Tous les chapitres de : Chapitre 41 - Chapitre 50

ความตื่นเต้นกระสับกระส่ายในแววตาของนางถูกเซียวเหิงสังเกตเห็นจนหมดสิ้นแต่ไม่รู้เพราะเหตุใด นางที่มีท่าทีเช่นนี้กลับทำให้เขาใจเต้นกว่าที่ควรเป็นแต่เมื่อนึกถึงท่าทางใกล้ชิดของนางและหมิงอ๋องในท้องพระโรง ไฟโทสะของเขาก็พลันลุกโชน "ผ่านไปสามปี เหตุใดยังไม่รู้จักคิดเหมือนเดิม?"ในที่สุดหัวใจที่ลุกลี้ลุกลนของเฉียวเนี่ยนก็สงบลงมาได้ นางออกแรงผลักเซียวเหิง แต่พื้นที่ในถ้ำมีจำกัด ต่อให้นางจะออกแรงมากเพียงใดก็เปลืองแรงเปล่า จึงดึงมือของเขาที่ปิดปากนางเอาไว้ออก ถลึงตาใส่เขาอย่างแรงปราดหนึ่ง "แม่ทัพเซียวลากข้ามาที่นี่ก็เพื่อพูดเรื่องนี้หรอกหรือ?"แววตาของเซียวเหิงหม่นลง บ่งบอกถึงความผิดหวังในตัวนาง "เจ้าอย่าบอกข้านะว่าเจ้าดูไม่ออกว่าเหตุการณ์ทั้งหมดในวันนี้เป็นแผนการที่พระสนมเต๋อกุ้ยเฟยวางไว้? ต่อให้แผลที่หลังของเจ้าจะสาหัสเพียงใด แต่ก็ไม่รุนแรงถึงขั้นเลือดซึมหลังจากวิ่งได้ไม่กี่ก้าว!"นอกเสียจาก แผลของนางไม่ได้รับการจัดการตั้งแต่แรกแต่เห็นได้ชัดว่าเฉียวเนี่ยนรู้ดีว่าความรู้สึกหลังจากที่ทำแผลใหม่อีกครั้งแตกต่างจากครั้งก่อนหน้ามากเกินไปทว่านางไม่ได้คิดอะไร กลับเพียงแค่แค่นหัวเราะเบาๆ "หรือเ

หัวใจของหลินเย่ว์ก็พลอยบีบคั้นไปด้วย ทว่าฮูหยินหลินวิ่งเข้ามาด้วยความรีบร้อน ดึงมือหลินยวนไป แล้วเอ่ยด้วยความสงสารจับใจ "โธ่เอ้ย เร็วเข้า รีบไปใส่ยากับแม่!"ขณะพูดก็ดึงมือหลินยวนจะพาออกไปด้านนอกทว่าหลินยวนกลับไม่ยอมไป หยดน้ำตาค่อยๆ ร่วงเผาะลงมา "ข้าไม่ไป ท่าทางท่านพ่อเช่นนี้คงต้องลงโทษพี่ใหญ่เป็นแน่ ข้าต้องอยู่ปกป้องพี่ใหญ่"ท่านโหวหลินเกิดใจอ่อนเพราะท่าทางร้องไห้น้ำตาเป็นสายฝนของหลินยวนหลินเย่ว์กลับขมวดคิ้วมุ่นภายในหัวเต็มไปด้วยภาพที่เฉียวเนี่ยนพูดว่าเขาได้ตายไปตั้งแต่สามปีที่แล้วต่อหน้ากลุ่มคนมากมายทำให้เขาอดคิดไม่ได้ว่าเหตุใดจึงได้แตกต่างกันเช่นนี้เป็นน้องสาวของเขาเหมือนกัน คนหนึ่งไม่กลัวจะต้องบาดเจ็บเพื่อเขา อีกคนกลับใจจืดใจดำกับเขาเพียงนั้น...ทว่ากลับได้ยินท่านโหวหลินตำหนิเบาๆ "เขาไม่ควรถูกลงโทษหรือ? ตีน้องสาวตัวเองต่อหน้าฝูงชนจนมีสภาพเช่นนั้น เจ้ายังใช่คนอยู่อีกหรือ? เจ้ามันเดรัจฉาน !"พฤติกรรมในวันนี้ของหลินเย่ว์ใช่การลงโทษเฉียวเนี่ยนเสียเมื่อไหร่ เห็นๆ กันอยู่ว่าเป็นการทำให้หน้าตาของจวนโหวป่นปี้ยามนี้ ทุกคนในเมืองหลวงล้วนแต่รู้แล้วว่าลูกสาวที่จวนโหวเลี้ยงมาสิบห

