บททั้งหมดของ เครื่องบรรณาการของเทพงู: บทที่ 71 - บทที่ 80

การมีคู่ครองในโลกของปีศาจและเทพนั้นแตกต่างกันราวฟ้ากับเหวยามมีมิตรไมตรีอันดีงามต่อกัน สนทนากันด้วยความเมตตาเอ็นดู โอบกอดกันอย่างอ่อนโยนรักใคร่ก็เป็นอารมณ์ของเทพ ยามสลัดคราบเทพบุตรกลายเป็นปีศาจร้าย ก็ยากจะรับมือเมื่อกายาร้อนรุ่มแข็งขึงถูกบุปผางามบีบรัดด้วยอารมณ์เสน่หา ใต้ใบหน้างามปานหยกสลัก สะบัดเหงื่อพร่างพราวบนหน้าผากและเส้นผมดำขลับที่เกี่ยวพันกัน สอดสวมอ้อมแขนโอบกอดเสมือนเป็นคนคนเดียว สะโพกงามกระตุกเกร็งจัด นางส่งเสียงหวีดร้องในลำคอมองเทพบุตรผู้กลายเป็นปีศาจเขี้ยวคมตรงมุมปากหนาหยักได้รูปฝังลงบนหัวไหล่ กัดนางจนโลหิตไหลซึม นัยน์ตาสีรุธิระเปล่งประกาย เกิดเปลวเพลิงอัคคีปีศาจออกมาจากนัยน์ตาคู่นี้ รูปลักษณ์ภายนอกของบุรุษเทพมักแปรเปลี่ยนไปเป็นปีศาจเต็มกายยามร่วมรักกับนาง“อ่าาห์... ภริยาของข้า... แก้มแดง ๆ ของเจ้าน่ารักยิ่งนัก... สีหน้าเจ็บปวดของเจ้า... เป็นที่น่าโปรดปราน...”อาเป้ยไม่เคยเอ่ยคำว่าเจ็บปวดคราร่วมรัก มีแต่คะยั้นคะยอขอร้องให้รุนแรงกับนาง กัดนาง กอดนาง จูบนาง ยามใดเทพอู่เฉินย้ายฟากฝั่งมาอยู่กับปีศาจ นางก็ปฏิบัติตนเป็นนางปีศาจร้าย รับมือสามีอย่างถึงอกถึงใจ“ท่าน... ตีตราข้าเอา

“บนเทวโลกไม่มีใครคิดคบอสูรพยัคฆ์ ตามธรรมดาของมันเป็นศัตรู ตั้งท่าพร้อมต่อสู้ เปลวเพลิงรอบกายไม่เคยสงบลงแม้สักชั่วยามเดียว”เสียงทุ้มละมุนของชายแปลกหน้า เรียกนางให้หันมองขวับไปทางฝั่งขวา ถัดจากเจ้าเหลียนเหลียนซึ่งกำลังนอนเกลือกกลิ้งบนผืนหญ้าเขียวขจีการมีผู้มาเยือนเรือนเทพปีศาจคงไม่แปลก แม้กระทั่งในแต่ละวันยังมีผู้มาเยี่ยมเยียนสวนของเป่าเป้ยมากมายเหลือเกิน จนแทบไม่ใช่สวนของนาง ควรเป็นสวนของเทพอู่เฉิน เพราะส่วนใหญ่แล้วก็เป็นเหล่ามิตรสหายของท่านเสียมากกว่าเมื่อพิจารณารอยยิ้มบนใบหน้าคมคายปานหยกสลักของบุรุษเทพผู้เยื้องย่างลงบนพสุธา พร้อมก้อนเมฆาที่หายไปจากปลายเท้า ผมยาวประเอวรวบขึ้นครึ่งศีรษะมีเครื่องประดับเป็นหยกสีขาวเปล่งประกายราวแสงอาทิตย์ อาภรณ์อันงดงามดูจะเป็นผู้มีชนชั้นวรรณะบนเมืองเทพ ในความคิดของนางหากเป็นโลกมนุษย์แล้วละก็ อาจเป็นแม่ทัพใหญ่ อาจเป็นฮ่องเต้ก็เป็นไปได้ นางจึงรีบต้อนรับแขก“คารวะท่านเทพ... ยินดีต้อนรับท่านทั้งหลาย...” นางยกมือขึ้นทำความเคารพพวกเขาอย่างทั่วถึง โดยที่ยังนั่งอยู่บนพื้นหญ้าเคียงข้างพยัคฆ์อัคคีด้านหลังของบุรุษเทพเบื้องหน้านางมีเทพอีกสี่ เป็นเซียนสตรีสอง เป็

