All Chapters of พลิกชะตาชีวิตหลังเป็นทาสมาสามปี: Chapter 911 - Chapter 920

รถม้าของตระกูลมู่แม้จะใหญ่ ทว่ากลับมั่นคงเป็นอย่างมาก แทบไม่มีการสั่นคลอนเลยแม้แต่น้อยภายในรถม้าปูด้วยเบาะนุ่มหอมละมุน เคล้ากลิ่นหอมของสมุนไพรที่ลอยออกมาจากกล่องไม้ข้างๆ ยิ่งทำให้เฉียวเนี่ยนรู้สึกสบายเป็นพิเศษเฉียวเนี่ยนขยับไปนั่งข้างประตูรถม้าราวกับนึกอะไรขึ้นได้ นางยกม่านขึ้น มองไปทางฉู่จืออี้ เอ่ยถามว่า “พี่ใหญ่คิดว่า พี่ใหญ่ทั้งสองของตระกูลมู่เป็นอย่างไรบ้าง?”“ดูเหมือนไม่มีเล่ห์กลในใจอะไร” ฉู่จืออี้ตอบตามความจริง เฉียวเนี่ยนก็เห็นด้วยกับข้อนี้ จึงพยักหน้าแต่แล้วก็ได้ยินฉู่จืออี้กล่าวต่อ “แต่ตระกูลมู่มีสมบัติมากมายถึงเพียงนี้ คนของตระกูลมู่จะไม่มีเล่ห์เหลี่ยมเลยได้อย่างไร?”ดังนั้น ไม่ว่าจะเป็นมู่ซ่างเสวี่ยหรือมู่หงเสวี่ย ความอ่อนโยนและพูดคุยด้วยง่ายในวันนี้ เกรงว่าจะเป็นการแสดงทั้งนั้นเฉียวเนี่ยนย่อมเห็นว่าความคิดของฉู่จืออี้มีเหตุผลนางพิงเบาะรถม้า สายตาเหม่อมองออกไปในรัตติกาล “แต่พวกเขาก็ยอมมอบสมุนไพรให้เราง่ายๆ ทั้งยังรู้อยู่แล้วว่าวิชาแพทย์ของข้าไม่ธรรมดา ไม่น่าจะกล้าลงมือทำอะไรตุกติกกับสมุนไพร”ถึงอย่างไร หากคิดจะลงมือ ก็ต้องถูกนางจับได้แน่“จากที่เห็นวันนี้ พวกเ

ช่วงเวลาอันน่าอึดอัดเหล่านี้ ล้วนทำให้ใจคนเต้นแรงดังนั้น...ตอนนี้นางถึงกับใจเต้นแรงทุกครั้งที่เห็นฉู่จืออี้อย่างนั้นหรือ?อืม ต้องเป็นแบบนั้นแน่ๆเพราะฉะนั้นแค่รอให้ช่วงเวลานี้ผ่านพ้นไปก็คงจะดีขึ้น!ความรู้สึกที่นางมีต่อฉู่จืออี้ก็เพียงความเคารพนับถือเท่านั้นเขาคือเทพสงครามแห่งแคว้นจิ้ง เป็นท่านอ๋องผู้สูงส่งที่เขายอมรับนางเป็นน้องสาวบุญธรรม ทั้งหมดก็เพราะเห็นแก่จิ่งเหยียนนางจะกล้าคิดอะไรเกินเลยได้อย่างไร!เมื่อนึกถึงตรงนี้ เฉียวเนี่ยนก็สูดหายใจลึก ตัดสินใจจะโยนอารมณ์สับสนพวกนี้ทิ้งไปให้หมดนางวางแผนมาชายแดน ก็เพื่อรักษาทหารในสนามรบ และเพื่อซื้อพิษเยือกมรณะจากสำนักราชาโอสถ เพื่อเอายาถอนพิษไปช่วยชีวิตท่านพี่เซียว!เรื่องอื่นที่ไม่สำคัญ ห้ามคิดอีกเด็ดขาด!ในค่ายทหาร ตอนนี้มีใบงาขี้ม้อนมากเพียงพอแล้วหลังจากดื่มยามาหลายวัน บรรดาทหารที่อาการไม่หนักก็หายขาดแล้ว ส่วนผู้ที่อาการหนักก็สามารถลุกเดินได้แล้วดังนั้น บรรดาทหารจึงตัดสินใจจัดงานเลี้ยงรอบกองไฟเพื่อฉลองกันเมื่อราตรีมาเยือน ก็ได้จุดกองไฟขึ้นหลายสิบกองในค่ายทหารฉู่จืออี้นั่งล้อมวงอยู่กับพี่น้ององครักษ์พยัคฆ์ กินเนื

