Todos os capítulos de Mafia Series 1: Ang Maid ng Mafia Boss: Capítulo 111 - Capítulo 120

Leonora’s POVTahimik ang labanan ng isip ko habang hawak ko ang maliit na USB na ibinigay ni Aceso. Parang may bigat na pumapasan sa balikat ko — hindi lang dahil sa sugat, kundi dahil alam kong sa loob niyan nakatago ang mga sagot na matagal ko nang hinahanap.Si Drack ay nakaluhod sa tabi ko, sabay hawak ng tablet, sabay tingin sa akin. “Ready ka na ba?” tanong niya.Tumango ako. “Ready.”Inilagay ko ang USB sa reader. Sabay sabing “play.”Sa screen lumabas ang isang lumang video — bahagyang static, asul ang hue, daté stamp: ikaw‑walang taon, batid mo lang ng Lyra era.Sa loob… isang batang babae. Mahina ang boses. Nervy. Nakasuot ng training uniform at may maskara. Sa tabi niya isang lalaki: nakatayo, nakatingin. May hawak na clipboard, may suot na tactical jacket.Ang caption sa screen: Project Origin – Subject Lyra 001.“Lyra 001?” bulong ko.Tumango si Aceso, na ngayon ay nasa likod ng pinto. “Iyong codename mo noon. Si Helix ang unang trainee pagkatapos mo.”Naramdaman ko ang p

Leonora’s POVMainit ang ilaw sa dining area. Hindi mula sa mga tactical LED lights ng ops room, kundi mula sa simpleng chandelier na may warm glow — isang klase ng liwanag na matagal na naming hindi nararamdaman.Sa wakas, isang gabi na walang baril sa mesa. Walang security alert. Walang diskusyon tungkol sa mga susunod na hakbang. Sa halip, isang mesa na punô ng pagkain — sinigang, inihaw na liempo, lumpiang shanghai (paborito ni Alex), at spaghetti (kahilingan ni Ezra).“Mom, why does the sinigang taste different?” tanong ni Ezra habang nilalapit ang mangkok sa ilong niya.Napangiti ako. “Because I added a bit of love.”“Ewww!” sabay na sigaw ng kambal.Tumawa si Drack. “It’s the same recipe, but your mom made it tonight instead of the kitchen staff. Kaya special.”“Pwede namang special… pero wag na yung may ‘love’ na ingredients. Nakakadiri!” reklamo ni Alex habang ngumunguya ng lumpia.Napailing ako, pero natatawa rin. Si Vicky naman, tahimik lang, pero kita sa mata niya ang aliw

Leonora’s POVTahimik sa loob ng kwarto ko habang binubuksan ko ang liham. Nakaupo ako sa gilid ng kama, hawak pa rin ang kahon mula sa van. Nakaligo na ang kambal, nasa kabilang kwarto na kasama si Vicky. Si Drack? Wala pa. Still out sa south perimeter — nagka-delay daw ang team nila.Which leaves me alone... with this.Bumalik sa akin ang bigat ng pangalan sa sulat.Vanessa.Nanay ko. Babaeng hindi ko akalaing may kinalaman sa gulo ngayon.Dahan-dahan kong binuksan ang liham. Makinis ang papel, halatang hindi basta-basta. May watermark. Familiar — emblem ng isang dating faction ng Helix.Hindi ko agad binasa. Tinitigan ko lang muna, inaalala ang huling beses na may ganitong sulat akong tinanggap galing sa kanya. Matagal na.Mas matagal pa kaysa gusto kong aminin."Leonora,Kung nababasa mo ‘to, ibig sabihin alam mo na. Na may mga lihim akong itinago sa’yo. Na hindi lang basta ako nawala — kundi pinili kong mawala.Hindi kita iniwan dahil ayoko. Iniwan kita dahil alam kong darating

Leonora’s POVTahimik ang buong compound. Pero ‘yung katahimikan na ‘yun, hindi nakakapayapa. Parang bagyo bago ang alon ng gulo.Nakaupo ako sa gilid ng kama, suot pa rin ang combat shirt ko kahit madaling araw na. Si Drack tulog sa kabilang gilid, pero alam kong mababaw lang ‘yung tulog niya. Ganun siya kapag alam niyang may bagyo sa paligid — alert, handa, pero pinipilit magpahinga.Ako? Hindi na ata ako marunong matulog nang buo.Sa bawat pikit ng mata ko, nakikita ko ‘yung mukha ni Mama—si Vanessa—sa video. Yung bigat ng tinig niya habang sinasabi: “Marrow... is you.”Parang echo na paulit-ulit.Hindi ko alam kung anong mas nakakatakot — ‘yung posibilidad na may mangyari sa akin, o ‘yung katotohanang baka ako mismo ang magpasimula ng lahat ng ito.Alas-sais ng umaga, nasa control room na kami. Si Kuya, Patch, Whisper, at Mariel nakapalibot sa mesa. May mga mapa ng compound, schematics ng network routes, at digital data ng Helix program.Si Drack nakatayo sa tabi ko, arms crossed,

Leonora’s POVAng tunog ng ulan sa bubong ng base ay parang orasan — mabagal, mabigat, at puno ng kaba.Ilang araw na ang lumipas mula sa ambush, pero hindi pa rin ako mapakali.Hindi lang dahil sa sugat, kundi dahil sa dalawang salitang paulit-ulit na bumabalik sa isip ko:Project Seraphim.Ano ‘yon?At bakit pangalan ko ang nakalagay sa file?“Drack, may balita na ba si Roen?” tanong ko habang nakaupo sa labas ng infirmary, hawak ang tablet na may kopya ng encrypted file.“Wala pa rin. Ang file na ‘to, parang pinaglalaruan kami. Layer after layer of encryption.”Sumandal siya sa pader, hawak ang tasa ng malamig nang kape. “Sino man ang gumawa nito, gusto niyang malaman natin… pero dahan-dahan.”“Like a game,” sagot ko, pinipigil ang kaba.Tumango siya. “Exactly. A mind game.”Tahimik kami pareho.Minsan, sa ganitong mga sandali, mas maririnig mo ang bigat ng katahimikan kaysa sa putok ng baril.Naalala ko si Lyra — ang ngiti niya bago siya naglaho sa usok.That kind of calm only com