บททั้งหมดของ เครื่องบรรณาการของเทพงู: บทที่ 81 - บทที่ 90

อาเป้ยวางแผนเอาไว้ล่วงหน้าด้วยสารพัดวิธี ด้วยสติปัญญาฉลาดหลักแหลมในยามที่นางเป็นตัวของตัวเอง ได้สติกลับมาว่านางจะทำอะไร ช่วงเวลาที่จำกัดของนางในแต่ละวันทำให้นางรู้ว่าจะต้องหายไปในอีกไม่ช้านางขอร้องเจ้าเหลียนเหลียนให้หาของสิ่งหนึ่งมา ขออย่าให้มันทอดทิ้งเทพอู่เฉิน ในวันที่ท่านไม่เหลือใครเคียงข้างกำไลลูกประคำหยางหล่นอยู่บนพื้นหญ้าในสวนของเป่าเป้ยเมื่อค่ำวานนี้ นางนึกขึ้นได้เมื่อยามเซินจึงรีบพาพยัคฆ์อัคคีไปเก็บกำไลกลับมา นางนั่งลงบนเก้าอี้ไม้สนแดงหน้ากระจกในห้องใต้ดิน พูดคุยและบอกสอนมันซึ่งหมอบนอนอยู่บนพื้นไม้เป็นเงามันเจ้าเหลียนเหลียนยังคงนอนเอื่อยเฉื่อย ทว่าจิตใจแสนเศร้าหมองเพียงรับรู้ได้ว่านางกำลังจะจากไป ในเมื่อมันอยู่กับนางมาตั้งแต่ยังเล็ก...“กำไลหยินหยางเป็นสมบัติชิ้นเดียวของข้า ชิ้นอื่นนั้นล้วนเป็นสมบัติของเทพอู่เฉินทั้งสิ้น เสื้อผ้าอาภรณ์ ปิ่นปักผมก็ไม่ใช่ของข้า...”“ข้าจะรักษากำไลของเจ้าเป็นอย่างดี ต่อให้เทพอู่เฉินหรือผู้ใดบนเทวโลกอยากครอบครองมัน ข้าก็จะไม่ให้ ข้าถือว่าเจ้ายกสมบัติชิ้นนี้ให้ข้า...”“ใช่... ข้าให้เจ้า มันเป็นของเจ้า”เพลิงอัคคีสีน้ำเงินพลิ้วไหว เมื่อลมของเหมันต

ย่ำเข้าราตรีมืดมิดยาวนาน ไม่มีแม้ดวงดาราและดวงจันทร์สีรุธิระส่องสว่าง เมื่อมันเคลื่อนย้ายกลับไปยังที่ของมันในห้องเงียบเชียบมีเพียงแสงเทียนเล่มเดียววูบไหว ส่องสว่างไปทั่วทั้งห้องคับแคบ ที่นอนปูทับด้วยขนสัตว์ดูฟูนุ่ม โต๊ะไม้หนึ่งตัวตั้งวางอยู่กลางนั้น โต๊ะเครื่องแป้งและเครื่องสำอางยังคงอยู่ที่เดิมไม่มีผู้ใดล่วงรู้ว่าเทพปีศาจอู่เฉินซ่อนเร้นกายอยู่ในห้องใต้ดิน นอกเสียจากสองบ่าวงูคนสนิท“ท่านอู่เฉิน... ด้านหน้าเรือนท่านมีแขกเหรื่อมากมายเหลือคณา เทือกเขาทิศอุดรไม่เงียบสงบลงแม้สักชั่วยาม มีอะไรที่ข้าพอจะช่วยเหลือท่านได้...”มีผู้กล่าวว่าเพลิงกัลป์ปีศาจกำลังจะแผดเผาทุกสรรพสิ่งตามคำทำนายของแม่เฒ่าหลังจากที่เครื่องสังเวยเทพปีศาจหายไปจากการรับรู้ของราชาแห่งสวรรค์ ผู้ถือครองเนตรแห่งการหยั่งรู้ กองทัพเทพแห่งเทวโลกเตรียมพร้อมเข้าจับกุมตัวเทพอู่เฉิน เพื่อปลดเทพปีศาจจากตำแหน่งเทพ นำตัวท่านไปคุมขังในนรกภูมิชั้นลึกสุดในนทีอันธการ เพื่อป้องกันภัยพิบัติครั้งใหญ่เป็นที่น่าแปลกใจว่าเหล่าเทพถูกเรียกตัวมายังภพภูมิบาดาลเพื่อการใด เมื่อไร้ซึ่งเพลิงกัลป์ของปีศาจอสรพิษทว่าเป็นตรงกันข้าม...พายุเหมันต์ทำให้ทุ

