All Chapters of พลิกชะตาชีวิตหลังเป็นทาสมาสามปี: Chapter 901 - Chapter 910

หลังจากแยกกับสือโถวแล้ว เฉียวเนี่ยนก็ไปยังฝ่ายแพทย์ทหารวันนี้ทุกคนต่างยุ่งวุ่นวายกันมาทั้งวัน เวลานี้จึงเหลือเพียงสามคนที่เฝ้ายาอยู่ข้างเตา ที่เหลือก็พากันไปพักผ่อนหมดแล้วพอเห็นเฉียวเนี่ยนมา ทั้งสามก็ลุกขึ้นทักทายอย่างกระตือรือร้น แพทย์ทหารบกยิ่งรีบถือชาร้อนถ้วยหนึ่งมาต้อนรับ “วันนี้ต้องขอบคุณท่านหญิงเฉียวมาก มา ดื่มชาสักถ้วย นั่งพักก่อนเถอะ”เฉียวเนี่ยนกล่าวขอบคุณ รับชามา แต่ก็ยังไม่ได้นั่งลงนางมองเตายาที่กำลังลุกไหม้หลายเตา ถามว่า “ก่อนหน้านี้ที่บอกว่าใบงาขี้ม้อนไม่มีแล้ว ท่านอ๋องส่งคนไปจัดซื้อ ได้มาเท่าไหร่?”ได้ยินดังนั้น แพทย์ทหารบกก็รีบพาเฉียวเนี่ยนไปดูที่ด้านหนึ่ง “ท่านหญิงเฉียวดูเถิด นอกจากที่กำลังต้มอยู่แล้ว ก็เหลือเพียงเท่านี้”“น้อยขนาดนี้เชียว?” เฉียวเนี่ยนขมวดคิ้วเล็กน้อย “แค่นี้พอใช้ไม่ถึงสองวันด้วยซ้ำ”“พวกเราถามตามเมืองใกล้เคียงหมดแล้ว ส่วนท่านอ๋องก็ส่งคนไปยังเมืองที่ไกลกว่านี้เพื่อจัดซื้อ ไม่รู้ว่าจะซื้อมาได้หรือเปล่า”“ใบงาขี้ม้อนมักเติบโตในพื้นที่ที่มีฝนน้อย ตามเหตุผลแล้ว แถวนี้ไม่น่าจะขาดแคลน” ขณะพูด เฉียวเนี่ยนก็คิดถึงความเป็นไปได้หนึ่งขึ้นมาในใจมีคนจง

ข่าวที่ว่าเฉียวเนี่ยนถูกลอบโจมตีนี้แพร่กระจายออกไปอย่างรวดเร็วตอนฉู่จืออี้รีบเร่งมาถึง แพทย์ทหารบกเพิ่งจะทายาให้เฉียวเนี่ยนเสร็จพอดีเห็นฉู่จืออี้มา แพทย์ทหารบกรีบคำนับ แล้วกล่าวว่า “ท่านอ๋องวางใจได้พ่ะย่ะค่ะ ท่านหญิงเฉียวแค่บาดเจ็บภายนอกเล็กน้อย ไม่เป็นอะไรร้ายแรง”ได้ยินดังนั้น ฉู่จืออี้ก็โล่งอกเล็กน้อย พยักหน้าเบาๆแพทย์ทหารบกจึงออกไป ส่วนสายตาของฉู่จืออี้ก็มองไปที่สือโถว “เกิดอะไรขึ้น?”สือโถวรู้สึกกลัวฉู่จืออี้อยู่แล้ว ยิ่งเห็นสีหน้าเขาเคร่งเครียดยิ่งนัก ราวกับมีแววดุร้าย ยิ่งหวาดกลัวเข้าไปใหญ่เขาพูดตะกุกตะกักว่า “ข้า ข้าน้อยไปเก็บสมุนไพรแถวใกล้ๆ คิดไม่ถึงว่าจะมีนักลอบสังหารบุกโจมตีท่านหญิงเฉียว...”เป็นความผิดของเขาเอง แท้จริงเขาต้องคอยคุ้มกันท่านหญิงเฉียว แต่กลับละเลยจนเกิดเรื่องขึ้นเห็นสือโถวทำหน้ารู้สึกผิดแทบร้องไห้ออกมา เฉียวเนี่ยนก็รีบปลอบ “ข้าต้องเป็นฝ่ายขอบใจเจ้าที่ช่วยชีวิตข้าไว้ต่างหาก”ได้ยินดังนั้น สือโถวไม่มองเฉียวเนี่ยน กลับจับจ้องสีหน้าฉู่จืออี้แทนและฉู่จืออี้ก็เข้าใจความหมายของเฉียวเนี่ยนดี จึงไม่กล่าวโทษอะไรอีกเพียงถามว่า “พวกนักรบพลีชีพหรือ?”เฉี