ได้ยินเช่นนั้น แววตาของฉู่จืออี้พลันหม่นลงเล็กน้อยที่นางไม่เห็นด้วยไม่ใช่เพราะกังวลชื่อเสียงของตนเอง แต่เพราะกลัวจะกระทบต่อเกียรติของเขาหัวใจของเขาสั่นไหวเพราะคำพูดประโยคนั้น ฉู่จืออี้หลุบตาลงเล็กน้อย มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มจางๆแล้วก็ได้ยินเฉียวเนี่ยนพูดต่อ “อีกอย่าง ข้าก็ไม่เห็นด้วยที่จะให้พี่ๆ ผลัดกันมาเฝ้าข้า ทุกวันนี้ยังไม่มีวี่แววนักลอบสังหาร ข้าว่าปล่อยโอกาสให้เขาสักหน่อย ก็นับว่าดี”ได้ยินเช่นนั้น ทุกคนจึงเข้าใจว่าเฉียวเนี่ยนต้องการใช้ตัวเองเป็นเหยื่อล่อ ให้นักลอบสังหารที่ซ่อนตัวอยู่เผยตัวออกมา!นี่นับว่าเป็นแผนการที่ดีแต่เพราะมันอันตรายเกินไป เหล่าองครักษ์พยัคฆ์จึงไม่เคยคิดจะใช้วิธีนี้ไม่คาดว่าเฉียวเนี่ยนกลับเสนอขึ้นมาเองชั่วขณะนั้น ทุกคนต่างเงียบงัน แม้แต่พี่รองก็ยังเก็บรอยยิ้มไป มองเฉียวเนี่ยนด้วยแววตาชื่นชมนี่ไม่ใช่สตรีเช่นที่เขาเคยพบเจอเขารู้มาแต่แรกว่านางไม่ธรรมดาแต่วันนี้ นางก็ยังมอบความประหลาดใจให้เขาอีกครั้งท้ายที่สุด ก็เป็นฉู่จืออี้ที่ตัดสินใจ “เช่นนั้นก็ทำตามนี้”พูดจบ เขายกไหสุราขึ้น ส่งสัญญาณไปยังเฉียวเนี่ยนเฉียวเนี่ยนเข้าใจทันที ยกสุราในมือ

