مكتبة
بحث
بيت / โรแมนติก / ชายายอดเสน่หา / 131

مشاركة

131

مؤلف: อักษรามณี
last update تاريخ النشر: 2026-08-05 13:25:14

เพลิงไหม้กลางเมืองหลวง

เสียงระฆังเตือนภัยดังก้องไปทั่วเมืองหลวงของแคว้นเว

استمر في قراءة هذا الكتاب مجانا
امسح الكود لتنزيل التطبيق
الفصل السابق الفصل التالي
الفصل مغلق

أحدث فصل

  • ชายายอดเสน่หา   131

    เพลิงไหม้กลางเมืองหลวงเสียงระฆังเตือนภัยดังก้องไปทั่วเมืองหลวงของแคว้นเว่ย เปลวไฟสีแดงฉานพวยพุ่งขึ้นจากหอเก็บเอกสารหลวงจนมองเห็นได้จากทุกมุมของพระราชวัง ขุนนาง ขันที นางกำนัล และทหารต่างวิ่งวุ่นเข้าหาต้นเพลิง เสียงตะโกนสั่งการดังระงมปะปนกับเสียงไม้เก่าแตกหักเพราะความร้อนเว่ยเซวียนเฉินเสด็จมาถึงเป็นคนแรก ๆ แม้บาดแผลที่สีข้างจะยังไม่หายดี แต่พระองค์ไม่ทรงลังเลที่จะก้าวเข้าไปยังพื้นที่อันตรายหานเฟิงรีบเข้ามาขวาง“ฝ่าบาท พระองค์เข้าไปไม่ได้พ่ะย่ะค่ะ หลังคาอาจถล่มได้ทุกเมื่อ”เว่ยเซวียนเฉินทอดพระเนตรเปลวเพลิงที่กำลังกลืนกินอาคารทั้งหลัง ก่อนตรัสเสียงหนักแน่น“บันทึกของอดีตเว่ยอ๋องอยู่ข้างใน”“กระหม่อมจะเข้าไปเอง”“ไม่”เว่ยเซวียนเฉินส่ายพระพักตร์“หากเอกสารเหล่านั้นหายไป ความจริงก็จะหายไปด้วย”หานเฟิงรู้ดีว่าไม่อาจทัดทานได้ จึงรีบหันไปสั่งทหาร“ตั้งแนวดับเพลิงทุกด้าน นำถังน้ำเพิ่มจากคลองหลวง และช่วยคนในอาคารออกมาให้หมด&r

  • ชายายอดเสน่หา   130

    หลังหานเฟิงจากไป เว่ยเซวียนเฉินหยิบรายงานการสวรรคตของพระบิดาขึ้นมาอีกครั้ง ตัวอักษรบนกระดาษเก่าจางลงตามกาลเวลา แต่กลับหนักหนาจนกดทับหัวใจเขาอย่างรุนแรง เขานึกถึงคืนที่ตนยังเป็นองค์ชายวัยเยาว์ ยืนอยู่หน้าตำหนักหลวงและถูกทหารกันไว้ไม่ให้เข้าไปพบพระบิดา เสียงไอแห้ง ๆ ของอดีตเว่ยอ๋องดังออกมาจากด้านใน เสียงหมอหลวงเร่งร้อน เสียงไทเฮาร้องไห้ และสุดท้ายคือเสียงประตูปิดลงพร้อมข่าวการสวรรคตตอนนั้นเขาเชื่อทุกอย่างที่ผู้ใหญ่บอกบัดนี้เขาเริ่มไม่แน่ใจอีกต่อไปด้านตำหนักท้ายวัง ฉีเยว่หนิงได้รับข่าวจากแม่นมหลินว่าหานกั๋วกงกำลังเคลื่อนไหว นางยังคงถูกควบคุม แต่หลังเหตุลอบสังหาร เว่ยเซวียนเฉินมิได้เข้มงวดกับนางเท่าเดิม ทหารหน้าตำหนักยังอยู่ แต่แววตาของพวกเขาไม่เต็มไปด้วยความระแวงเหมือนก่อนแม่นมหลินนั่งอยู่ตรงข้ามฉีเยว่หนิง พลางลดเสียงลง“หานกั๋วกงไม่ใช่คนธรรมดา เขาเป็นเสาหลักของฝ่ายไทเฮามาหลายสิบปี หากเขาถูกสืบถึง เรื่องนี้จะสะเทือนทั้งวัง”ฉีเยว่หนิงขมวดคิ้ว“เขาเกี่ยวข้องกับการสวรรคตของอดีตเว่ยอ๋องจริงหรือ”“ข้า