บุรุษอาภรณ์สีขาวทั่วทั้งกาย กระบี่ที่เหน็บคาดไว้ตรงช่วงเอว ถือวิสาสะตามพยัคฆ์อัคคีเข้ามาถึงร่างอสรพิษ ซึ่งทำเป็นไม่สนใจ คาบเจ้านกน้อยเลื้อยกลับขึ้นที่นอนไป“ท่านได้ยินหรือไม่? ข้าไม่อยากใช้พลังอำนาจของข้าเพื่อสยบนาง การให้ข้าไปสู้กับนาง มีโอกาสเป็นไปได้ว่าภพภูมิบาดาลอาจสูญสิ้นไปนับพันปี”ท่านราชาผู้ยิ่งใหญ่สุดจะอดทนกับเทพปีศาจดื้อรั้น เมื่อต้องเข้ามาในห้องใต้ดินคับแคบ ให้ความรู้สึกอึดอัด พบงูขี้เกียจนอนเกะกะอยู่เต็มเตียง ปิดตาลง เมินหน้าหนีไปอีกทาง ไม่ยอมพูดจากับท่านแม้สักคำเดียว“เมื่อใดข้าไปจัดการกับนางด้วยตัวของข้าเอง อสูรตนนี้จะหายไปในชั่วพริบตา มันยังเล็กนัก... เล็กเกินกว่าจะรอดพ้นจากการสิ้นสลายของภพภูมิ...”“ไม่ต้องมาข่มขู่ข้า... ท่านราชาแห่งสวรรค์ผู้ยิ่งใหญ่ ไยจำต้องบากหน้ามาขอความช่วยเหลือจากข้า เทพปีศาจผู้ไร้ประโยชน์... ตัวข้าอาจเป็นเพียงงูดำหลังกระท่อมนา...”ในน้ำเสียงโกรธเคืองเทพผู้เป็นมิตรสหายกัน รู้จักกันมานาน คำพูดของมนุษย์ผู้หนึ่งผุดขึ้นมาหัว‘ตัวข้า เป็นเพียงมนุษย์ผู้ไร้ประโยชน์ เมื่อขึ้นมาบนเทวโลก ข้าก็ยังเป็นประโยชน์...’อสรพิษสีนิลพลันกระโจนกายออกไป ผ่านประตูบานเลื่อ

