All Chapters of หลังบวชชี บรรดาท่านพี่ก็อ้อนวอนให้ข้าสึก: Chapter 1151 - Chapter 1160

เวินเฉวียนเซิ่งได้ยินดังนั้นก็ตกใจเช่นกันเขากำลังจะถามรายละเอียด ชางชิงหลานที่อยู่ข้าง ๆ ดูเหมือนจะได้ยินคำพูดของฮาหลานจึงตระหนักได้ในที่สุด“หรือว่าที่น้องหญิงห้าพูดถึงก็คือ ท่านแม่มดที่เมื่อหลายปีก่อนเกิดแตกหักกับผู้อาวุโสใหญ่อย่างกะทันหัน แล้วหนีออกจากราชสำนักหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย?”ฮาหลานพยักหน้า “ถูกต้อง ท่านแม่มดชอบปลูกดอกไม้พิษ วิชาเวทพิษของนางก็น่าสะพรึงกลัวยิ่งนัก เพียงแต่เมื่อหลายปีก่อนไม่รู้เหตุใดจู่ ๆ ถึงทะเลาะกับผู้อาวุโสใหญ่อย่างรุนแรงแล้วหนีไป หลายปีมานี้ผู้อาวุโสใหญ่ยังส่งคนออกตามหาท่านแม่มดอยู่บ่อยครั้ง แต่นึกไม่ถึงว่านางจะไปที่เผ่าจื้อเสิน”“หากเป็นเผ่าจื้อเสินก็มีความเป็นไปได้สูงทีเดียว”ชางชิงหลานลูบคางกล่าวขึ้น “ว่ากันว่าทางเผ่าจื้อเสินเองก็เคยมีอดีตผู้นำเผ่าที่ชื่นชอบวิชาเวทพิษ เกรงว่าท่านแม่มดคงมุ่งหน้าไปที่นั่นเพื่อวิชาพิษที่คนผู้นั้นทิ้งไว้”เมื่อได้ยินบทสนทนาของทั้งสองคน เวินเฉวียนเซิ่งก็พอจะเข้าใจอะไรบางอย่างดูท่าจะเป็นอย่างที่เขาคิด แม่เฒ่าเสื้อป่านสีดำผู้นั้นมีที่มาไม่ธรรมดาจริง ๆและดูเหมือนว่านางจะมีฝีมือร้ายกาจมากโชคดีที่ตอนนั้นไม่มีใครใช้ก

สายตาของเขาทั้งตกใจและไม่แน่ใจ บนใบหน้าก็มีความตื่นเต้นอยู่บ้างเพราะเขาเองก็คิดไม่ถึงว่า ดอกไม้ในตำนานนี้จะมีอยู่จริง!ซ้ำยังเพิ่งผ่านไปเพียงไม่กี่วัน ก็ได้เห็นดอกจริงได้เร็วเช่นนี้!นักพรตกู่แอบมองหลานซื่ออย่างอดไม่ได้ โชคชะตาของคนผู้นี้ช่างดีเกินไปจริง ๆกระดาษหนังวัวโบราณที่เขาไขไม่ออกแม้แต่ครึ่งคำมานานหลายปีพอตกไปอยู่ในมือนาง ก็ถูกไขออกมาได้แล้ว!เขาใช้ชีวิตอยู่ในดินแดนร้อยเผ่าแห่งนี้มาตั้งแต่เด็ก ดอกไม้ที่เคยได้ยินแต่ไม่เคยเห็นมาก่อน นางเพิ่งจะได้ยินจากปากของตน ผลคือไม่ถึงสองวันก็ได้เห็นแล้ว!หรือว่าแม้แต่สวรรค์ก็ยังหวังให้ไข่ราชากู่อีกาหมึกฟักตัวออกมาในมือของธิดาศักดิ์สิทธิ์แห่งต้าหมิงผู้นี้?สีหน้าบนใบหน้าชราของนักพรตกู่แปรเปลี่ยนไปมา สุดท้ายก็กลายเป็นเสียงถอนหายใจช่างเถิด ไข่ราชากู่อีกาหมึกนั่นอาจจะไม่มีวาสนากับเขาจริง ๆ ตนเองไม่ควรไปคิดถึงมันอีกหากยังคิดถึงอีก เกรงว่าในอนาคตแม้แต่ชีวิตก็อาจรักษาไว้ไม่ได้สู้ทำตัวสงบเสงี่ยมไปก่อน รอจัดการกับศัตรูตลอดกาลของเขาได้แล้วค่อยว่ากันพอคิดได้เช่นนี้ นักพรตกู่ก็รู้สึกปลอดโปร่ง สบายไปทั้งตัว“น่าเสียดาย ดอกไม้นี้ดูเหมือนจะ

