All Chapters of พลิกชะตาชีวิตหลังเป็นทาสมาสามปี: Chapter 1051 - Chapter 1060

ได้ยินดังนั้น มู่หงเสวี่ยก็ถอยหลังไปหนึ่งก้าวทันที พัดพับในมือก็ถูกเก็บไปในชั่วพริบตา ตั้งท่าระวังขึ้นมา“เห้ยๆๆ พวกเจ้าก็อย่าไม่รู้คุณคนจิตใจดีเลยนะ! การค้าของตระกูลมู่กว้างขวางถึงเพียงนี้ มีที่ไหนบ้างที่ไม่มีสายสืบของเรา แค่เรื่องส่งข่าวมันมีอะไรยากเย็นนักหรือ? แม่ทัพเซียวที่พวกเจ้าพูดถึงคลุ้มคลั่งอยู่ที่ชายแดน ฮ่องเต้ของพวกเจ้าก็ต้องส่งคนออกไปอยู่แล้วไม่ใช่หรือ! คิดไปคิดมา นอกจากอ๋องผิงหยางแล้ว ยังมีใครที่พอจะส่งออกมาได้อีก?”ส่วนเซียวเหอน่ะหรือ?น่าเสียดายที่เซียวเหอเป็นพี่ใหญ่แท้ๆ ของเซียวเหิง ความสัมพันธ์ใกล้ชิดเกินไป เกรงว่าจะข่มเจ้าคลั่งคนนั้นไม่อยู่ดังนั้น จึงทำได้เพียงส่งฉู่จืออี้ไปแต่ก็เป็นเพียงการคาดเดาง่ายๆ เท่านั้นเอง ทว่าพวกนี้กลับคิดกันลึกซึ้งถึงเพียงนี้ ช่างทำให้เขาหวาดหวั่นจริงๆฉู่จืออี้ไม่ใส่ใจ เพียงแค่เหลือบตามองรถม้าหลังมู่หงเสวี่ยแล้วเอ่ยขึ้นว่า “นิ่งหรือไม่?”มู่หงเสวี่ยก็เผยสีหน้าภูมิใจทันที “แน่นอนอยู่แล้ว! รถม้าของตระกูลมู่ล้วนให้ช่างอันดับหนึ่งใต้หล้าสร้างขึ้นมา แม้เดินทางวันละพันลี้ ก็ยังนิ่งดุจเดินบนพื้นราบ มั่นคงนัก!”“ขอบใจ” ฉู่จืออี้เอ่ยขอบคุณ

“แต่ว่าคุณชายรองตั้งแต่เล็กจนโตไม่เคยลำบากเช่นนี้มาก่อน วันนี้ยังไม่รู้ว่าจะได้พักเมื่อใด บ่าวกลัวว่าคุณชายรองจะทนไม่ไหว”“พวกเขายังทนได้ ทำไมคุณชายของเจ้าจะอดทนไม่ได้?” มู่หงเสวี่ยคล้ายไม่พอใจนัก เหลือบตามองฉู่จืออี้กับองครักษ์พยัคฆ์ที่อยู่ไม่ไกลเด็กรับใช้เอ่ยด้วยความเป็นห่วง “คุณชายรองจะเหมือนพวกเขาได้อย่างไร? พวกเขาล้วนเป็นพวกหยาบกร้านที่คุ้นชินกับสนามรบ ส่วนท่านคือสุภาพบุรุษผู้สูงศักดิ์ที่เติบโตมาอย่างสุขสบาย หากทนไม่ไหวล้มป่วยลงมาจะทำเช่นไรเล่าขอรับ?”มู่หงเสวี่ยมีท่าทีหงุดหงิดเล็กน้อย “แล้วเจ้าว่าควรทำเช่นไร? จะไปหารถม้าอีกคันมาให้ข้าหรือ?”“เอ่อ...” เด็กรับใช้ลำบากใจขึ้นมาแม้ตระกูลมู่จะมีร้านค้าไม่น้อยในแคว้นจิ้ง แต่ก็หาใช่ว่าทุกเมืองจะมีร้านค้าอยู่ยิ่งไปกว่านั้น ต่อให้มีร้านค้า ก็ใช่ว่าทุกร้านจะมีรถม้าใหญ่หรูหราเช่นนี้หามาได้ยากยิ่งนักขณะที่กำลังคิดอยู่นั้น ผ้าม่านรถม้าข้างๆ ก็ถูกยกขึ้นเฉียวเนี่ยนยิ้มอ่อนโยนต่อมู่หงเสวี่ย “ท่านพี่หากไม่รังเกียจ ก็เข้ามานั่งเถิด”ได้ยินดังนั้น เด็กรับใช้ดีใจนัก รีบหันมองมู่หงเสวี่ยเห็นมู่หงเสวี่ยเผยสีหน้ายินดีอยู่บ้าง แต่กลับเห

