All Chapters of พลิกชะตาชีวิตหลังเป็นทาสมาสามปี: Chapter 891 - Chapter 900

เขาที่เป็นเช่นทุกวันนี้ ก็เพราะผ่านความสูญเสียอย่างแสนสาหัสนับครั้งไม่ถ้วนหล่อหลอมขึ้นมาคนอย่างเขา จะมีอะไรที่ดีได้เล่า?เมื่อได้ยินคำพูดของฉู่จืออี้ มือของเฉียวเนี่ยนก็ชะงักไปเล็กน้อยเพียงคำพูดไม่กี่พยางค์ นางก็สัมผัสได้ถึงรสขมขื่นอันเข้มข้นไม่อาจไม่หวนคิดถึงถ้อยคำที่ฉู่จืออี้เคยพูดไว้ข้างเตียงนางในตอนนั้นลงมือฆ่าพี่ใหญ่ทั้งห้าของตนเองกับมือ ตลอดหลายปีมานี้ ในใจของฉู่จืออี้คงขมขื่นยิ่งนัก...ผ่านไปครึ่งชั่วยาม การฝังเข็มจึงค่อยๆ เสร็จสิ้นโลหิตสีดำจากพิษไหลออกจากบาดแผลของฉู่จืออี้ จนกระทั่งโลหิตกลับมาเป็นสีแดงดังเดิม เฉียวเนี่ยนจึงเริ่มทายาและพันแผลให้ฉู่จืออี้ขณะนี้ ท้องฟ้าเริ่มสว่างเรื่อๆ แล้วในป่าก็เริ่มมีเสียงนกขับขานเมื่อได้ยินเสียงนี้ ฉู่จืออี้ก็เหมือนจะรู้ว่าฟ้าสางแล้ว จึงลุกขึ้นยืน พูดกับเฉียวเนี่ยนว่า “ไปกันเถอะ”พูดจบ เขาก็หมุนตัวจากไปโดยไม่รอเห็นดังนั้น เฉียวเนี่ยนก็รีบวิ่งเข้าไปคว้าแขนของฉู่จืออี้ แล้วแบกขึ้นพาดไว้บนไหล่ของตนประคองฉู่จืออี้เดินไปข้างหน้าเงียบๆร่างกายของฉู่จืออี้ชะงักไปเล็กน้อย แต่ก็ไม่ได้เอ่ยคำใด เพียงปล่อยให้นางที่ร่างบางกว่าเขามาก

เอาเถอะ แกล้งหลับต่อก็แล้วกัน!ขอแค่เฉียวเนี่ยนไม่รู้ นางจะได้ไม่ต้องอับอายและชั่วยามถัดมานี้ คือชั่วยามที่ยากจะอดทนที่สุดในชีวิตของฉู่จืออี้ส่วนเฉียวเนี่ยนกลับอาบน้ำจนรู้สึกสดชื่นกระปรี้กระเปร่าเมื่อเปลี่ยนเป็นเสื้อผ้าสะอาดและเช็ดผมแห้งเรียบร้อยแล้ว นางจึงหันไปมองฉู่จืออี้ที่ยังนอนตัวตรงอยู่บนเตียง “พี่ใหญ่ตื่นหรือยัง?”ระหว่างพูด นางก็เดินเข้าไปหา แล้วยื่นมือแตะหน้าผากของฉู่จืออี้มือนางมีทั้งความหอมและความนุ่มนวล เพียงแค่ปลายนิ้วแตะที่หน้าผากของฉู่จืออี้ ก็ทำเอาฉู่จืออี้ขนลุกซู่ไปทั้งตัวเขาแทบจะเด้งตัวลุกขึ้นนั่งทันที “อืม ตื่นแล้ว”แม้เขาจะพยายามเก็บอาการ แต่ก็ยังเผยความตระหนกออกมาชัดเจนเฉียวเนี่ยนขมวดคิ้วเป็นปม “พี่ใหญ่เป็นอะไรไปหรือ? ทำไมถึงหน้าแดงขนาดนี้? ไม่ได้เป็นไข้นี่นา!”“อาจเพราะรู้สึกร้อนนิดหน่อย”ฉู่จืออี้แอบโล่งใจ ที่ตอนนี้ดวงตาของเขาถูกผ้าปิดไว้ จึงไม่มีใครเห็นแววตาตื่นตระหนกในดวงตาเขาเฉียวเนี่ยนขมวดคิ้วเล็กน้อย แต่ก็ไม่ได้สงสัยอะไรเพราะนางเพิ่งอาบน้ำเมื่อครู่ ไอน้ำอุ่นในห้องก็ยังไม่จางดีนางยิ้ม “เมื่อครู่ข้าเพิ่งอาบน้ำ ยังมีน้ำสะอาดเหลืออยู่ พี่ใ

