All Chapters of หลังบวชชี บรรดาท่านพี่ก็อ้อนวอนให้ข้าสึก: Chapter 1131 - Chapter 1140

จู๋เยวี่ยรีบตรวจดูใบหน้าของหลานซื่อเป็นอย่างแรกแน่นอน หลานซื่อไม่ได้รับบาดเจ็บเพราะนางสวมหน้ากากอยู่บนใบหน้าตลอดเวลาเพียงแต่ถึงแม้ใบหน้าจะไม่ถูกยิงบาดเจ็บ แต่ลูกธนูดอกนั้นกลับปัดหน้ากากบนใบหน้าของนางออกไปใบหน้าที่เย็นชาดุจเทพธิดาถูกเปิดเผยต่อสายตาของทุกคนในป่าเขาทันทีเก่อถูมองจนตะลึงงันอยู่กับที่สตรีต่างเผ่ามีไม่น้อย หญิงต่างเผ่าที่สะสวยก็มีไม่น้อยแต่สตรีที่งดงามราวกับเดินออกมาจากภาพวาด งามดั่งเทพธิดาเช่นนี้ กลับมีน้อยจนเขาไม่เคยเห็นมาก่อนเลย!ไม่ถูก!เก่อถูได้สติกลับคืนมาอย่างรวดเร็ว เขาเบิกตากว้างมองหญิงงามที่อยู่ตรงหน้า ใบหน้าอวบหนาของเขาเผยรอยยิ้มที่ตื่นเต้นและเหิมเกริมออกมาทันที “ท่านเป็นหญิงหรือ? ไม่สิ ท่านน่ะเป็นหญิง!”“ฮ่า ๆ ๆ ๆ ไม่นึกเลยว่าต้าหมิงจะมีสตรีที่งดงามเช่นนี้ มิหนำซ้ำยังมาหาถึงที่อีก ดีจริง ดีเหลือเกิน!”เก่อถูหัวเราะลั่น อาจเป็นเพราะคล้อยตามอารมณ์ของเขา หรืออาจเป็นเพราะเสน่ห์ของความงามที่เย้ายวน ทหารต่างเผ่าที่เขาพามาด้านหลังต่างก็อดไม่ได้ที่จะร้อนรนขึ้นมาสายตาหลายคู่จับจ้องหลานซื่อ มีไม่น้อยที่เผยความหยาบโลนอันน่ารังเกียจออกมาแน่นอน เวลานี้ไม

ความเจ็บปวดรุนแรงแล่นเข้ามาจากกลางหน้าอก เก่อถูไม่ทันได้ตั้งตัวแต่เก่อถูก็ยังคงเป็นเก่อถู ถึงจะเป็นเช่นนี้ เขาก็ไม่ได้ล้มลงในทันทีเขาดิ้นรนอย่างไม่ย่อท้อเพื่อให้หลุดพ้นจากปลายหอกของเป่ยเฉินหยวน ก่อนจะกุมบาดแผลที่หน้าอกโซเซถอยหลังไปหลายก้าวเมื่อทหารใต้บัญชาของเขาเข้ามาประคองไว้ หันกลับไปก็มองเห็นชัดเจนว่าศัตรูที่โผล่ออกมาตรงหน้าคือใคร ผมสีเงินอันเป็นเอกลักษณ์ปลิวไสวไปตามลมภูเขา การโจมตีอย่างหนักที่กระหน่ำใส่เก่อถูทำให้เขาตกใจกลัวยิ่งกว่าหอกที่อยู่บนหน้าอกเสียอีก“ท่าน...เป็นไปได้อย่างไร เป็นไปไม่ได้...ท่านจะมาปรากฏตัวที่นี่ได้อย่างไร?!”เก่อถูมองเป่ยเฉินหยวนด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความตกตะลึงเขาจับท่อนแขนทหารข้างกายไว้แน่น ถอยหลังไปทีละก้าวอย่างควบคุมไม่ได้ท่าทีอันผิดแผกของแม่ทัพผู้นำทำให้เหล่าทหารต่างเผ่าคนอื่น ๆ ที่อยู่ข้างกายต่างสัมผัสได้ถึงความไม่ชอบมาพากลเหล่าทหารยังไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นแต่ในใจของเก่อถูนั้นกลับร้อนรุ่มวุ่นวายอยู่นานแล้ว“ท่านคืออ๋องผู้สำเร็จราชการแทนแห่งต้าหมิง! เป็นท่าน! เป็นท่านนั่นเอง!”“เหตุใดท่านถึงมาปรากฏตัวที่นี่?! เป่ยเฉินหยวน พวกท่านชาวต้า