มีความเป็นไปได้สูง ว่าก็คือเพื่อสมบัติล้ำค่าอะไรนั่นเฉียวเนี่ยนในใจก็พอจะเดาได้แล้ว เพียงแต่ไม่ได้แสดงออกมานางเพียงหันไปถามมู่หงเสวี่ยอีกว่า "แล้วครั้งนี้ท่านพี่ตั้งใจส่งรถม้ามาให้ แถมยังมอบแผนที่เส้นทางลัดมาให้อีก เพื่อให้พวกเราสามารถรีบไปถึงเมืองอู้ได้โดยเร็ว นี่ก็เพื่อสิ่งใดกันเล่า? ในเมื่อแคว้นจิ้งกับแคว้นถังตอนนี้กำลังทำสงครามกันอยู่ ท่านก็รู้อยู่แล้วว่าพวกเรามาเมืองอู้ครั้งนี้เพื่ออะไร เหตุใดถึงยังออกหน้าช่วยเหลือ?"มู่หงเสวี่ยเพียงยิ้มบาง "ก็แน่นอนว่าย่อมอยากให้เนี่ยนเนี่ยนจำได้ถึงคุณความดีของตระกูลมู่ เช่นนี้แล้ว เมื่อถึงคราวตระกูลมู่เดือดร้อน เจ้าถึงจะยื่นมือเข้าช่วยบ้าง"ว่ากันตามจริง เหตุผลนี้ก็ฟังขึ้นอยู่เพียงแต่เฉียวเนี่ยนยังคงรู้สึกว่ามู่หงเสวี่ยไม่ได้พูดความจริงทั้งหมดอย่างไรก็ตาม แผนที่เส้นทางที่เขาให้มา กลับเป็นของจริงเส้นทางลับหลายเส้นที่คนทั่วไปไม่คุ้นเคย รถม้าก็ยังสามารถวิ่งผ่านได้พอดี ส่งผลให้เวลาเดินทางจริงนั้น สั้นกว่าที่คาดการณ์ไว้ถึงราวห้าวันเมื่อไปถึงเมืองอู้ ก็เป็นเวลาเย็นย่ำพอดีรถม้าเพิ่งจอดลงตรงนอกค่ายทหาร เซียวเหิงที่ได้รับข่าวก็ก้าวออกมาอย