เวหาอันเยียบเย็นนำพาหยาดน้ำฟ้าและไอหมอกปกคลุมไปทั่วเมื่อเกิดพิรุณพิโรธไม่ขาดสาย ละลายเกล็ดน้ำแข็งมากมายให้หายไปสักชั่วยามหนึ่ง บรรเทาความหนาวเย็นลง หยาดน้ำฟ้าก็โหมกระหน่ำจนกระทั่งทุกแห่งหนกลายเป็นสีขาวโพลนภพภูมิบาดาลยามนี้มีเพียงเหมันต์ฤดู ย่างเข้าราตรีกาลเมื่อใด ยิ่งทวีหนาวเหน็บถึงกระดูก ความมืดมิดดำเนินไปอย่างเนิ่นนานกว่าที่เคยเป็นทั้งเทพและปีศาจคลางแคลงใจว่าเป็นเพราะครั้งหนึ่งเทพอู่เฉินได้ใช้กายาอันโอฬารพันรอบจันทรา ยกมันมาให้ภริยาเชยชมเพื่อเอาอกเอาใจนาง จันทร์รุธิระแห่งนรกภูมิจึงเริ่มหวนกลับมายังเทวโลกด้วยตัวของมันเองดวงจันทร์ทรงกลมสีแดงฉานบดบังดวงตะวันเอาไว้ เคลื่อนคล้อยไปด้วยกันถึงกลางฟ้าแล้วลับหายไป จึงมีแสงสาดส่องลงมาให้พรรณพฤกษา ได้เห็นสีสันอันงดงามของพวกมัน ซึ่งจะถูกปกคลุมด้วยเหมันต์อีกครั้งหนึ่งนับยี่สิบปีไม่ปรากฏแสงอาทิตย์อุทัย ถึงแม้ว่าใต้เท้าจีกงคอยใช้อำนาจของพัดวิเศษ โบกพัดไล่เมฆาทึบทะมึน รักษาสมดุลของภพภูมิบาดาลครั้งแล้วครั้งเล่า หาโอกาสมาเยี่ยมเยียนเรือนเทพแห่งเทือกเขาทิศอุดรพร้อมกับบุตรชายทั้งสอง นั่งจิบชาในสวนของเป่าเป้ยอยู่เป็นนิจ เพื่อเยียวยาจิตใจเทพปีศาจผู้เศ

หนึ่งร้อยปีเทวโลกนับได้หนึ่งปีของโลกมนุษย์สองเดือนกว่าบนโลกมนุษย์ กลับล่วงเลยไปนับยี่สิบปีในภพภูมิบาดาลพยัคฆ์อัคคีทำตามคำสั่งเสียของอาเป้ยอย่างครบถ้วนทุกข้อ ทั้งเรื่องของอสูรปักษา เฝ้าดูให้แน่ใจว่าเทพอู่เฉินจะไม่ทำร้ายมันด้วยโทสะของท่านหากว่ามันสามารถเลียนเสียงของนางในทุก ๆ วัน และหลังจากที่นางหายไปได้ไม่นาน เจ้าเหลียนเหลียนก็เก็บลูกประคำหยินหยางใส่กระเป๋าเวท เพื่อออกเดินทางข้ามประตูมิติในภพภูมิลับแลไปยังโลกมนุษย์ นำมันให้อาจารย์ฮุ่ยหมิง ซึ่งด้วยญาณทิพย์ของท่านได้รับรู้แล้วว่านางเพิ่งเสียชีวิตไปใช่ว่านางไม่เชื่อใจเทพอู่เฉิน ทว่าเรื่องของจิตใจยากแท้หยั่งถึง ไม่ว่าจะเป็นมนุษย์หรือเทพ แม้แต่ปีศาจ คงไม่มีผู้ใดล่วงรู้ว่าเทพปีศาจอู่เฉินสูญเสียความเป็นตัวของตัวเองมากแค่ไหน ในวันที่สูญเสียนาง อาจโศกเศร้าเสียจนไม่สามารถควบคุมอารมณ์ ก็เป็นไปได้ทว่าในความเป็นจริงนั้น เมื่อเวลาผ่านพ้นไป หัวใจจะได้รับการเยียวยาหนึ่งวัน สองวัน หลายเดือน จนเนิ่นนานนับปีสิบปี ยี่สิบปี...เทพอู่เฉินกลายเป็นเทพผู้นิ่งเฉย สุขุม สงบเสงี่ยม ราวกับว่าไม่มีสิ่งใดเกิดขึ้น จะมีเพียงแววตาเศร้าหมองเท่านั้น คอยบอกว่าสภาพจิต