  • ชายายอดเสน่หา   129

    เสนาบดีผู้ทรงอำนาจข่าวการเคลื่อนไหวของหน่วยเงาโลหิตไปถึงจวนหานกั๋วกงเร็วกว่าที่เว่ยเซวียนเฉินคาดไว้ยามเช้าของวันนั้น จวนเก่าแก่ทางทิศเหนือของเมืองหลวงยังคงเงียบสงบเหมือนทุกวัน ประตูใหญ่สีแดงเข้มปิดสนิท สิงโตหินคู่หน้าประตูตั้งตระหง่านราวกับผู้เฝ้าความลับของตระกูลหานมาหลายชั่วอายุคน ภายนอกดูเหมือนจวนของขุนนางเกษียณผู้วางมือจากอำนาจไปนานแล้ว แต่ภายในกลับมีคนเข้าออกเงียบ ๆ ตั้งแต่ฟ้ายังไม่สว่างหานกั๋วกงนั่งอยู่ในห้องหนังสือด้านในสุด ชายชราสวมอาภรณ์สีเทาเข้ม ใบหน้าเต็มไปด้วยริ้วรอยตามวัย แต่ดวงตากลับยังคมกริบราวกับคนที่ไม่เคยปล่อยอำนาจให้หลุดมือ บนโต๊ะตรงหน้ามีรายงานหลายฉบับวางเรียงกัน หนึ่งในนั้นระบุว่าเงาโลหิตเริ่มตรวจสอบหมอหลวงหลัว เส้นทางเงินเก่า และเวรยามคืนที่อดีตเว่ยอ๋องสวรรคตเขาอ่านจนจบโดยไม่แสดงสีหน้า ก่อนค่อย ๆ วางกระดาษลง“ในที่สุดเด็กคนนั้นก็เริ่มขุดหลุมเก่า”ชายวัยกลางคนผู้หนึ่งคุกเข่าอยู่เบื้องหน้า เขาคือจ้าวฉาง เลขาคนสนิทของหานกั๋วกง“นายท่าน ควรให้คนจัดการหมอหลวงหลัวหรือไม่ขอรับ”หานกั๋วกงหลุบตาลง“ช้าไปแล้ว หากเว่ยเซวียนเฉินสืบถึงเขา แปลว่าคนของมันย่อมจับตาอยู่ การฆ่า

  • ชายายอดเสน่หา   128

    ฉีเยว่หนิงจำได้ทันทีว่าเว่ยเซวียนเฉินออกจากตำหนักชิงอันด้วยสีหน้าเย็นเยียบเพียงใด นางไม่ได้พบเขาหลังจากคืนนั้น แต่ลางสังหรณ์บอกว่าสิ่งที่เกิดขึ้นเกี่ยวพันกับรอยแผลลึกในราชสำนักเว่ย“ท่านรู้เรื่องการสวรรคตของอดีตเว่ยอ๋องหรือไม่”แม่นมหลินนิ่งไปนาน“ข้ารู้เพียงว่าคืนนั้นวังหลวงวุ่นวายมาก หมอหลวงเข้าออกไม่หยุด ไทเฮาร้องไห้ทั้งคืน ส่วนองค์ชายเซวียนเฉินถูกกันไว้ด้านนอก ไม่ได้รับอนุญาตให้พบพระบิดาครั้งสุดท้าย”ฉีเยว่หนิงขมวดคิ้ว“เหตุใด”“อ้างว่าอาการประชวรน่ากลัว เกรงว่าองค์ชายจะเสียขวัญ”หญิงชราหัวเราะขื่น“แต่เด็กคนนั้นผ่านสนามฝึกมาตั้งแต่ยังเล็ก มีหรือจะเสียขวัญเพียงเพราะเห็นคนป่วย”คำพูดนั้นทำให้ฉีเยว่หนิงเงียบลงยิ่งฟัง ยิ่งเหมือนมีใครบางคนตั้งใจไม่ให้เว่ยเซวียนเฉินเห็นสิ่งสำคัญในคืนนั้นค่ำวันเดียวกัน หานเฟิงกลับเข้าตำหนักใหญ่พร้อมรายงานด่วน“ฝ่าบาท กระหม่อมพบเบาะแสของหมอหลวงหลัวแล้วพ่ะย่ะค่ะ”เว่ยเซวียนเฉินเงยหน้าขึ้นทันที“อยู่ที่ใด”“ไม่ได้กลับบ้านเกิดตามที่บันทึกไว้ แต่เปลี่ยนชื่อไปอยู่หมู่บ้านเล็ก ๆ ทางเหนือ มีคนจ่ายเงินให้เขาเป็นประจำทุกปี”“ผู้ใดจ่าย”หานเฟิงวางสมุดบัญชีเก่าลง

