All Chapters of พลิกชะตาชีวิตหลังเป็นทาสมาสามปี: Chapter 1441 - Chapter 1450

ฉู่จืออี้รีบตรงเข้าไปหาทันที ทว่ากลับมิได้เอ่ยถามสิ่งใด มีเพียงแววตาคู่นั้นที่จดจ้องเขม็ง รอคอยคำตอบจากผู้อาวุโสซุนผู้อาวุโสซุนยืนพิงกรอบประตูอย่างอ่อนล้า ถอนหายใจยาวเฮือกหนึ่ง ก่อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงแหบพร่า “ชีวิตของเจ้าสำนัก... พอยื้อเอาไว้ได้ชั่วคราวแล้ว”ฉู่จืออี้สูดลมหายใจเข้าลึกอย่างแรง ดวงตาที่แดงก่ำไปด้วยเส้นเลือดพลันส่องประกายแห่งความหวังอันเปี่ยมล้นขึ้นมาทันที!“ข้า... เย็บสมานลำไส้ที่ฉีกขาดกลับเข้าไปได้อย่างทุลักทุเล” ผู้อาวุโสซุนหอบหายใจ ใบหน้าไร้ซึ่งความผ่อนคลาย “เลือดเองก็พอจะห้ามได้แล้ว ข้าให้นางกิน ‘ยาหยกน้ำค้างใจม่วง’ กับ ‘ขี้ผึ้งโสมต่อชีวิต’ ที่เป็นของล้ำค่าของหุบเขาเราไปจนหมด... ทว่านางเสียเลือดมากเกินไป...” เขาชะงักเล็กน้อย สายตาเคร่งเครียดมองไปที่ฉู่จืออี้ “จะผ่านคืนนี้ไปได้หรือไม่ ต้องขึ้นอยู่กับวาสนาของนางเอง!”“ขอบคุณผู้อาวุโส! ขอบคุณมาก!” น้ำเสียงของฉู่จืออี้สั่นเครือด้วยความตื้นตัน สองมือที่ยกขึ้นคารวะสั่นเทาจนทำตัวไม่ถูกทันใดนั้น อิ๋งชีที่ปรากฏกายขึ้นตั้งแต่เมื่อใดไม่ทราบได้ก้าวเข้ามา สายตาคมกริบจ้องมองฉู่จืออี้ น้ำเสียงเย็นเยียบประดุจคมมีด “ท่านเจ้าสำนัก

แม้ร่างกายจะอ่อนแอ แต่สติสัมปชัญญะของเฉียวเนี่ยนยังคงแจ่มชัด นางส่ายหน้าเบ าๆ พลางกล่าวว่า “ต่อให้เซียวเหิงจะสูญเสียความทรงจำ แต่นิสัยที่รอบคอบรัดกุมและมักไตร่ตรองก่อนลงมือกระทำการใด ๆ ย่อมไม่แปรเปลี่ยนไปโดยง่าย หากเป็นเพียงคำยุยงใส่ความปากเปล่าจากผู้อื่นว่าข้าคือศัตรู ต่อให้เขาคลางแคลงใจ ก็ไม่มีทางลงมือสังหารข้าทันที โดยไร้ซึ่งหลักฐานหรือยังมิได้กระจ่างแจ้งในเรื่องราวเป็นแน่!”เมื่อได้ยินดังนั้น ฉู่จืออี้ก็พยักหน้าเห็นพ้องด้วยทว่าในแววตาของเฉียวเนี่ยนกลับเต็มไปด้วยความสงสัย “ยามที่เขาลงมือกับข้า ท่วงท่าเด็ดขาดเหี้ยมเกรียม เห็นได้ชัดว่าปักใจเชื่อไปแล้วว่าข้าคือศัตรูคู่อาฆาต ทว่า เหตุใดเขาจึงมั่นใจถึงเพียงนั้นเล่า?”หนิงซวงสะอึกสะอื้น พึมพำอย่างไม่เข้าใจ “การสูญเสียความทรงจำก็คือจำอะไรมิได้เลยมิใช่หรือเจ้าคะ หรือว่าจะมีผู้ใดฉวยโอกาสยามที่แม่ทัพเซียวหมดสติ ทำการ... ปรับเปลี่ยนความทรงจำของเขา? ทำให้เขาเข้าใจไปว่าคุณหนูคือศัตรู?”“ปรับเปลี่ยนความทรงจำ?” เมื่อได้ยินคำนี้ หัวใจของเฉียวเนี่ยนก็กระตุกวูบอย่างรุนแรง!ชั่วพริบตานั้น นางหวนนึกถึงบันทึกในตำราแพทย์โบราณที่หุบเขาโอสถเก็บรักษาไ

