All Chapters of พลิกชะตาชีวิตหลังเป็นทาสมาสามปี: Chapter 1601 - Chapter 1610

ร่างของเฉียวเนี่ยนที่ดิ้นรนขัดขืนพลันแข็งทื่อ ราวกับถูกค้อนยักษ์ที่มองไม่เห็น ฟาดเข้าอย่างจังนั่นสินะ... นางจะทำอะไรได้?เมื่อต้องเผชิญกับจุดจบอันแสนอนาถที่รออยู่เบื้องหน้า นางจะเปลี่ยนสิ่งใดได้?ความรู้สึกไร้กำลังถาโถมเข้ากลืนกินนางในชั่วพริบตา ราวกับกระแสน้ำเย็นยะเยือกที่ท่วมมิดจมูกและปาก บีบคั้นจนแทบหายใจไม่ออก ทำได้เพียงปล่อยให้น้ำตา ไหลบ่า ลงมาอย่างไร้เสียงท่ามกลางความสิ้นหวังอันเงียบงันนั้น เซียวเหิงสูดลมหายใจเข้าลึก ราวกับเค้นเรี่ยวแรงทั้งหมดที่ยังเหลืออยู่ดวงตาของเขาจับจ้องเฉียวเนี่ยนแน่วนิ่ง ในแววตาลึกสุดหยั่งคู่นั้น ราวกับมีคลื่นยักษ์โถมกระหน่ำทั้งความเป็นห่วง ความหวาดกลัว และความเจ็บปวดรวดร้าวจากการถูก ทอดทิ้งอย่างสิ้นเชิง: “แต่ข้าต้องการเจ้า เนี่ยนเนี่ยน! ข้าต้องการเจ้า!”เจ้าย่อมรู้ดี! “กู่ร่วมชะตา” ในกายข้า... พร้อมจะกำเริบขึ้นมาได้ทุกเมื่อ! หากเจ้าทิ้งข้าไปเช่นนี้ ข้า... ข้าคงไม่อาจรักษาชีวิตไว้ได้!”ถ้อยคำสุดท้ายนั้นแหบพร่าและสั่นเครือราวกับคนใกล้สิ้นใจ มันเป็นดั่งตรวนที่หนักอึ้งที่สุดซึ่งฟาดกระแทกซ้ำลงบนหัวใจที่บอบช้ำเกินทนของเฉียวเนี่ยนบรรยากาศรอบกายพลัน

นางขดตัวอยู่ตรงมุมรถม้า สองมือกุมประสานกันแน่นจนปลายนิ้วซีดขาว แม้เล็บจะจิกลึกลงกลางฝ่ามือเพียงใดก็หาได้รู้สึกเจ็บไม่ทิวทัศน์ภายนอกหน้าต่างที่ถอยร่นไปเบื้องหลังอย่างรวดเร็วพร่าเลือนจนเป็นแถบสีมัวมน ในโสตประสาทหลงเหลือเพียงเสียงกงล้อบดถนนและเสียงหัวใจที่เต้นระรัวราวกลองศึกใบหน้าที่คุ้นเคยของคนเหล่านั้น... ทั้งฉู่จืออี้ หนิงซวง ลุงเกิ่ง เกอซูอวิ๋น เซียวเหอและเหล่าพี่น้ององครักษ์พยัคฆ์... ผลัดเปลี่ยนเวียนวนเข้ามาในหัว รอยยิ้มของแต่ละคนล้วนทำให้นางรู้สึก ใจสั่นขวัญแขวนราวกับดวงใจจะแตกสลายกาลเวลาเคลื่อนผ่านไปอย่างเชื่องช้าท่ามกลางความทุกข์ทรมานใจอันแสนสาหัสครั้นเมื่อรถม้าเคลื่อนออกจากเมืองไป๋สุ่ยได้ราวครึ่งชั่วยาม และเพิ่งเลี้ยวเข้าสู่เส้นทางสายเปลี่ยว เงาร่างสายหนึ่งก็โฉบลงมาจากยอดไม้ราวกับภูตพราย ก่อนจะร่อนลงบนรถม้าที่กำลังทะยานอยู่อย่างมั่นคง!เป็นอิ๋งชี!เขาหอบหายใจถี่กระชั้น เห็นได้ชัดว่าเร่งรุดตามมาด้วยวิชาตัวเบาขั้นสุดยอด บนใบหน้าไม่อาจปกปิดความวิตกกังวลและความตระหนกเอาไว้ได้“ท่านเจ้าสำนัก! แม่ทัพเซียว!” เสียงอันแหบพร่าของอิ๋งชีดังขึ้น น้ำเสียงนั้นเจือไปด้วยความเร่งร้อนระ

