บททั้งหมดของ เครื่องบรรณาการของเทพงู: บทที่ 91 - บทที่ 100

เทพแห่งสายน้ำมีหน้าที่จำต้องทำ เมื่อโลกมนุษย์ได้รับอิทธิพลจากสภาพอากาศ ท้องฟ้าแปรปรวนในภพภูมิบาดาลรุ่งอรุณนี้พืชพรรณบนโลกมนุษย์ได้รับความชุ่มชื้นจากหยดพิรุณ เหมันต์อันเหน็บหนาวเบาบางลง เมื่อเทือกเขาทิศอุดรในภพภูมิบาดาล ปรากฏแสงอาทิตย์อุไรสาดส่องลงมาเป็นครั้งแรกในรอบยี่สิบปีบนเทวโลก ใต้เท้าจีกงถือโอกาสอันดีงาม โบกพัดวิเศษนำพาลมเย็นยะเยือกให้ผ่านพ้นไป เทพอู่เฉินส่งพลังแห่งน้ำ ผ่านกระแสนทีเชี่ยวกรากใต้พื้นเรือนเทพแห่งเทือกเขาทิศอุดร สายธารทอดยาวเชื่อมถึงกัน เทพเจ้าแห่งสายน้ำทิศประจิมมักเดินทางมาเยี่ยมเยียนเทพอู่เฉินผ่านสายน้ำแห่งนี้ หลายวันมานี้ไม่มีผู้ใดแวะเวียนมาด้วยต่างติดธุระประปรังในเทวโลก ยังมีเรื่องของนักพรตผู้เลื่องลือเดินทางมา แวะไปนั่งสนทนาธรรมกับพวกเขาด้วย“เทพอู่เฉิน... อากาศดีเช่นนี้ ข้าสดชื่นแจ่มใสนัก...”อสูรปักษาพูดไปเรื่อยเปื่อยบนพนักของตั่งนั่งสีแดง เมื่อมาอยู่เรือนเทพอู่เฉิน มันชื่นชอบการเลียนเสียงของสตรีนางหนึ่งซึ่งกระซิบกับมันเมื่อยังเป็นก้อนไข่ เพื่อมาขออาหารตามนิสัยของอสูร ปักษาตนนี้เป็นจำพวกเดียวกับมัจฉาในนรกภูมิ พวกมันรู้แค่หนทางเอาตัวรอด ต่างจากเจ้าเหลียนเหลียน

ใต้ผืนน้ำมรกต ณ ภพภูมิบาดาล ได้ซ่อนเร้นสมบัติล้ำค่าเอาไว้เนิ่นนาน หลังจากที่แม่เฒ่าเมิ่งเฉียนเป่ยแห่งภพภูมิลับแล ผู้มีเนตรแห่งการทำนาย หยั่งรู้อนาคต เฝ้ามองมันและนางเฟยอี๋คราถือกำเนิดขึ้นในนรกภูมิ จึงแยกหยกชิ้นนี้ออกจากนาง ไม่ให้จ้าวปีศาจเยี่ยงนางได้ครอบครองผู้มีญาณทิพย์ทำนายอนาคตอาจคลาดเคลื่อนไปเพราะการตัดสินใจ เพราะเหตุการณ์ต่าง ๆ ซึ่งเกิดขึ้นบนภพภูมิเทวโลก ทำให้เกิดการเปลี่ยนแปลง แม่เฒ่าไม่ได้บอกเรื่องหยกพันปีกับผู้ใด หากไม่เป็นเพราะนางเฟยอี๋ไปข่มขู่ถามหาของของนาง ด้วยการใช้เทพชั้นผู้น้อยผู้หนึ่งเป็นตัวประกัน‘อยู่ในภพภูมิบาดาล’แม่เฒ่าเมิ่งเฉียนเป่ยให้คำตอบเพียงเท่านั้นก็อันตรธานหายไป ให้เป็นหน้าที่ของราชาแห่งสวรรค์ผู้มีเนตรแห่งการหยั่งรู้มาช่วยเหลือเทพของตนศึกครานี้ยาวนาน... ตราบจนกระทั่งนางถูกบุตรชายบังคับพากลับไปยังนทีอันธการ ราชาแห่งสวรรค์ร่ายเวทหยาง พลังแห่งแสงสว่างเป็นโซ่ตรวนปิดปากทางนรกภูมิเอาไว้ถึงยังนับไม่ได้ว่านางเฟยอี๋ละเมิดสัญญาระหว่างเทพปีศาจ ในเมื่อนางใช้ข้ออ้างในการปกป้องบุตรของตนแทนการฉีกสัญญานั้น นั่นจึงเป็นบทลงโทษเล็ก ๆ น้อย ๆ ไม่ให้นางขึ้นมาสร้างความวุ่นวายไปอ