ท่าทีตอบสนองเช่นนี้ เทียบกับคำพูดที่นางเอ่ยเมื่อครู่ ช่างน่าขำยิ่งนักเฉียวเนี่ยนอดไม่ได้ที่จะส่ายหน้าเบาๆ พร้อมกับส่งเสียงหัวเราะฮูหยินหลินเองก็รู้ว่าคำพูดเมื่อครู่ของหลินยวนไม่เหมาะสม จึงรีบเข้าไปขัดจังหวะ "หลายวันนี้หมิงอ๋องยังรักษาแผลอยู่ ส่งให้คนมาบอกว่าไว้อีกสักพักค่อยพาเจ้าไปยังที่ที่พวกเจ้านัดกันเอาไว้"ที่ที่พวกเขานัดกันเอาไว้แล้วหรือ?เฉียวเนี่ยนขมวดคิ้วเบาๆ เพิ่งจะนึกขึ้นได้ว่าเมื่อวานหมิงอ๋องเคยบอกว่าหลังจบเรื่องจะพานางไปยังที่แห่งหนึ่งเพียงแต่นี่นับว่าเป็นการนัดกันเอาไว้แล้วไม่ได้หรอกกระมัง? เขายังไม่รอนางตอบตกลงหรือไม่ก็ไปเสียแล้วระหว่างที่กำลังคิด หลินยวนกลับขยับเข้ามาใกล้นางกว่าเดิม "ท่านหมิงอ๋องนัดพี่หญิงไปที่ใดหรือ? สนุกหรือไม่เจ้าคะ?""..."เห็นใบหน้าที่เต็มไปด้วยความระรื่นของนาง เฉียวเนี่ยนพลันนึกเรื่องหนึ่งขึ้นมาได้นางหันไปมองหลินยวน แล้วเอ่ยถามเสียงขรึม "เมื่อวาน เจ้าเป็นคนบอกท่านหมิงอ๋องว่าข้าจะไปวัดฝ่าหัวใช่หรือไม่?"นางจำได้ว่าหลินยวนเหมือนจะเคยพูดไว้ได้ยินดังนั้น หลินยวนนิ่งอึ้งไปเล็กน้อย ก่อนจะพยักหน้าเบาๆคิ้วของเฉียวเนี่ยนมุ่นเล็กน้อย "เหตุ