เกาหยางพาคนไปจัดเตรียมอาหาร ส่วนหลานซื่อและเป่ยเฉินหยวนกำลังตรวจสอบแผนที่เส้นทาง นักพรตกู่รอรับใช้อยู่ข้าง ๆ อย่างรู้ความ“ที่นี่อยู่ไม่ไกลจากเขตหวงห้ามต่างเผ่าแล้ว ขี่ม้าต่อไปอีกครึ่งวันก็จะสามารถเข้าสู่เขตหวงห้ามได้”หลังจากเป่ยเฉินหยวนดูจบ ก็คำนวณระยะทางไปยังสถานที่ที่ทำเครื่องหมาย ‘ซีถง’ ว่าอยู่ไกลเพียงใด“หากเดินทางทั้งวันทั้งคืนไม่หยุดพัก หนึ่งวันหนึ่งคืนก็สามารถไปถึงที่นั่นได้”เป่ยเฉินหยวนชี้ไปยังสถานที่นั้นบนแผนที่เส้นทาง พลางเงยหน้ามองหลานซื่อ “ในเมื่ออย่างไรก็ต้องไปอยู่แล้ว พวกเราล่วงหน้าไปก่อนหนึ่งก้าว ไปดูว่า ‘หมู่บ้านเซียนเมาแห่งลำธารซีถง’ ที่ว่านั่นมันเป็นสถานที่เช่นไรกันแน่?”หลานซื่อได้ยินดังนั้นในใจก็พลันสะดุ้งแต่นางเหลือบมองไปยังที่ตั้งของหมู่บ้านซึ่งอยู่ไม่ไกล ครุ่นคิดเล็กน้อยพลางกล่าวว่า “รอสักพักก่อน แมลงพิษของข้ายังเฝ้าอยู่ในหมู่บ้านนั้น ดูว่าคนของราชสำนักต่างถิ่งจะสืบได้หรือไม่ว่าหมู่บ้านที่ล่มสลายเหล่านี้เกิดอะไรขึ้น หากสืบหาสาเหตุได้ ไม่ว่าจะเป็นพิษหรือโรคภัย พวกเราก็จะได้เตรียมการรับมือได้ แน่นอน หากแม้แต่พวกเขาก็ยังสืบไม่พบปัญหา พวกเราล่วงหน้าไปก่อนก้