หญิงสาวมีสีหน้างุนงง จับต้นชนปลายไม่ถูก ท่ามกลางการต่อสู้อย่างบ้าคลั่ง หนึ่งอสรพิษกับเหล่าผู้คนมากหน้าหลายตานับได้กว่าสิบ นางคาดว่าพวกเขาเป็นเทพเซียนผู้มีฝีมือเก่งฉกาจทีเดียว ถึงแม้ว่าโลหิตจะหลั่งไหลนองบนพื้นพสุธา เมื่อพวกเขาเหล่านั้นถูกซัดด้วยพลังดำมืดกระเด็นไปคนละทิศทาง ได้รับการบาดเจ็บไม่น้อย หลังปะทะกับอสรพิษกายายิ่งใหญ่โอฬาร ที่ส่งเสียงกรีดร้องออกมาด้วยความเคียดแค้นสาหัสก่อนหน้านี้มีช่องว่างด้านบน เมื่อแหงนหน้ามองขึ้นไป แต่เพียงไม่นาน ใบหน้าของอสรพิษสีดำสนิทอีกหนึ่งตนปิดช่องรูเล็ก ๆ เหนือศีรษะของนางเอาไว้มิดชิด จนไม่มีแม้แสงใด ๆ จากภายนอกลอดผ่านเข้ามาณ สถานที่แห่งนี้มีเพียงนางและอสรพิษ หลังจากที่เกล็ดสีนิลมากมายขดซ้อนกันเป็นวงกลม กลายเป็นกำแพงสูงชัน ส่วนหัวเลื้อยไหลลงมาชื่นชมนาง งูตัวใหญ่ยักษ์สูงกว่านางนับสิบเท่าดูน่าสยดสยอง นัยน์ตาสีแดงฉานน่ากลัว ทว่านางกลับไม่รู้สึกหวาดกลัว ยามสบมองนัยน์ตาคู่คม ลึกลงไป มองเห็นความรู้สึกเป็นสุขล้นฉายประกายสว่างไสวในความมืด เสียงทุ้มละมุนอันคุ้นหูบอกผ่านริมฝีปากบนเกล็ดเป็นเงามัน“อาเป้ยของข้า... เจ้ากลับมาหาข้าแล้วหรือ... ข้ารอเจ้านานมากทีเดียว”