ตามที่พลทหารชั้นผู้น้อยซึ่งไปจัดซื้อบอกมา ตอนนี้คนของตระกูลมู่ยังอยู่ที่เมืองจี๋เสียง ซึ่งอยู่ไม่ไกลจากที่นี่นักเฉียวเนี่ยนกับฉู่จืออี้จึงออกเดินทางกลางดึก ควบม้ามุ่งหน้าไปยังเมืองจี๋เสียงเมืองจี๋เสียงนับว่าเป็นเมืองใหญ่แห่งหนึ่งในแถบชายแดน ความเจริญไม่แพ้เมืองหลวงเฉียวเนี่ยนควบม้าเคียงข้างฉู่จืออี้ มองดูผู้คนที่สัญจรไปมารอบข้าง รวมถึงโรงเตี๊ยมและที่พักริมถนน จึงอดถามขึ้นไม่ได้ว่า “พี่ใหญ่รู้หรือไม่ว่าคนของตระกูลมู่อยู่ที่ไหน?”ฉู่จืออี้สีหน้าเรียบเฉย ตอบว่า “ตระกูลมู่ร่ำรวยมาตั้งแต่ร้อยปีก่อน คนของตระกูลมู่เกิดมาก็เป็นชนชั้นสูง ไม่เคยลำบาก ไปที่ไหนก็ต้องกินดีอยู่ดี โรงแรมอิ๋งฝูน่าจะเป็นโรงแรมที่ดีที่สุดในเมืองจี๋เสียง คนของตระกูลมู่น่าจะพักอยู่ที่นั่น”เมื่อได้ยินดังนั้น เฉียวเนี่ยนก็พยักหน้า แล้วเดินทางไปกับฉู่จืออี้ต่ออีกครู่หนึ่งก็เจอโรงแรมอิ๋งฝูพอลงจากหลังม้า เด็กรับใช้ก็รีบเข้ามาต้อนรับอย่างกระตือรือร้น ก้มหน้าโค้งตัวพลางพูดว่า “เชิญแขกทั้งสองท่านด้านใน ร้านเล็กๆ ของเรามีทั้งอาหารหลากรส เหล้าชั้นเลิศ ห้องพักก็ยอดเยี่ยม ทั้งสองท่านจะมาพักหรือแค่แวะรับประทานอาหารขอรับ?”

