All Chapters of พลิกชะตาชีวิตหลังเป็นทาสมาสามปี: Chapter 1431 - Chapter 1440

ขณะที่พูด สายตาก็ลอบชำเลืองมองเฉียวเนี่ยนแวบหนึ่ง ก่อนจะลดเสียงลงกระซิบถามอย่างใคร่รู้ว่า “อิ๋งชี คุณหนูของข้าใช้ให้ท่านไปทำอะไรมาหรือ ท่าทางลับลมคมในเชียว!”อิ๋งชีปรายตามองหนิงซวงแวบหนึ่ง รับถ้วยยามากระดกดื่มรวดเดียวจนหมด จากนั้นจึงทิ้งมือยืนสงบเสงี่ยมอยู่ด้านข้าง สำรวมกายใจประหนึ่งรูปปั้นหิน ราวกับไม่ได้ยินคำถามของหนิงซวงแม้แต่น้อยหนิงซวงรู้สึกขัดใจยิ่งนัก ทว่าก็รู้อยู่เต็มอกว่าคงง้างปากถามความอันใดไม่ได้ จึงได้แต่เบ้ปากแล้วถือถ้วยยาเปล่าถอยออกไปเวลาล่วงเลยไปทีละน้อย ดวงตะวันเคลื่อนคล้อยขึ้นสูง ยามอู่ใกล้เข้ามาทุกทีทันใดนั้น ด้านนอกเรือนปีกข้างพลันมีเสียงฝีเท้าเร่งรีบสับสนวุ่นวายดังขึ้น เคล้าไปกับเสียงตะโกนและเสียงครวญครางแผ่วเบาประตูเรือนที่ปิดสนิทถูกผลักออกอย่างแรงจนเกิดเสียงดัง “โครม”ผู้ที่ปรากฏกายคือมู่ซ่างเสวี่ย มู่เจิ้นเจียง และพรรคพวกที่ย้อนกลับมา ทว่าบัดนี้บนใบหน้าของพวกเขาหาได้มีความแข็งกร้าวและมืดมนอำมหิตดังก่อนหน้า เหลือไว้เพียงความตื่นตระหนกและหวาดผวาอย่างถึงที่สุด!ใบหน้าของมู่ซ่างเสวี่ยซีดเผือด หน้าผากชุ่มโชกไปด้วยเหงื่อ ฝ่ายมู่เจิ้นเจียงนั้นอาการหนักหนายิ่ง

หลังองครักษ์เข้าไปรายงาน เพียงครู่เดียวอวี่เหวินฮ่าวก็ปรากฏกายขึ้นหลังบานประตูวันนี้เขาสวมอาภรณ์ผ้าไหมสีม่วงเข้มดูสูงศักดิ์ ใบหน้าหล่อเหลานั้นแฝงแววอึมครึมและลึกล้ำยากจะคาดเดาสายตาของเขากวาดมองฉู่จืออี้อย่างพินิจพิเคราะห์และระแวดระวังโดยไม่ปิดบัง “แม่นางเฉียวจะทำการรักษาเซียวเหิง การให้เข้าจวนย่อมเป็นเรื่องสมควร ทว่า... ฐานะของท่านอ๋องนั้นพิเศษยิ่งนัก หากมีผู้ใดยัดข้อหาสมคบคิดศัตรูขายชาติให้ ข้าคงยากจะแก้ต่างได้”วาจานั้นมีความนัยชัดเจนว่าไม่อนุญาตให้ฉู่จืออี้เข้าไปคิ้วกระบี่ของฉู่จืออี้ขมวดมุ่น เขารู้ดีว่าอวี่เหวินฮ่าวจงใจกลั่นแกล้งจวนองค์ชายรองแห่งนี้ใช่ว่าเขาไม่เคยมาเสียเมื่อใด ก่อนหน้านี้อวี่เหวินฮ่าวไม่เห็นจะกังวลเรื่องข้อหากบฏขายชาติ ไฉนวันนี้จึงเพิ่งมานึกกลัวเอาได้?เฉียวเนี่ยนสัมผัสได้ถึงโทสะและความห่วงใยที่แทบจะระเบิดออกมาจากร่างของฉู่จืออี้ นางจึงเอื้อมมือไปกดทับหลังมือแกร่งที่กำลังกำด้ามกระบี่แน่นอย่างแผ่วเบาปลายนิ้วที่เย็นเฉียบสัมผัสลงบนผิวที่ร้อนผ่าวของเขา ถ่ายทอดคำปลอบโยนไร้เสียง “วางใจเถิด ข้าจะไม่เป็นอะไร”ยามนี้อาการของเซียวเหิงวิกฤตนัก นางจำต้องเร่งเข้าไป