ดังที่เป่ยเฉินหยวนว่าไว้ ให้เกาหยางและกองทัพธงดำอีกสองนายอยู่ข้างนอก หาสถานที่เฝ้าพวกเขาไว้ก็พอแต่หากเป็นเวินเยวี่ย พาเข้าไปก็ลำบาก ไม่พาเข้าไปก็ไม่ได้อีกวิธีที่ง่ายที่สุดย่อมเป็นการตีให้นางสลบแล้วยัดเข้าไปในมิติของนางแต่เมื่อถึงเวลาที่พบกับเอ้อถานหลัว จะนำคนออกมาจากมิติได้อย่างไรเล่า?การเล่นกลเสกคนให้โผล่ออกมา ไม่ว่าใครเห็นก็ย่อมรู้สึกว่าไม่ปกติไม่ใช่ว่านางไม่เชื่อเป่ยเฉินหยวน เพียงแต่ความลับเรื่องมิติของนางยิ่งคนรู้น้อยเท่าไหร่ก็ยิ่งดีแม้แต่จู๋เยวี่ย ก็เพียงรู้เล็กน้อยอย่างคลุมเครือเท่านั้นหลานซื่อนิ่งเงียบ ครู่ใหญ่ก็ไม่พูดอะไรในขณะนั้นเอง นักพรตกู่ที่ถูกคนมองข้ามและอยู่ข้าง ๆ มาตลอดก็ทนไม่ไหว “ธิดาศักดิ์สิทธิ์ อย่าหาว่าข้าน้อยพูดมากเลย หากท่านเตรียมทิ้งคนไว้ข้างนอก คุณชายน้อยโอวหยางนั่นพอไหว แต่คุณหนูโอวหยางควรพาไปด้วยจะดีกว่า”เมื่อได้ยินนักพรตกู่จู่ ๆ ก็พูดเช่นนี้ หลานซื่อก็เลิกคิ้วเล็กน้อย “เหตุใดจึงพูดเช่นนั้นเล่า?”นักพรตกู่อธิบายว่า “ข้าน้อยรู้ว่าธิดาศักดิ์สิทธิ์ไม่ช้าก็เร็วต้องเผชิญหน้ากับอ๋องชาง แต่ตอนนี้ชีวิตของข้าน้อยยังอยู่ในมือของธิดาศักดิ์สิทธิ์ ดังนั้

หลานซื่อนึกถึงคำพูดบางอย่างที่เป่ยเฉินหยวนเคยพูดต่อหน้านางในอดีต นางไม่กล้าพูดอะไรต่อทันทีแต่เป่ยเฉินหยวนกลับมีคำพูด...“ไม่อยากพูด พูดไม่เป็น หรือไม่ก็พูดออกมาไม่ได้ ทั้งหมดนี้ไม่เป็นไร รอจนถึงวันที่ท่านรู้สึกว่าพูดได้แล้วค่อยบอกข้าก็ไม่เสียหาย ข้าเคยพูดไปนานแล้ว ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ข้าจะยืนอยู่เคียงข้างท่านเสมอ”“ดังนั้น...อู๋โยว อย่าหลอกข้าเลย”เป่ยเฉินหยวนจ้องมองนางตรง ๆ ผ่านแสงไฟระยิบระยับจนกระทั่งเกาหยางกับพวกนำอาหารร้อน ๆ เข้ามา หลานซื่อก็ไม่ได้พูดอะไรอีกเพียงแต่เห็นได้ชัดว่า สีหน้าบนใบหน้าเล็ก ๆ นั้นดูผ่อนคลายลงมาก เห็นได้ชัดว่าในที่สุดก็ตัดสินใจได้แล้วและแม้นางจะไม่ได้พูดอะไรกับเป่ยเฉินหยวน แต่กลับลงมือทำโดยตรง“จู๋เยวี่ย พาเวินเยวี่ยลงไป ประเดี๋ยวข้าจะไปหาเจ้า”จู๋เยวี่ยได้ยินเสียงก็ปรากฏตัวขึ้นด้านหลังนาง หลังจากคารวะพอเป็นพิธี ก็หันหลังพาคนไปโอวหยางอวี้เทียนถูกทิ้งไว้ข้างนอก เพราะมีเขาเพียงคนเดียว จึงจัดกองทัพธงดำเพียงสองนายเฝ้าเขาอยู่ข้างนอกแม้จะมีเพียงสองนาย แต่ด้วยฝีมือของกองทัพธงดำสองนายนี้ อย่าว่าแต่โอวหยางอวี้เทียนคนเดียวเลย ต่อให้จัดการสิบคนก็ยังเหล