หลังจากนั้นนางก็ข่มมันไว้ ไม่ไตร่ตรองให้ละเอียดหลังจากมอบหมายเรื่องที่เหลือให้เป่ยเฉินหยวนกับพวกแล้ว หลานซื่อก็ผ่อนคลายลงอย่างสิ้นเชิงทั้งคณะหาสถานที่ปลอดภัยแห่งหนึ่ง เตรียมหยุดพักชั่วคราวสักสองวันก่อนหลานซื่อก็มีความคิดนี้เช่นกัน ดังนั้นเมื่อจัดแจงสถานที่พักผ่อนของนางเรียบร้อย นางก็ล้มตัวลงนอนทันทีหลังจากนอนหลับอย่างเต็มอิ่มไปหนึ่งวันหนึ่งคืนเต็ม ๆ ถึงได้สลัดความรู้สึกอ่อนล้าที่ฝังลึกนั้นออกไปได้ แล้วจึงค่อย ๆ ลืมตาตื่นขึ้นมาหนึ่งวันหนึ่งคืนเต็มที่ไม่ได้กินอะไรเลยหลานซื่อกลับพบว่าตนเองดูเหมือนจะไม่ได้หิวเป็นพิเศษ พอขยับปากเล็กน้อย ในปากกลับมีกลิ่นหอมจาง ๆ ของโจ๊กมีคนป้อนโจ๊กให้นาง...ตอนที่นางหลับอยู่หรือ?หลานซื่อประหลาดใจเล็กน้อยหนึ่งคือไม่รู้ว่าผู้ใดเป็นคนป้อนสองคือนึกไม่ถึงว่าตนเองจะหลับลึกถึงเพียงนี้ แม้แต่คนเข้ามาใกล้ป้อนอาหารก็ยังไม่รู้สึกตัวสักนิดหลานซื่อแตะริมฝีปากเบา ๆ จากนั้นก็ลุกขึ้นสวมเสื้อผ้าเข้าไปจัดแจงเล็ก ๆ น้อย ๆ ในมิติครู่หนึ่ง ถึงได้เดินออกจากมุมเล็ก ๆ ในถ้ำแห่งนี้ทันทีที่นางปรากฏตัวต่อหน้าผู้คน ร่างของจู๋เยวี่ยก็ร่อนลงข้างกายนางทันที“เมื่

หลานซื่อพึมพำประโยคนี้ด้วยสีหน้าเฉยชาหากไม่ใช่เพราะเวินฉางอวิ้น นางคงโยนเวินจื่อเยวี่ยออกไปนานแล้วอย่าว่าแต่ช่วยเขาเลย แค่นางไม่แทงเขาย้ำอีกสักดาบ ส่งเขาไปยมโลกก็ถือว่าคับอกคับใจพอแล้วเพราะ ‘พี่สามผู้แสนดี’ คนนี้ของนาง ตั้งแต่ต้นจนจบก็เบื่อหน่ายนาง เกลียดชังนาง อยากจะฆ่านางใจจะขาดแน่นอนว่า เวินจื่อเยวี่ยก็ได้ทำเช่นนี้จริง ๆเพียงแต่เจ้าโง่นี่มันโง่เขลาเกินไป หลงตัวเองเกินไปเท่านั้นเองตอนนี้หลานซื่อไม่คิดจะเสียเวลาลงมือกับเขาเลย ก็เพียงเพราะชีวิตของเวินจื่อเยวี่ยอยู่ในกำมือของนางแล้วเช่นกันนางอยากให้เขาตาย แต่ก็เพียงเสี้ยวความคิดเดียวที่ยังเก็บเขาไว้ ก็เพียงเพราะเป็นจอมโง่เขลาอีกคนหนึ่งหลานซื่อหันไปมอง ‘จอมโง่เขลาอีกคน’ ในกรงขังที่กว้างกว่าซึ่งอยู่ข้าง ๆชีวิตของเวินฉางอวิ้นถูกหลานซื่อใช้ยาสมุนไพรและน้ำทิพย์ยื้อเอาไว้ตั้งนานแล้วพลังวิญญาณในกรงขังที่เขาอยู่ก็พอ ๆ กับในมิติของหยกทั้งหมดดังนั้นบาดแผลที่ลำคอได้สมานกันนานแล้วมีน้ำทิพย์ มีพลังวิญญาณ ทั้งยังมีสมุนไพรล้ำค่ามากมายที่ใช้ไปกับร่างกายของเขาตามหลักแล้ว คนผู้นี้ควรจะตื่นได้ตั้งนานแล้วน่าเสียดายที่เขาดันไม่

อย่างไรเสียนางก็มีคนที่เอ้อถานหลัวต้องการไว้ในมือเช่นกันและในขณะนี้เอง จู๋เยวี่ยก็ปรากฏตัวข้างกายหลานซื่อ ‘นางตื่นแล้ว’หลานซื่อได้ยินดังนั้น ก็เข้าใจในวินาทีเดียว “เวินเยวี่ย? เหตุใดนางถึงตื่นเร็วเช่นนี้?”นางจำได้ว่ายาที่ตนเองใช้นั้นเพียงพอที่จะทำให้เวินเยวี่ยสลบไปได้สิบวันอย่างไรเสียก็เป็นผีดิบ ไม่กลัวว่าจะทรมานนางจนเกิดปัญหาอะไรขึ้นมาแต่คาดไม่ถึงว่าอีกฝ่ายจะตื่นขึ้นมาเร็วเพียงนี้?รวมช่วงเวลาที่รออยู่ด้านนอกราชสำนักด้วย นี่เพิ่งผ่านไปประมาณห้าวันเท่านั้น น้อยกว่าเวลาเดิมถึงครึ่งหนึ่งทีเดียวไม่รอให้จู๋เยวี่ยเอ่ยปาก หลานซื่อก็นึกอะไรขึ้นมาได้ พลางเอ่ยอย่างครุ่นคิดว่า “หรือจะเป็นเพราะร่างกายของนางตายไปแล้ว ประสิทธิภาพของยาจึงลดลงอย่างมาก?”หากเป็นเช่นนี้ ยาอื่น ๆ ก็เป็นเช่นนี้ด้วยหรือไม่?หลานซื่อเกิดความสนใจขึ้นมาทันที อยากจะทดลองดูบ้างในขณะเดียวกันนางก็ดูเหมือนจะเข้าใจแล้วว่าเหตุใดหลวงจีนชั่วเอ้อถานหลัวนั่นถึงได้จับตามองเวินเยวี่ย ของที่พิเศษเช่นนี้คุ้มค่าแก่การศึกษาค้นคว้าจริง ๆนางไม่รู้ว่าเอ้อถานหลัวต้องการศึกษาอะไรบนร่างกายของเวินเยวี่ย อย่างไรเสียนางเองก็อยากทดล