ความเจ็บปวดอันเยียบเย็นฉีกกระชากสติของเฉียวเนี่ยนในชั่วพริบตา!นางมิทันได้รู้สึกหวาดกลัวด้วยซ้ำ รับรู้เพียงขุมพลังมหาศาลอันป่าเถื่อนที่ทิ่มแทงเข้าสู่หน้าท้องอันบอบบางอย่างอำมหิต บดขยี้เรี่ยวแรงและความคิดอ่านทั้งหมดของนางจนแหลกสลาย“อึก…” เสียงครางต่ำสั้นกระชับด้วยความเจ็บปวดเล็ดลอดออกจากลำคอลึก สองมือของนางไขว่คว้ากำด้ามกริชที่ฝังลึกอยู่ในร่างของตนไว้แน่นตามสัญชาตญาณนางพยายามยับยั้งมิให้กริชรุกล้ำลึกเข้าไปกว่าเดิม ทว่ากล้ามเนื้อหน้าท้องกลับเกร็งกระตุก ทุกจังหวะการหายใจฉุดกระชากความเจ็บปวดเจียนขาดใจออกมา ทำให้การขัดขืนของนางดูสูญเปล่าเหลือเกินไม่นานโลหิตสีแดงฉานก็ไหลทะลักออกจากง่ามนิ้วหยดเลือดที่แดงสดจนบาดตาไหลรินอาบมือของนาง หยดลงสู่พื้นทีละหยดเฉียวเนี่ยนเบิกตากว้าง รูม่านตาหดเกร็งฉับพลันด้วยความเจ็บปวดและความตกตะลึงสุดขีด นัยน์ตาคู่นั้นสะท้อนภาพใบหน้าอันซีดเผือดทว่าเปี่ยมไปด้วยความเคียดแค้นของเซียวเหิงไว้อย่างชัดเจนเหตุใดกัน?แววตาของนางเต็มไปด้วยความกังขาและความไม่เข้าใจเหตุใดเซียวเหิงจึงต้องฆ่านาง?เหตุใดเขาจึงเกลียดชังนางถึงเพียงนี้?มิใช่ว่าเขาความจำเสื่อมไปแล้วหร

ห้วงฝันดำดิ่งลึก สับสนอลหม่าน ทวีความสิ้นหวังจับขั้วหัวใจคล้ายดั่งเขาได้ย้อนคืนสู่ในยามบ่ายที่แสงแดดทอประกายอบอุ่นบนกระดานหมากรุก ตัวหมากสีขาวดำวางเรียงรายสลับซับซ้อนเบื้องหน้าคือใบหน้าหมดจดงดงามเปื้อนรอยยิ้มของเฉียวเนี่ยน นางสวมอาภรณ์ฤดูใบไม้ผลิสีเหลืองนวลตา บนมวยผมปักปิ่นหยกเรียบง่าย ปอยผมเคลียคลอข้างแก้มดูซุกซนน่าเอ็นดูนางนั่งเท้าคาง คิ้วเรียวขมวดมุ่น จ้องมองกระดานหมาก ราวกับกำลังใช้ความคิดอย่างหนัก“อุ๊ย พี่เหิง...” จู่ ๆ นางก็เงยหน้าขึ้น นัยน์ตาสุกใสเปล่งประกาย แฝงแววเจ้าเล่ห์และออดอ้อน พลางยื่นมือไปขยับหมากสีขาวบนกระดาน “ตานี้ไม่นับนะเจ้าคะ! เมื่อครู่ข้ามองไม่ถนัด ขอข้าเดินใหม่ได้หรือไม่?”น้ำเสียงของนางทั้งนุ่มนวลและอ่อนหวาน ประหนึ่งเคลือบด้วยน้ำผึ้งหวานล้ำเขาส่ายหน้าอย่างจนใจ ทว่ามุมปากกลับระบายยิ้มเอ็นดูที่ตนเองก็มิทันรู้ตัว “เนี่ยนเนี่ยน เดินหมากแล้วห้ามคืน...”“แค่ครั้งเดียวเท่านั้น! พี่เหิงดีที่สุดเลย!” นางแลบลิ้นปลิ้นตา รีบขยับตัวหมากกลับไปตำแหน่งเดิมอย่างรวดเร็ว รอยยิ้มนั้นราวกับลูกแมวตัวน้อยที่แอบขโมยปลาย่างกินได้สำเร็จแสงแดดสาดส่องลงบนแพขนตายาวงอน ทาบทับเ

ยามฉู่จืออี้อุ้มเฉียวเนี่ยนซึ่งชุ่มโชกไปด้วยโลหิตพุ่งพรวดเข้ามาในโรงหมอ ผู้คนภายในต่างตื่นตระหนกตกใจ เสียงกรีดร้องดังระงมไปทั่ว บรรดาคนป่วยต่างพากันวิ่งหนีออกไปด้านนอกอย่างโกลาหล ด้วยเกรงว่าหากชักช้า ตนอาจจะมีสภาพอาบเลือดเช่นเดียวกับนางท่านหมอเห็นเสื้อบริเวณหน้าท้องของเฉียวเนี่ยนมีโลหิตซึมออกมาไม่ขาดสายก็พลันหน้าถอดสี ทว่าปฏิกิริยายังว่องไวยิ่งนัก เขาเร่งนำทางฉู่จืออี้ตรงดิ่งไปยังห้องตรวจด้านในสุด พร้อมสั่งการให้เด็กรับใช้จัดเตรียมตั่งเตียงให้ว่างลงทันที“เร็วเข้า! วางนางลงให้ราบ! ระวังด้วย!” ท่านหมอเอ่ยเสียงรัวเร็ว จ้องมองฉู่จืออี้ที่ค่อย ๆ บรรจงวางร่างของเฉียวเนี่ยนซึ่งแทบจะไร้สติสัมปชัญญะลงบนตั่งอย่างทะนุถนอมใบหน้าของเฉียวเนี่ยนซีดเผือดประดุจกระดาษ ลมหายใจรวยรินแผ่วเบาจนแทบสัมผัสหาไม่เจอ“บาดเจ็บด้วยเหตุใดหรือ?” ท่านหมอเอ่ยถามอย่างร้อนรน พลางลงมือตัดอาภรณ์ชุ่มเลือดบริเวณเอวและหน้าท้องของเฉียวเนี่ยนออกอย่างคล่องแคล่ว“ถูกกริชทำร้าย!” น้ำเสียงของฉู่จืออี้ตึงเครียดราวกบคันธนูที่ถูกง้างจนสุด แฝงไว้ด้วยความสั่นเครือที่ยากจะสังเกต “ข้าป้อน ‘โอสถฮวนหยวน’ แห่งสำนักราชาโอสถให้นางแล้ว!