“ข้าบ้าไปแล้วงั้นหรือ?” น้ำเสียงของมู่เมิ่งเสวี่ยแหลมสูงและสั่นสะท้านด้วยความโกรธแค้นถึงขีดสุด นางชี้หน้าอวี่เหวินฮ่าว ปลายนิ้วแทบจะทิ่มไปบนสันจมูกของเขา “อวี่เหวินฮ่าว! ท่านนั่นแหละที่บ้า! ท่านมันคนสิ้นคิดไร้หัวใจ! ท่านทำอะไรลงไปที่ช่องเขาเหยี่ยวร่วง?! ท่านวางแผนชั่วเพื่อลอบสังหารพวกเฉียวเนี่ยนอยู่ที่นั่นใช่หรือไม่?! ตอบมาว่าใช่หรือไม่?!”คำถามที่กรีดร้องราวกับหลั่งเลือดของนาง ดั่งค้อนหนักที่ทุบลงในห้องตำราอันเงียบสงัดแววตาขี้เล่นบนใบหน้าของอวี่เหวินฮ่าวเลือนหายไปในพริบตา แทนที่ด้วยความเย็นชาบาดลึกที่ชวนให้ขวัญผวา เขามิได้ปฏิเสธ และมิได้มีความตื่นตระหนกให้เห็นแม้แต่น้อยเมื่อถูกเปิดโปงเขาเพียงหรี่ตาลงเล็กน้อย นัยน์ตาเรียวยาวคู่นั้นส่องประกายเย็นเยียบดุจอสรพิษ เขาลุกขึ้นยืนช้า ๆ วางท่าทีจากมุมสูงข่มขวัญมู่เมิ่งเสวี่ยที่กำลังสั่นเทิ้มด้วยโทสะ“ใช่แล้วอย่างไร?” เขาเอ่ยเสียงเรียบสนิทไร้ซึ่งระลอกคลื่น ทว่ากลับน่าหวาดหวั่นยิ่งกว่าเสียงคำรามใด ๆ “ทางต่างกัน ย่อมมิอาจร่วมวิถี เฉียวเนี่ยน ฉู่จืออี้ และเซียวเหิงผู้นั้น... พวกมันคือเสี้ยนหนามที่เป็นภัยต่อแคว้นถัง ตัวข้าในฐานะองค์ชายแคว้นถัง