มู่ซ่างเสวี่ยกับมู่หงเสวี่ยต่างก็รู้ดีว่าเฉียวเนี่ยนตั้งใจนำจี้หยกนี้มาปรากฏตัวในวันนี้เห็นได้ชัดว่าสองคนนี้เริ่มสงสัยแล้ว เฉียวเนี่ยนจึงไม่ปิดบังอีกต่อไป เอ่ยตรงๆ ว่า “ข้าอยากขอเรียนถามพี่ใหญ่ทั้งสอง ใบงาขี้ม้อน ถูกตระกูลมู่กว้านซื้อไปใช่หรือไม่?”ได้ยินเช่นนั้น สีหน้าของมู่ซ่างเสวี่ยกับมู่หงเสวี่ยก็เปลี่ยนไปทันทีพวกเขาเริ่มพิจารณาเฉียวเนี่ยนกับฉู่จืออี้อีกครั้งสุดท้าย สายตาทั้งสองก็หยุดลงที่ฉู่จืออี้ราวกับเข้าใจบางอย่าง แล้วกล่าวอย่างมั่นใจว่า “ที่แท้ก็อ๋องผิงหยางนี่เอง”เห็นทั้งสองสามารถคาดเดาตัวตนของตนได้ในเวลาอันสั้น ฉู่จืออี้ก็เผยสีหน้าแสดงความชื่นชมเล็กน้อย พลางพยักหน้า “ใช่ ข้าเอง”อาจเป็นเพราะตระกูลมู่มีสถานะพิเศษในแคว้นถัง แม้รู้ว่าเบื้องหน้าคือท่านอ๋องซึ่งเป็นเชื้อพระวงศ์ของแคว้นจิ้ง ทั้งสองกลับไม่มีทีท่าจะคารวะแต่อย่างใดเพียงแต่มองเฉียวเนี่ยนอย่างไม่เข้าใจเล็กน้อย เอ่ยถามว่า “ในเมื่อเจ้าเป็นคุณหนูแห่งจวนโหว ไยถึงได้เดินทางมาไกลถึงชายแดน และยังอยู่กับอ๋องผิงหยาง?”ในสายตาของมู่ซ่างเสวี่ย คุณหนูเช่นนั้นควรจะเติบโตในเรือนของสตรีชั้นสูงราวไข่ในหิน แม้ไม่ถึงกับห้ามออ

เฉียวเนี่ยนไม่คิดว่ามู่ซ่างเสวี่ยจะพูดถึงสำนักราชาโอสถ จึงแอบตกใจเล็กน้อย จำต้องตอบว่า “ก็ไม่ใช่ว่ารู้วิธีถอนพิษทุกชนิดหรอกเจ้าค่ะ”แต่มู่ซ่างเสวี่ยกลับส่ายหน้าไม่หยุด “ไม่สิ พิษของสำนักราชาโอสถนั้นแตกต่างจากพิษทั่วไป วิธีถอนก็ไม่เหมือนกัน เว้นแต่จะได้เรียนวิชาแพทย์จากสำนักราชาโอสถ มิเช่นนั้นไม่มีทางถอนพิษพวกนั้นได้หรอก”มู่หงเสวี่ยก็อดไม่ได้ที่จะถามว่า “วิชาแพทย์ของเจ้า สรุปแล้วเรียนจากผู้ใดกันแน่?”เฉียวเนี่ยนไม่คิดเลยว่าการยอมรับว่าเป็นคนถอนพิษ จะทำให้ทั้งสองคนสงสัยมากขนาดนี้นางย่อมไม่อาจเปิดเผยตัวตนของอาจารย์ได้ จึงกล่าวว่า “เป็นหมอเทวดาท่านหนึ่ง ข้าก็ไม่รู้ว่าท่านชื่ออะไร ท่านสอนข้าไม่กี่ครั้ง แล้วก็มอบตำราแพทย์ให้ข้าสองสามเล่ม จากนั้นก็ไม่ได้เจอกันอีกเลย”ตอนพูดถ้อยคำเหล่านี้ น้ำเสียงของนางสงบนิ่งมากรู้สึกว่าน่าจะไม่มีช่องโหว่ใดๆแต่มู่ซ่างเสวี่ยกับมู่หงเสวี่ยที่มองนางกลับยังคงมีแววเคลือบแคลงเล็กน้อยในสายตาอย่างชัดเจนแต่ทั้งสองคนก็ไม่ได้ถามต่อ เพียงกล่าวว่า “อย่างนี้นี่เอง ก็นับว่าเป็นวาสนาอย่างหนึ่งแล้วกัน!”เฉียวเนี่ยนฝืนยิ้มเล็กน้อย ไม่ได้พูดอะไรอีกฉู่จืออี้มองดู