พอคิดได้ว่า ตอนที่นางจัดเตรียมรถม้าคันนี้ งูตัวนั้นก็อาจจะแอบอยู่ในมุมใดมุมหนึ่ง เฉียวเนี่ยนก็อดไม่ได้ที่จะขนลุกซู่ทว่าพูดไปแล้ว ฉู่จืออี้กลับไม่ตอบอะไรอีกทั้งจู่ๆ ฉู่จืออี้ยังพุ่งตัวออกจากรถม้าไปเสียด้วยซ้ำเฉียวเนี่ยนตกใจ กำลังจะเอ่ยถามว่าข้างนอกฝนยังไม่หยุด ฉู่จืออี้ออกไปทำไม ทว่าในวินาทีนั้นนางก็นึกขึ้นได้ทันทีเมื่อมองไปยังเสื้อชั้นในสีแดงตรงหน้าอก แก้มของนางก็ร้อนผ่าวขึ้นมาในพริบตานางรีบสวมเสื้อผ้าอย่างลวกๆ แต่หัวใจก็ยังเต้นแรงไม่หยุด ยากจะสงบลงแต่ฝนข้างนอกก็ยังไม่หยุดตก จะให้ฉู่จืออี้ตากฝนอยู่เช่นนี้ไม่ได้!นางสูดลมหายใจลึกๆ สองสามครั้ง กดความรู้สึกตื่นตระหนกและความเขินอายไว้ในอก จากนั้นจึงเปิดม่านรถม้า หวังจะเรียกฉู่จืออี้เข้ามาทว่า นอกรถม้า ไหนเลยจะมีเงาของฉู่จืออี้ให้เห็น...จนกระทั่งฝนหยุดตก ฉู่จืออี้ก็ยังไม่กลับมาเฉียวเนี่ยนไม่รู้ว่าฉู่จืออี้ไปที่ไหนเพียงแต่คิดว่า เขาคงรู้สึกอึดอัดใจมากแน่ๆแม้ทั้งสองจะรู้กันดีว่าการเดินทางนอกบ้าน บางเรื่องเป็นอุบัติเหตุ บางเรื่องก็หลีกเลี่ยงได้ยาก แต่ถ้ายังต้องเดินทางด้วยกันต่อไป ย่อมต้องมีความกระอักกระอ่วนใจแน่นอนหรือ