“ใช่แล้ว!” หนิงซวงถอนหายใจอย่างจนปัญญา “ยังร้องจะดื่มเหล้าอยู่เลย! บ่าวกำลังจะไปตักน้ำมาชุบน้ำเช็ดหน้าให้คุณหนู ท่านแพทย์ทหารมีอะไรรึเจ้าคะ?”แพทย์ทหารบกส่ายหน้า “ไม่มีเรื่องใหญ่อะไรหรอก เพียงเห็นท่านหญิงเฉียวดื่มจนเมา ก็เลยแวะมาถามหน่อย เช่นนี้เถอะ ข้าจะไปต้มชาช่วยให้สร่างเมาสักถ้วย รบกวนเจ้าช่วยให้ท่านหญิงเฉียวดื่มหน่อยก็แล้วกัน”“ได้เจ้าค่ะ ขอบคุณท่านแพทย์ทหารบกล่วงหน้านะเจ้าคะ”“ไม่เป็นไร ไม่ใช่เรื่องใหญ่อันใดหรอก!” แพทย์ทหารบกพูดพลางโบกมือแล้วเดินจากไปหนิงซวงก็ยกถังน้ำออกไปตักน้ำส่วนเฉียวเนี่ยนนั้นนอนอยู่บนเตียง ยังส่งเสียงเพ้อเป็นระยะว่า “ดื่มเหล้า ดื่ม!”ไม่รู้เวลาผ่านไปนานเท่าใด ม่านกระโจมก็ถูกใครบางคนเปิดออกฝีเท้าคู่หนึ่งก้าวเข้ามาใกล้เตียงช้าๆ“ท่านหญิงเฉียว?”เสียงเรียกเบาๆ มิได้ทำให้เฉียวเนี่ยนมีปฏิกิริยาใดๆผู้มาเยือนจึงเอ่ยอีกครั้ง “ท่านหญิงเฉียว ข้านำชาสร่างเมามาให้ ดื่มสักหน่อยเถิด?”เฉียวเนี่ยนขยับปากเล็กน้อย แต่ก็ยังคงไม่ตอบสนองชายผู้นั้นจึงวางชาสร่างเมาลง แล้วก้าวขึ้นมาข้างเตียง เขย่าตัวเฉียวเนี่ยนเบาๆ “ท่านหญิงเฉียว?”เฉียวเนี่ยนยังคงไม่ตอบ แต่กลิ่น

และในยามนี้ คนอื่นๆ ยังไม่กลับมาจากหน้ากองไฟ จึงมีเพียงหลินเย่ว์คนเดียวอยู่ในกระโจมกว้างใหญ่แห่งนี้เมื่อเห็นฉู่จืออี้เปิดผ้าม่านกระโจมเดินเข้ามา หลินเย่ว์ก็เอ่ยว่า “ท่านอ๋อง”แต่กลับไม่ลุกขึ้นต้อนรับ เพียงยกถ้วยตรงหน้าขึ้นจิบไปหนึ่งคำฉู่จืออี้เหลือบมอง แล้วจึงถาม “เหล้าหรือน้ำ?”หลินเย่ว์ยกถ้วยขึ้นเล็กน้อย “น้ำ”ฉู่จืออี้พยักหน้าเล็กน้อยแล้วกล่าว “เนี่ยนเนี่ยนไม่เป็นไร วันนี้นางทำเช่นนั้นเพื่อล่อจับนักลอบสังหาร ถึงได้...”“ข้ารู้” หลินเย่ว์ขัดคำพูดของฉู่จืออี้ขึ้นรู้ตั้งแต่เมื่อไร?คงตั้งแต่ตอนที่เห็นเฉียวเนี่ยนแกล้งเมาให้หนิงซวงประคองกลับไป แต่ฉู่จืออี้ยังคงนั่งนิ่งอยู่หน้าไฟตรงนั้น จึงเริ่มเข้าใจว่าฉู่จืออี้และพวกเขาต้องมีเรื่องปิดบังตนหนึ่งคือ ฉู่จืออี้ไม่มีทางปล่อยให้เฉียวเนี่ยนดื่มจนเมาเละได้สองคือ แม้นางเมาจริง ฉู่จืออี้ก็ต้องไปส่งนางด้วยตัวเอง จะไว้ใจให้หนิงซวงคนเดียวได้อย่างไร?แต่แม้จะแสร้งเมา แต่คำพูดของเฉียวเนี่ยนก่อนหน้านี้กลับมาจากใจจริงตอนนี้ ในใจของเฉียวเนี่ยน นางมีพี่ชายมากมายฉู่จืออี้ องครักษ์พยัคฆ์ หรือแม้แต่เซียวเหอ!มีเพียงเขา ผู้เป็นพี่ชายแท้ๆ