แผลที่หลังนางยังเจ็บอยู่เลย !แม้เมื่อวานหลินเย่ว์จะถูกตีจนสลบไป แต่ไม้กวาดพวกนั้นที่ใช้ตีเขายังไม่หักเลยสักด้าม อีกทั้งแผลที่หลังของหลินเย่ว์ก็ไม่ได้ใหญ่ขนาดนั้น ดังนั้นวันนี้เขาถึงได้ลงจากเตียงได้ส่วนนางเล่า ?เพียงแค่ไม่กี่ครั้งก็ตีจนไม้กวาดหักเป็นท่อน ด้วยเรี่ยวแรงที่หนักหน่วง ทำให้ส่วนหน้าตัดที่หักออกจากกันขูดหลังนางเป็นแผลลึกเห็นได้เลยว่าเมื่อวานหลินเย่ว์ต้องการจะตีนางให้ถึงแก่ชีวิตชัด ๆแม้เฉียวเนี่ยนไม่ได้พูดให้ชัดเจน แต่ความดูถูกเหยียดหยามนี้ หลินเย่ว์กลับรับรู้ได้อย่างแท้จริงเขาพลันถลาเข้าไปใส่เฉียวเนี่ยนพร้อมกับยกหมัดขึ้นมา "ข้าว่าเจ้าคงถูกตีน้อยเกินไปถึงได้ปากแข็งเช่นนี้"ฮูหยินหลินรีบกอดรัดหลินเย่ว์เอาไว้ทันที "เย่ว์เอ๋อร์ ! อย่าวู่วาม !"ใครจะคิดว่าเฉียวเนี่ยนกลับก้าวเข้าไปหาหลินเย่ว์อีกก้าว "ท่านโหวน้อยยังอยากทุบตีข้าอยู่อีกหรือ? วันนี้ตั้งใจจะตีที่ใด หน้าฝั่งซ้ายหรือฝั่งขวา? ต้องการให้ข้ายื่นมันไปให้ท่านด้วยตัวเองหรือไม่?"เห็นนางอวดดีเช่นนี้ ความโกรธของหลินเย่ว์ก็ยิ่งลุกโชน เกือบจะหลุดจากพันธนาการของฮูหยินหลินได้แต่กลับคิดไม่ถึงว่าหนิงซวงจะพุ่งเข้ามาตรงหน

กับคนอื่นในบ้าน ยามนี้เฉียวเนี่ยนอุกอาจมาดมั่นเป็นธรรมดาแต่กับฮูหยินเฒ่า นางกลับรู้สึกผิดอยู่ลึกๆ อย่างน่าประหลาดนางไม่รู้ว่าหากฮูหยินเฒ่ารู้ว่าตนออกปากขอของกำนัลที่ฮ่องเต้และพระสนมกุ้ยเฟยประทานให้มาไว้กับตัว จะตำหนิดุด่าว่านางไม่รู้ธรรมเนียมหรือไม่เวลานี้ ฮูหยินเฒ่าน่าจะกำลังตื่นอยู่ไม่ผิดคาด ตอนที่เฉียวเนี่ยนมา ฮูหยินเฒ่ากำลังดื่มยาเฉียวเนี่ยนสูดหายใจเข้าลึกหนึ่งที จัดท่าทางของตนเรียบร้อยแล้วถึงจะเข้าไปคารวะฮูหยินเฒ่าในห้อง ด้วยกลัวว่าฮูหยินเฒ่าจะดูออกว่านางบาดเจ็บฮูหยินเฒ่าเห็นเฉียวเนี่ยนก็ดีใจ รีบกวักมือเรียกนาง "ข้าได้ข่าวว่า พระราชโองการพระราชทานพิธีสมรสมาถึงแล้วหรือ?"เฉียวเนี่ยนนั่งลงข้างฮูหยินเฒ่า จับมือนางไว้พลางพยักหน้า "เจ้าค่ะ มาแล้ว ฝ่าบาทและพระสนมกุ้ยเฟยพระราชทานของกำนัลจำนวนไม่น้อย ข้า...ข้าเอามาหมดเลย"น้ำเสียงของเฉียวเนี่ยนเจือความรู้สึกผิด นางกลัวว่าท่านย่าจะว่านางละโมบบนโลกใบนี้ นางมีเพียงแค่ท่านย่าเป็นญาติเพียงคนเดียว!แต่ใครจะรู้ ฮูหยินเฒ่ากลับหัวเราะร่าออกมา "ดี ทำดีมาก เนี่ยนเนี่ยนของข้านับว่าฉลาดได้สักครั้งแล้ว!"เฉียวเนี่ยนตะลึง "ท่านย่าจะไม่