอไว้อย่างถือสิทธิ์ก่อนจะโพล่งออกไปอย่างเหลืออด

                “ฉันกลับห้องของฉันเองได้...คุณคงไม่ต้องหวังดีกับฉันขนาดนั้น เพราะถึงยังไงตอนนี้คุณก็แทบไม่อยากเห็นหน้าฉันอยู่แล้ว!”

                เสียงนั้นสั่นเครือ เธอจะควบคุมตัวเองต่อหน้าเขาได้อย่างไรไม่ให้ความอ่อนแอข้างในสำแดงตัวตนออกมา ทั้งที่ก็รักเขามากขนาดนี้แต่ท่าทีร้ายกาจของลอวเรนซ์ทำให้เธออยากตายมากกว่าจะได้รับแม้เพียงเสี้ยวหนึ่งของความเมตตา

                “เจ็บขนาดนี้ยังจะมาทำอวดดีอีกหรือ มิวซีอา! ผมแค่ไม่อยากให้คุณตายไปเสียก่อนยังไม่ทันได้ชดใช้อะไรให้ผม นอกจากมารยาแล้วยังจะกล้าดี อยากรู้นักว่าผู้หญิงต่ำทรามอย่างคุณมีปัญญาจะตอบโต้อะไรได้อีกทั้งที่จนตรอกแบบนี้!”

                “ลอวเรนซ์!”                                                                                                                      

                มัสมินถูกคนตัวโตฉุดกระชากเข้าไปถึงประตูทางเข้าอพาร์ตเมนท์สูงห้าชั้นและเมื่อผ่านหน้าเคาน์เตอร์ชั้นล่างซึ่งมีเจ้าหน้าที่เฝ้าอพาร์ตเม้นท์นั่งดูอยู่ด้วยความประหลาดใจหญิงสาวจึงหยุดตัวเองลงด้วยรู้สึกอับอายสภาพที่เป็นอยู่ตอนนี้

เธอเหมือนผ่านสมรภูมิรบมาก็ไม่ปาน ชุดราตรีเปียกชื้น ผมเผ้าสยายยุ่งทั้งบนใบหน้าและต้องทนตีสีหน้าไม่รับรู้อะไรทั้งที่เจ็บมือเพราะลอวเรนซ์จับมือเธอไว้และบีบมันแรงยิ่งกว่าโกรธแค้นกันมาแต่ปางไหน หญิงสาวไม่อยากให้เธอและหนุ่มต่างชาติเป็นที่สนใจของใครมากไปกว่านี้จึงยอมให้เขาจูงมือไปถึงห้องพักบนชั้นสุดท้ายแต่โดยดีแล้วค่อยสำแดงความพยศตอนมาถึงหน้าห้องพักด้วยการบิดข้อมือออกจากการเกาะกุมแม้ต้องฝืนความเจ็บปวดอย่างยิ่งยวดก็ตาม

                “ขอไวโอลินให้ฉันเถอะค่ะ...ขอบคุณมากที่มาส่งถึงห้องพัก”

                มัสมินยื่นมือออกมาเพื่อขอกระเป๋าเครื่องดนตรีที่เขาหิ้วตามมาด้วยจึงทำให้ลอวเรนซ์เห็นรอยแผลลึกพาดผ่านมือบางหลายแผล หญิงสาวขมวดคิ้วเข้าหากันบอกให้รู้ว่าเธอกำลังสกัดกลั้นความเจ็บปวดไว้เต็มที่เพราะรอยแยกบนปากแผลมีเลือดซึมออกมาแดงเถือกทั้งฝ่ามือ ชายหนุ่มเหยียดปากและมองเธอด้วยสายตาดูถูกเช่นเดิม

                “ผมไม่ชอบให้ใครมาไล่ผมแบบนี้ ถ้าผมอยากกลับ ผมก็จะกลับเองในเวลาที่ผมพอใจ”

                “คุณมีสิทธิ์อะไรมาแสดงอำนาจแถวนี้! นี่เป็นห้องของฉัน ฉันมีสิทธิ์อนุญาตให้ใครก็ได้ที่ฉันพอใจเข้าไปในห้อง”

                “นั่นไง! ใครก็ได้ที่คุณพอใจ แล้วมีใครสักกี่คนแล้วที่เข้าไปในห้องของคุณ!”