ผู้เฒ่าหาฟืนส่ายหน้าไปมา “เรื่องนี้ข้าจะไปรู้ได้อย่างไร” เขาพยายามหวนนึกถึงเหตุการณ์ครู่หนึ่ง แล้วเอ่ยอย่างไม่มั่นใจนัก: “ดู... ดูเหมือนจะมีฮูหยินท่านหนึ่ง ครรภ์แก่ใกล้คลอด แล้วก็มีสาวใช้โอบอุ้มทารกคนหนึ่งอยู่ด้วย! เฮ้อ... ช่างน่าสงสารเหลือเกิน!”สตรีมีครรภ์! เกอซูอวิ๋น!สาวใช้... ย่อมต้องเป็นหนิงซวง!และเด็กคนนั้น ก็คือเสี่ยวสวีต๋า!ในหัวของเฉียวเนี่ยนราวกับมีเสียงระเบิดดังสนั่น ความหวังอันน้อยนิดที่หลงเหลืออยู่พังทลายลงสิ้น! เป็นพวกเขาจริง ๆ... เป็นพวกเขาจริง ๆ ด้วย!“เป็นพวกเขา... เป็นพวกเขาจริง ๆ…” เฉียวเนี่ยนพึมพำกับตนเอง แววตาว่างเปล่าไร้จุดหมายทว่าในพริบตานั้น ร่างกายกลับมีเรี่ยวแรงมหาศาลขุมหนึ่งพุ่งพล่านขึ้นมา นางหมุนตัวกลับ พุ่งทะยานไปยังกองซากหินอาบเลือดกองใหญ่เหล่านั้นปานประหนึ่งคนเสียสติ!“ท่านเจ้าสำนัก! อย่าขอรับ!” อิ๋งชีตกใจสุดขีดรีบพุ่งตามไป “บนหน้าผาอาจมีหินร่วงหล่นมาได้ทุกเมื่อ อันตรายยิ่งนัก!”“ปล่อยข้า! ข้าต้องหาพวกเขาให้พบ! หากยังมีชีวิตต้องเห็นตัว หาก... หากต้องตาย ก็ต้องเห็นศพ!” น้ำเสียงของเฉียวเนี่ยนทั้งแหลมสูงและเปี่ยมด้วยความร้าวรานนางไม่อาจปล่อยให้พ

เมื่อเห็นเฉียวเนี่ยนร้องไห้จนหน้าตามอมแมมราวกับลูกแมวลาย พี่รององครักษ์พยัคฆ์ก็อดสรวลออกมามิได้ “ต้องยกความดีความชอบให้พี่ใหญ่กับเสี่ยวสวี่ต๋าที่หูตาไวและเฉลียวฉลาดพอ”เฉียวเนี่ยนได้ยินดังนั้นก็ชะงักด้วยความสงสัย นางเงยหน้าขึ้นมองฉู่จืออี้หากจะบอกว่าฉู่จืออี้รอบคอบว่องไว นางย่อมเข้าใจได้ แต่เหตุใดต้องกล่าวถึงเสี่ยวสวี่ต๋าด้วย?ฉู่จืออี้ยิ้มละไมพลางกล่าวว่า “เดิมทีพวกเราต้องเดินทางผ่านช่องเขาเหยี่ยวร่วงตั้งแต่วันที่สิบห้า ทว่าวันนั้นใจข้ากลับกระสับกระส่ายอย่างบอกไม่ถูก ในใจเฝ้าแต่พะวงถึงเจ้า...”คำพูดนี้แม้จะเป็นความจริง แต่เมื่อต้องมาเอ่ยต่อหน้าธารกำนัล ต่อให้จงใจลดเสียงลงให้เบาที่สุด ฉู่จืออี้ก็ยังอดที่จะหน้าแดงซ่านไม่ได้เขาเหลือบมองเหล่าพี่น้ององครักษ์พยัคฆ์ที่ยืนส่งยิ้มหยอกเย้าอยู่ไม่ไกล ก่อนจะกระแอมไอทีหนึ่งแล้วกล่าวต่อ “อีกทั้งเสี่ยวสวี่ต๋ายังร้องไห้โยเยไม่ยอมหยุด ไม่ว่าแม่นมจะกล่อมอย่างไรก็ไม่สงบ ข้าจึงเสนอให้ตั้งค่ายพักแรมก่อน รอจนกว่าจะปลอบเจ้าตัวเล็กได้แล้วค่อยเดินทางต่อ”“จากนั้นจึงส่งพี่ห้าและพี่เจ็ดของเจ้าออกไปสำรวจ จนได้พบว่ามีคนวางกำลังซุ่มโจมตีอยู่บนเขามานานแล