  • ชายายอดเสน่หา   บทที่ 127

    “เสด็จพ่อหรือ” ไทเฮายืนอยู่ท่ามกลางแสงโคม ดวงตาเย็นเยียบและเจ็บปวดในเวลาเดียวกัน “เจ้าเอาแต่ถามถึงพี่ชายของเจ้า แต่ไม่เคยถามเลยว่าพ่อของเจ้าตายอย่างไร”เสียงลมหอบหนึ่งพัดผ่านหน้าต่างจนเปลวโคมไหววูบเว่ยเซวียนเฉินจ้องพระมารดาแน่น มือทั้งสองกำจนข้อนิ้วซีด เขาคิดมาตลอดว่าความจริงที่ฝังอยู่ในอดีตคือศึกผิงหยวน คือการตายของเว่ยเซวียนหลง คือฉีหวนกงกับตระกูลเจียง แต่คำพูดของไทเฮากลับเปิดประตูอีกบาน ประตูที่มืดกว่า ลึกกว่า และอันตรายกว่าทุกสิ่งที่เขาเคยรู้ด้านนอกตำหนักชิงอัน หานเฟิงยืนรออยู่ด้วยสีหน้าเคร่งเครียด เขาไม่ได้ยินทุกประโยค แต่เสียงสุดท้ายของไทเฮาดังพอให้ลอดออกมาเจ้าคิดว่าพ่อของเจ้าตายเพราะใครหานเฟิงหน้าซีดลงทันที เพราะเขารู้ดีว่า หากเรื่องนี้เกี่ยวข้องกับการตายของอดีตเว่ยอ๋องจริง พายุที่กำลังจะเกิดขึ้นจะไม่ใช่เพียงศึกระหว่างแม่กับลูก แต่มันจะสั่นสะเทือนทั้งแคว้นเว่ยความลับของอดีตกษัตริย์คำถามของไทเฮายังคงติดอยู่ในใจของเว่ยเซวียนเฉินตลอดทั้งคืนเจ้าคิดว่าพ่อของเจ้าตายเพราะใครประโยคนั้นไม่ต่างจากคมดาบที่ฟันลงกลางรอยแผลเก่า เขาเคยคิดว่าความเจ็บปวดที่สุดในชีวิตคือการเห็นพี่ชายตายต่

  • ชายายอดเสน่หา   126

    เว่ยเซวียนเฉินนิ่งไปชั่วขณะภาพฉีเยว่หนิงยืนอยู่ข้างเปลวไฟในคืนนั้นยังคงแทงลึกอยู่ในใจ แต่เสียงของเขายังมั่นคง“หลักฐานชัดเจนเกินไป”ไทเฮาชะงัก“หมายความว่าอย่างไร”“คนที่วางกับดักฉลาดพอจะรู้ว่าหากวางเพียงสิ่งเดียว ข้าอาจสงสัย แต่กลับวางทุกอย่างให้ครบเกินไป ตราราชวงศ์ฉี เอกสารทหาร กระดาษส่งสารลับ สาส์นที่ถูกเผา ข่าวลือในราชสำนัก และมือสังหารที่เอ่ยชื่อเจียงรั่วซีก่อนตาย ทุกอย่างต่อกันราวกับบทละครที่ถูกเขียนไว้ล่วงหน้า”ไทเฮามองเขานิ่ง“เจ้าเริ่มฉลาดขึ้นมาก”เว่ยเซวียนเฉินตอบเสียงต่ำ“ข้าไม่เคยโง่ เพียงแต่บางครั้งข้าเลือกเชื่อคนที่ไม่ควรเชื่อ”คำพูดนั้นทำให้ไทเฮาพระพักตร์แข็งขึ้น“เจ้าหมายถึงแม่หรือ”“เสด็จแม่ตอบข้ามาเพียงอย่างเดียว คนของท่านเกี่ยวข้องกับกรมคลังหรือไม่”ไทเฮาเงียบ“ซุนเหอเข้าออกกรมคลังหลายครั้งก่อนเกิดคดี เอกสารที่พบในตำหนักพระชายาเป็นเอกสารที่ถูกขโมยจากคลังทหารผ่านเส้นทางกรมคลัง ขั