                “หยาบคาย! ลอวเรนซ์ คุณกำลังใช้ความรู้สึกของตัวเองดูถูกคนอื่นอย่างไม่ยุติธรรม”

                “ดูถูกน่ะถูกแล้ว ก็เพราะดูผิดผมเลยเป็นไอ้งั่งให้คุณหลอกใช้อยู่ตั้งนานสองนาน ถ้าคุณไม่ยอมเปิดประตูให้ผมเข้าไปเราได้เห็นดีกันแน่!”

                “อย่ามาขู่ฉันเลยค่ะริค คุณไม่กล้าหรอก ถ้าคุณทำอะไรบ้า ๆ ฉันจะแจ้งตำรวจ”

                “ข้อหาอะไร! ถ้าเป็นข้อหาพังไวโอลินของรักของคุณตัวนี้ผมก็ยินดีจะจ่าย!”

                “อย่านะคะริค!”

                มัสมินตีบตันกับการตอบโต้คน ๆ นี้เสียแล้วทั้งที่คิดว่าที่แห่งนี้เธอถือไพ่เหนือกว่าหากทว่าไม่เป็นดังตั้งใจ ประกายตาของหญิงสาวอ่อนลงจากที่เป็นสีเข้มจัดเมื่อครู่ เธอทำได้ก็เพียงดึงกระเป๋าใส่เครื่องดนตรีกลับมาจากมือของเขาและเลื่อนซิปด้านหน้าเพื่อล้วงหยิบการ์ดออกมารูดผ่านรหัสเปิดประตูห้องพัก    ลอวเรนซ์ดูจะพึงพอใจต่ออาการหวาดกลัวคำขู่ของเขา

มัสมินเปิดประตูและยอมให้เขาเข้าไปด้านในซึ่งเป็นอพาร์ตเม้นท์ที่มีห้องเช่าตกแต่งแบบสมัยใหม่อาจรองรับชาวต่างชาติที่เข้ามาเช่าพัก          แต่ทันทีที่ประตูปิดลงเธอหันมาเห็นเขาวางกระเป๋าไวโอลินลงกับพื้นก่อนจะก้าวเข้ามาหาอย่างรวดเร็วและพื้นที่ภายในห้องก็ดูแคบเล็กไปเสียแล้วกับการถอยหนีได้ไม่ทันทำให้ร่างบางถูกดันลงไปนอนบนโซฟาโดยมีร่างสูงใหญ่กำยำคร่อมเธอไว้ด้านบนขณะใช้ขาแข็งแรงตรึงเรียวขาของเธอไว้ไม่ให้เขยื้อนหนี

                “ริค! ฉันให้คุณเข้ามาในห้อง แต่ไม่ได้ให้มาทำแบบนี้นะคะ!”

                มัสมินแย้งเสียงตระหนก มือเจ็บที่ดันหน้าอกเขาไว้ก็ช่วยอะไรไม่ได้เมื่อใบหน้าคร้ามคมก้มลงมาจนจมูกโด่งชิดแก้มหญิงสาว

                “คุณตกใจด้วยเหรอแค่ผู้ชายทำแบบนี้กับคุณ ในเมื่อคุณเคยทำกับผู้ชายคนอื่นมาแล้วนับครั้งไม่ถ้วน!”

                “คุณไม่มีวันเข้าใจหรอกค่ะ ริค เราต่างเป็นคนแปลกหน้าต่อกันเสียแล้ว คุณก็เลยไม่รู้ว่าฉันเป็นยังไง และถ้าคุณยังเข้าใจอะไรผิด ๆ อยู่แบบนี้ก็ป่วยการที่ฉันจะอธิบาย”

                “มันไม่เรียกว่าอธิบายหรอก มิวซีอา...คำว่าอธิบายกับแก้ตัวความหมายมันไกลกันโข”