อวี๋วั่นซูถอยไปทันที รองแม่ทัพตู้ก็รีบเอ่ยขึ้นว่า “ท่านอ๋องโปรดทอดพระเนตรเถิดพ่ะย่ะค่ะ เห็นได้ชัดว่าแม่ทัพเซียวเป็นเพราะจมอยู่ในเรื่องรัก จึงหุนหันพลันแล่นและฉุนเฉียว เขาไม่มีคุณสมบัติที่จะนำทัพเราอีกต่อไปแล้วพ่ะย่ะค่ะ!”เซียวเหิงถูกองครักษ์พยัคฆ์ขวางไว้ฉู่จืออี้จึงหันไปมองเฉียวเนี่ยนเฉียวเนี่ยนขมวดคิ้ว มองไปทางเซียวเหิงครั้งหนึ่ง ชั่วขณะนั้นก็ไม่รู้ว่าควรพูดอะไรดีหากเป็นหลินเนี่ยนวัยสิบห้าที่ได้ยินคำพูดของอวี๋วั่นซู คงดีใจจนกระโดดโลดเต้นแต่ตอนนี้ นางได้ยินถ้อยคำเหล่านี้แล้วกลับไม่มีความรู้สึกใดๆ เกิดขึ้นเลยฉู่จืออี้จึงละสายตากลับมา ยกมือโบกนิดหนึ่ง “ออกไปให้หมด เซียวเหิงอยู่ก่อน”เมื่อได้ยินดังนั้น ทุกคนต่างก็ทำความเคารพแล้วขานรับแม้แต่เฉียวเนี่ยนก็ออกไปด้วยนางไม่อยากอยู่ต่อจริงๆจนกระทั่งทุกคนออกไปหมด ภายในกระโจมก็เหลือเพียงฉู่จืออี้กับเซียวเหิงเห็นสีหน้าโกรธเคืองของเซียวเหิงยังไม่คลาย ฉู่จืออี้จึงเอ่ยเสียงต่ำว่า “นั่ง”น้ำเสียงฟังไม่ออกว่าดีหรือร้ายเซียวเหิงมองฉู่จืออี้ครั้งหนึ่ง จึงนั่งลงดาบในมือถูกเก็บไป เซียวเหิงไม่เอ่ยคำใดเลยแต่ไม่คาดคิดว่าฉู่จืออี้กลับ

ฉู่จืออี้เงียบ ไม่พูดอะไรเฉียวเนี่ยนมองรองแม่ทัพตู้แวบหนึ่ง ก็ไม่พูดอะไรเหมือนกันในกระโจมจึงเงียบอย่างประหลาด รอจนรองแม่ทัพตู้เอ่ยถามขึ้นอีกครั้งว่า “ท่านอ๋อง ไม่ทราบว่าเมื่อครู่แม่ทัพเซียวพูดอะไรกับท่านหรือ? เขาสั่งการโดยพลการ จนทำให้พี่น้องมากมายต้องตาย อย่างนี้เขายังมีเหตุผลใดอีกหรือ?”ฉู่จืออี้แค่นเสียงเย็นออกมา“เขาบอกว่าทัพศัตรูมีแม่ทัพที่ยิ้มให้เขาหนหนึ่ง”ได้ยินคำตอบนี้ ดวงตาของรองแม่ทัพตู้เบิกกว้างทันที “อะไรนะ?! ยิ้ม! ยิ้มหนหนึ่งน่ะหรือพ่ะย่ะค่ะ?”“อืม” ฉู่จืออี้ตอบอย่างเย็นชา ราวไม่อยากพูดอะไรต่ออีกรองแม่ทัพตู้อึ้งไปพักใหญ่ กว่าจะได้สติ “ก็... ก็เพราะแค่ยิ้มให้เขาหนหนึ่ง เขาก็สั่งการให้ไล่ตามแล้วหรือ? นี่... นี่มันเหลือเชื่อเกินไปแล้ว!”เฉียวเนี่ยนหยิบผ้าพันแผลมาช่วยฉู่จืออี้พันแผลจนเรียบร้อย ก่อนจะพูดว่า “ถ้าไม่ใช่เพราะเขาทำเรื่องเหลือเชื่อเช่นนี้ ข้ากับท่านอ๋องก็คงไม่ต้องเดินทางมาไกลเป็นพันลี้จากเมืองหลวง ทั้งที่เราเพิ่งกลับถึงเมืองหลวงได้ไม่กี่วันเอง”น้ำเสียงเต็มไปด้วยความไม่พอใจได้ยินดังนั้น รองแม่ทัพตู้ก็หัวเราะแห้งๆ “ใช่ ใช่ ท่านหญิงเฉียวพูดถูก... เฮ้อ!