เฉียวเนี่ยนและฉู่จืออี้ต่างสังเกตเห็นความผิดปกติระหว่างคิ้วและท่าทีอึกอักคล้ายมีวาจาแต่ไม่กล้าเอ่ยของนาง ทั้งสองสบตากันเพียงครู่เดียวก็เข้าใจความหมายในใจกระจ่างแจ้งเฉียวเนี่ยนละสายตากลับมา เอ่ยกับหนิงซวงว่า “หนิงซวง ข้าเริ่มหิวแล้ว อยากกินโจ๊กข้าวจิงหมี่ฝีมือเจ้า”เมื่อได้ยินเช่นนั้น หนิงซวงก็ดีใจจนเนื้อเต้น!รู้สึกว่าคุณหนูของตนนั้นขาดตนไม่ได้จริง ๆ จึงรีบรับคำ “เจ้าค่ะ บ่าวจะรีบไปเดี๋ยวนี้!”กล่าวจบ นางก็หันไปมองเกอซูอวิ๋น “วันนี้องค์หญิงเองก็ไม่ค่อยได้กินเท่าใด บ่าวจะทำมาเผื่อเยอะหน่อย ท่านกับคุณหนูของบ่าวจะได้ทานกันให้มากเจ้าค่ะ!”นางพูดพลางเดินออกไปนอกประตูฉู่จืออี้เป็นคนรู้ความยิ่งนัก เห็นดังนั้นจึงวางถ้วยยาลง เอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนว่า “พวกเจ้าพี่น้องคุยกันเถิด ข้าจะไปจัดการธุระพอดี” เขาส่งสายตาปลอบประโลมให้เฉียวเนี่ยนคราหนึ่ง ก่อนจะลุกขึ้นเดินออกจากห้องไปประตูห้องปิดลงแผ่วเบา ภายในห้องเหลือเพียงเฉียวเนี่ยนและเกอซูอวิ๋นตามลำพังเฉียวเนี่ยนเอนกายพิงหมอนนุ่มที่หัวเตียง สายตาทอดมองใบหน้าของเกอซูอวิ๋นอย่างนิ่งสงบ ก่อนจะเอ่ยขึ้นช้า ๆ “เข้ามานี่ ยื่นมือของท่านมาให้ข้า”เกอ

“เจ้าว่ากระไรนะ!?” ดวงตาของเฉียวเนี่ยนเบิกโพลงด้วยความตื่นตระหนก นางผุดลุกขึ้นนั่งจากหัวเตียงโดยไม่รู้ตัว!ทว่าการขยับกายอย่างรุนแรงฉุดกระชากบาดแผลฉกรรจ์ที่หน้าท้องเข้าอย่างจัง ความเจ็บปวดรวดร้าวแล่นพล่านไปถึงขั้วหัวใจประหนึ่งร่างทั้งร่างจะฉีกขาดออกจากกันอีกครา!นางเจ็บปวดจนหน้ามืดตาลาย สูดลมหายใจเฮือกใหญ่ ร่างกายร่วงหล่นกลับลงไปบนเตียงอย่างมิอาจควบคุม มือเรียวกดบาดแผลไว้แน่นราวกับจะช่วยบรรเทาความทรมานให้ทุเลาลงได้บ้างหัวใจของฉู่จืออี้บีบแน่นขึ้นมาทันที คิ้วเข้มขมวดมุ่น “เป็นอะไรหรือไม่?”เฉียวเนี่ยนส่ายหน้าช้า ๆ พลางหอบหายใจอย่างหนักหน่วง ผ่านไปครู่ใหญ่กว่านางจะรวบรวมสติที่เกือบจะหลุดลอยเพราะความเจ็บปวดเจียนตายกลับคืนมาได้ นางเบนสายตาไปทางอิ๋งชี น้ำเสียงสั่นเครือด้วยความไม่อยากจะเชื่อ “...เจ้าว่าผู้ใดนะ? เซียวเหิง หรือว่าเซียวเหอ?!”อิ๋งชีมีสีหน้าเคร่งขรึม ตอบกลับเสียงขรึม “คือรุ่ยอ๋อง เซียวเหอขอรับ”เฉียวเนี่ยนหันขวับไปมองเกอซูอวิ๋นโดยสัญชาตญาณเห็นเพียงใบหน้าของอีกฝ่ายซีดเผือดไร้สีเลือด ริมฝีปากขาวซีด มือที่ประคองถ้วยโจ๊กสั่นเทาเล็กน้อยหนิงซวงเอ่ยถามด้วยความสงสัย “เหตุใด

“อวิ๋นเอ๋อร์...”เสียงทุ้มต่ำดังแว่วมาจากเบื้องหลัง น้ำเสียงนั้นแหบพร่าจากการตรากตรำเดินทางไกล แฝงความแห้งผากที่ยากจะสังเกตเห็น และเต็มไปด้วยความระแวดระวังคล้ายกำลังหยั่งเชิง “เจ้า... สบายดีหรือไม่?”ถ้อยคำนับพันหมื่นจุกอยู่ที่ริมฝีปาก ทว่าสุดท้ายกลับกลั่นออกมาได้เพียงคำทักทายที่สามัญที่สุดและไร้เรี่ยวแรงที่สุดเกอซูอวิ๋นมิได้หันกลับไป นางยังคงหันหลังให้เขา สายตาตรึงแน่นอยู่ที่กิ่งก้านสมุนไพรแห้งบิดเบี้ยวบนชั้นตากยา น้ำเสียงราบเรียบไร้ระลอกคลื่น “ข้าสบายดี ลำบากท่านอ๋องต้องเป็นกังวลแล้ว”“เจ้า...” เซียวเหอสืบเท้าไปข้างหน้าครึ่งก้าวแทบจะในชั่วพริบตาเดียว เกอซูอวิ๋นราวกับถูกเข็มที่มองไม่เห็นทิ่มแทง นางเบี่ยงกายหลบวูบ รักษาระยะห่างอันน้อยนิดนั้นออกไปอีกครั้งอย่างแนบเนียนกิริยาที่จงใจหลบเลี่ยงของนาง เปรียบเสมือนเข็มน้ำแข็งที่เย็บเฉียบ ปักลึกเข้ากลางหัวใจของเซียวเหออย่างแม่นยำลูกกระเดือกของเขาขยับไหว ถ้อยคำที่ตระเตรียมมาพลันถูกจุกอุดไว้จนมิดคนตรงหน้าแม้อยู่ใกล้มือคว้า แต่กลับดูเหมือนมีกำแพงน้ำแข็งที่มองไม่เห็นและไม่อาจทำลายได้ขวางกั้นอยู่“เรื่องในวันนั้น ข้าผิดเอง ข้า...” เซีย