  • ชายายอดเสน่หา   2

    จางลี่ค่อย ๆ ก้าวลงเบื้องล่าง นับเป็นการเหยียบพื้นแผ่นดินแคว้นหลู่ครั้งแรก หากทว่านางก็ต้องพบความประหลาดใจอีกครั้งเมื่อเห็นว่ามิได้มีเหล่าข้าราชบริพารมาต้อนรับอุนหนาฝาคั่งดั่งที่คิดหมาย มิมีเสียงแซ่ซ้องต่อการเดินทางมาของว่าที่องค์ชายาผู้เป็นถึงพระธิดาแห่งอ๋องผู้เป็นใหญ่จากแดนไกลอย่างแคว้นฉี หากมินั

  • ชายายอดเสน่หา   1

    “หลินเจิน...เจ้าคิดว่าข้าใจเร็วไปหรือไม่เล่า?”คำถามถูกตั้งขึ้นโดยหญิงสาวเรือนร่างบอบบางในชุดเสื้อคลุมผ้าไหมบ่งบอกฐานะของผู้สวมใส่ว่ามิใช่ปุถุชนธรรมดาทั่วไปขณะนั่งในรถม้าและมีหญิงสาวอีกนางนั่งอยู่เคียงข้างแต่การแต่งกายนั้นบอกสถานะต่ำกว่า หลินเจินเลื่อนผ้าม่านในรถเทียมม้าเพื่อมองภาพเบื้องน

  • ชายายอดเสน่หา   10

    “หม่อมฉันหร้อมรับโทษเพคะ และหากหม่อมฉันตายไปก็ขอพระองค์โยนร่างของหม่อมฉันลงไปที่ใต้ตำหนักร้อยไหมให้จระเข้ของพระองค์ฉีกทึ้ง มิต้องเหลือซากแม้กระดูกกลับคืนแผ่นดินฉี”ควับ!!“ฮึก!”จางลี่สะดุ้ง หลังของนางแอ่นเมื่อหลี่เจี๋ยหวดแส้ลงบนหลังบอบบางหนแรกจนชุดผ้าแพรเป็นรอยแยกบางๆ หากนางกลับมิส่งเสียงร้องออกมา

  • ชายายอดเสน่หา   9

    จางลี่กัดฟันแน่น มิได้นึกเจ็บปวดต่อบาดแผลแรกที่อ๋องแคว้นหลู่บากมันไว้บนไหล่แต่เจ็บใจที่นางนึกไม่ถึงว่าพระญาติผู้พี่จะมีจิตใจอำมหิตถึงเพียงนี้ ก่อนนางขยับตัวหลินเจินจับมือเรียวบางไว้แน่นและเอ่ยทั้งน้ำตา“ท่านหญิง...เป็นเพราะข้าท่านถึงต้องมาตกที่นั่งลำบากเยี่ยงนี้ อภัยให้ข้าด้วย”“แค่โบยร้อยครั้ง...ก

فصول أخرى

قد تعجبك أيضًا

استكشاف وقراءة روايات جيدة مجانية
الوصول المجاني إلى عدد كبير من الروايات الجيدة على تطبيق GoodNovel. تنزيل الكتب التي تحبها وقراءتها كلما وأينما أردت
اقرأ الكتب مجانا في التطبيق
امسح الكود للقراءة على التطبيق
DMCA.com Protection Status