คิ้วเข้มหนาขนานไปกับดวงตาเรียวรี หางคิ้วยกขึ้นสูง นัยน์ตาสีโลหิตดูก้าวร้าวดุดัน ทว่าหากมองให้ดีแล้วนางว่าสวยงามดึงดูดเหล่าอิสตรีเป็นอย่างมาก จมูกโด่งเป็นสันคมรับกับสันกรามแกร่งเยี่ยงชายชาตรี ทำให้ท่านดูองอาจและสง่างาม ริมฝีปากอมแดงอมชมพูดูนุ่มนวลอ่อนหวานประหนึ่งกลีบดอกเหมยฮวาบุรุษเทพผู้นี้รูปงามปานหยกสลัก นางหาได้เคยพบบุรุษรูปงามเท่านี้ไม่ การได้พูดคุยกับบุรุษแปลกหน้า ทำให้จิตใจของนางเริ่มเอนเอียงไปเกินกว่าครึ่งหนึ่ง ท่านน่าจะเป็นสามีของนาง แต่เป็นได้อย่างไรนั้น เป็นคำถามที่จะต้องหาคำตอบ“ข้าเป็นครึ่งเทพครึ่งปีศาจ เป็นสามีของเจ้า อาเป้ย... เพียงแต่ข้าและเจ้ามิได้ตบแต่ง เพราะเจ้าสลายไปต่อหน้าต่อตาข้า เจ้าเป็นเครื่องสังเวย เป็นเจ้าสาวจากโลกมนุษย์”‘ข้าไม่ใช่เทพผู้น่ากลัวเกรงถึงเพียงนั้น ข้าเสกฟ้าฝนทำลายโลกมนุษย์ไม่ได้ ท่านพ่อข้าเป็นชนเผ่ามังกรบนสวรรค์ ท่านแม่ข้าเป็นปีศาจอสรพิษ ข้าชื่ออู่เฉิน’“ข้าชื่อ...”“อู่เฉิน...” นางพูดแทรกขึ้นมา สีหน้าสงสัยคลางแคลงใจแปรเปลี่ยนไป เหมือนว่านางเพิ่งนึกบางเรื่องออก "ท่านเป็นครึ่งเทพครึ่งปีศาจอสรพิษ ผู้คนยกย่องท่านว่าเป็นเทพ เพราะท่านไม่สร้างความเดือดร

“เทพอู่เฉิน... สตรีผู้นี้ฟื้นคืนมาก็จำเจ้าไม่ได้ วันหนึ่งจิตใจของนางจะเป็นอื่น... รอเถิด อีกเพียงไม่นาน เมื่อนางพบบุรุษรูปงามกว่าเจ้า ปกป้องนางได้ดีกว่าเจ้า นางจะไปจากเจ้า”“เทพปีศาจผู้นี้ปกป้องข้าหรือไม่ปกป้องข้า ข้าก็จะไม่ไปไหนไกลจากเขาทั้งนั้น เขาเป็นสามีของข้า” อาเป้ยหันไปตอบทันควัน ด้วยสีหน้าเกรี้ยวกราดไม่พอใจสตรีแปลกหน้าผู้นี้นางไม่เคยพบเจอมาก่อน อยู่ดี ๆ ก็เข้ามาหานาง นั่งลงบนแท่นหิน ขัดจังหวะนางและสามีซึ่งกำลังชมจันทร์และสนทนากันอย่างเพลิดเพลินใจใบหน้างดงามอ่อนหวานรับริมฝีปากอิ่มงาม อมชมพูอมแดง สตรีในอาภรณ์สีดำสนิทใบหน้าซีดเผือดราวว่าบาดเจ็บอยู่พอสมควร ดูคล้ายจะเป็นมิตร ตรงกันข้ามกับคำพูดจา ที่เอ่ยด้วยน้ำเสียงแอบแฝงความร้ายกาจ“อาเป้ย... เจ้าเป็นสตรีหน้าตาสะสวยถึงเพียงนี้ จะมายุ่งวุ่นวายกับปีศาจงูอัปลักษณ์นี่ทำไมกัน ใครบอกเจ้าว่ามันเป็นเทพ ก็เห็น ๆ กันอยู่ว่าเป็นปีศาจ นี่น่ะร่างจำแลงบุรุษ ปีศาจบางจำพวกก็ทำได้ เชื่อข้า เจ้าลองดูให้ดี...”นางเฟยอี๋นำกระจกหยินหยางของบุตรชายมาใช้เปิดเผยตัวตนที่แท้จริง หลังแอบย่องไปขโมยมาจากห้องนอนของบุตรชาย นางคิดว่าอีกฝ่ายคงจำนางไม่ได้เมื่อก่อนห