เฉียวเนี่ยนตกใจ ก็เห็นว่าพลทหารชั้นผู้น้อยวัยหนุ่มกำลังชี้หน้าด่าเฉียวเนี่ยน “ให้เจ้ามาช่วยคน เจ้ากลับยังมีอารมณ์มานั่งกินข้าวตรงนี้! พี่ชายของข้ากำลังจะตายแล้ว! เหตุใดเจ้าจึงไม่ให้คนไปช่วยเขา!”ทันใดนั้นก็มีหลายคนเข้ามาห้ามเขาไว้ แต่เสี่ยวจู๋คนนั้นกลับดิ้นรนอย่างหนัก ดวงตาคู่นั้นแดงก่ำ น้ำตาปนกับน้ำมูกไหลลงมา“เหตุใดเจ้าจึงไม่ให้คนอื่นช่วยพี่ใหญ่ของข้า!หรือชีวิตของพลทหารชั้นผู้น้อยจะไม่ใช่ชีวิต? เหตุใดไม่ให้พวกเขาช่วยพี่ข้า! เหตุใดแม้แต่ยาสักถ้วยก็ไม่ยอมให้พี่ข้า เหตุใดกัน!”เมื่อเห็นพลทหารชั้นผู้น้อยร่ำไห้ปานจะขาดใจ เฉียวเนี่ยนก็ถึงกับพูดไม่ออกชั่วขณะการสูญเสียบุคคลอันเป็นที่รักอย่างสุดหัวใจเป็นความเจ็บปวดเช่นไร นางเคยประสบมาสองครั้งแล้ว นางเข้าใจเป็นอย่างดีจนเวลานี้ นางไม่รู้ว่าจะอธิบายกับเขาเช่นไรดีบางที นางอาจควรไปฝังเข็มให้ทหารที่อาการเข้าขั้นวิกฤตก็ได้ ต่อให้รู้อยู่เต็มอกว่าไร้ผล ต่อให้พวกเขายังต้องตายอยู่ดี แต่อย่างน้อย ก็อาจทำให้คนที่อยู่ข้างๆ สบายใจขึ้นบ้างแต่หากทำเช่นนั้น ไม่เพียงไม่อาจช่วยชีวิตใครได้สักคน กลับจะทำให้มีผู้ตายมากขึ้นเสียอีกขณะนั้นเอง เสียงทุ้มแน่

ภายในกระโจมได้จัดเตรียมอาหารเรียบร้อยแล้วฉู่จืออี้ดึงเฉียวเนี่ยนนั่งลง แล้วส่งตะเกียบใส่มือของนาง “กินข้าวก่อน กินเสร็จแล้วนอนสักครึ่งชั่วยาม”“ไม่ได้ ข้า...” เฉียวเนี่ยนไม่ได้ขัดข้องเรื่องกินข้าว แต่ให้นอนครึ่งชั่วยาม มันเสียเวลามากเกินไปแต่ยังพูดไม่ทันจบก็ถูกฉู่จืออี้ขัดขึ้น“ครึ่งชั่วยาม เจ้าก็ช่วยได้อีกแค่คนเดียว ถ้าไม่พัก กลับจะยิ่งเสียเวลา”ความหมายของฉู่จืออี้ ก็ไม่ต่างจากที่แพทย์ทหารลู่พูดเฉียวเนี่ยนก็เข้าใจดี จึงพยักหน้าเบาๆเสียงร้องไห้จากนอกกระโจมยังคงดังไม่ขาดสาย เฉียวเนี่ยนกินอาหารมื้อนี้อย่างไม่รู้รส ได้แค่ครึ่งชามก็ไม่กินต่อแล้วฉู่จืออี้ก็ไม่ได้บังคับอะไร ชี้ไปที่เตียงของตน “ไปนอนเถอะ”เฉียวเนี่ยนมองเตียงไม้เรียบง่ายแต่สะอาดเรียบร้อยนั้น หากเป็นยามปกติ นางไม่มีทางนอนเด็ดขาดแต่ตอนนี้อยู่ในค่ายทหาร ก็ไม่มีเหตุผลให้ต้องทำตัวจุกจิกมากความอีก จึงเดินขึ้นไปนอนลงเองผ้าห่มบางเบา และเต็มไปด้วยกลิ่นกายของฉู่จืออี้ทำให้นางอดไม่ได้ที่จะนึกถึงเตียงไม้เล็กๆ ในหมู่บ้านเหอวานขึ้นมาความรู้สึกคุ้นเคยถาโถมเข้ามา จนเสียงร้องไห้จากด้านนอกเหมือนค่อยๆ เลือนหายไปเงียบสงบ