“ความรักของข้าคือความเห็นแก่ตัวของข้า...” นางยังคงเอ่ยเรื่องเดิม ทั้งเรื่องความเห็นแก่ตัวของนาง เรื่องความรักของนาง เรื่องรักแรกของนางบนเทวโลกอันสวยงาม ในเมื่อนางไม่กล้าพูดถึงเรื่องอนาคตอันมองไม่เห็นหนทางสว่าง นางฟุบหน้าลงบนโต๊ะไม้สนแดงสลักมุก ตะแคงมองใบหน้าเคร่งเครียดของบุรุษเทพในอาภรณ์เนื้อผ้าเบาบางสวมใส่สบายเทพอู่เฉินกำลังพลิกตำรามากมายในฝั่งตรงข้ามกันกับนาง มีคัมภีร์เก่าแก่โบราณ เขียนด้วยพู่กันเวทเป็นอักขระสีทองอร่ามลอยอยู่เหนือหน้ากระดาษ ทั้งหมดล้วนเป็นภาษาในเมืองเทพ ส่วนใหญ่นางไม่สามารถที่จะทำความเข้าใจ อักษรเหล่านั้นหน้าตาแปลกประหลาดไปแม้เป็นอักษรที่มีขีดมากมาย เริ่มต้นและลงท้ายด้วยการใช้ขีดเคลื่อนไหวไปตามทิศทางต่าง ๆ จะมีแค่บางอักษร คล้ายกับภาษาทางการในเมืองซึ่งนางเคยอาศัยอยู่บนโลกมนุษย์“เจ้าพยายามชักแม่น้ำทั้งห้าในแบบของเจ้า แรกเริ่มเดิมทีก็ว่ารักนักหนา... ยามนี้กลับกลายเป็นเรื่องของประโยชน์ส่วนตน...” เสียงทุ้มเอ่ยโดยไม่เงยหน้าจากตำราเล่มหนึ่ง ส่วนนางยังคงฟุบหน้าลงบนโต๊ะอย่างเกียจคร้านหมดเวลาเศร้าเสียใจของนางแล้ว เมื่อนางไม่อยากให้สามีไม่สบายใจ โดยเฉพาะอย่างยิ่ง เทพปีศาจผู้

“เทพแห่งสายน้ำบอกกับข้าว่าบนโลกมนุษย์กำลังย่างเข้าฤดูเหมันต์ เกิดพายุ อุทกภัยครั้งใหญ่ บางแห่งก็หนักหนาสาหัส”“ข้าไม่อาจทำให้โลกมนุษย์หรือเทวโลกเดือดร้อนเพราะคำนายของแม่เฒ่า โดยเฉพาะอย่างยิ่ง เมื่อข้ามองไม่เห็นเพลิงกัลป์ที่ว่า...”เพลิงกัลป์แห่งความทุกข์อาลัยอันไม่มีวันดับมอด อาจตาลปัตรกลับกลายเป็นเหมันต์อันเป็นถาวรนานบนเทวโลกหรือไม่นั้น หาได้มีผู้ใดล่วงรู้ในการคาดเดาของอาเป้ย ดูจะใกล้เคียง นางลุกจากเก้าอี้ไม้สนแดงไปนั่งข้างสามีบนตั่งนั่งมีที่พักแขน พิงศีรษะลงบนไหล่กว้าง หลุบตาขึ้นมองใบหน้าคมคาย“เทพอู่เฉินดูย่ามใจ ดูเยียบเย็นจนข้ารู้สึกหนาวเหน็บถึงขั้วกระดูกทีเดียว”“ข้าเป็นเช่นนี้มาแต่ไหนแต่ไร ข้าไม่ใช่คนมากคารม พูดมากความ แสดงออกทางวาจาเก่งอย่างเจ้าเสียเมื่อไร เจ้ายังไม่ชินอีกหรือ?” ถามพลางเลิกคิ้วขึ้นมองนาง ในมือยังกางคัมภีร์เล่มหนา อ่านข้อมูลเกี่ยวกับสิ่งของในนรกภูมิ ดูเหมือนว่าเทพอู่เฉินจะค้นพบเรื่องบางอย่างซึ่งยังไม่แน่ใจนัก สีหน้าของเทพอู่เฉินแสดงออกมาทั้งหมดแม้ไม่ต้องเอ่ยวาจา บัดนี้ท่านก็แสนเอ็นดูนางผู้กำลังออดอ้อนสามี“ไม่ว่าจะเป็นมนุษย์ เทพ ปีศาจ แม้กระทั่งครึ่งเทพครึ่งปีศา

ล่วงพ้นรุ่งอรุณมาแล้วเวหายังคงเยียบเย็น หยาดน้ำฟ้าร่วงหล่นในภพภูมิบาดาลจนทำให้ทุกแห่งหนเป็นสีขาวโพลน อย่างที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อนร่วมหมื่นปี ทว่าในอีกสักพักหนึ่ง ความหนาวเย็นจับขั้วกระดูกก็หายไปเมื่อเทพเจ้าแห่งสายน้ำทิศประจิมร่วมใจกันปล่อยไอเวทขึ้นสู่ท้องนภา เพื่อรักษาสมดุลของภพภูมิบาดาล ให้ความอบอุ่นกลับคืนมานี่ควรเป็นวันแห่งความสุข ทว่าสามีของนางมีสีหน้าทุกข์ตรมอย่างเห็นได้ชัด เมื่อเฝ้ามองใบหน้าแดงก่ำของนาง ยามนางขอให้ท่านพานางไปนั่งเล่นบนหินก้อนหนึ่งเหนือแหล่งน้ำสีมรกตเคียงข้างบุรุษเทพปีศาจในอาภรณ์สีดำ ปักทอด้วยเวทเซียนสีทองอร่ามเป็นลวดลายของอสรพิษผู้มีกรงเล็บมังกรอันงามสง่า งานฝีมือชิ้นสุดท้ายซึ่งนางมอบให้กับสามี เทพอู่เฉินรวบมวยผมปักด้วยปิ่นหยกลวดลายเดียวกัน รวบผมให้นางเหมือนคู่สามีภริยาเพิ่งตบแต่งกันหมาด ๆ แม้ไม่ได้ผ่านงานวิวาห์บนเทวโลก อุ้มพานางมาหยุดยืนบนก้อนหินก้อนหนึ่งตามคำขอ“เจ้า... ยังคิดถึงวันนั้นหรือ?”“ข้าคิดถึงยามแรกพบสบตาท่าน อสรพิษผู้ยิ่งใหญ่บนผืนน้ำแห่งนี้”“เจ้ากลัวหรือไม่?”“วันนั้นข้าไม่กลัว วันนี้ข้ากลัว... เพราะข้าต้องอดทนต่อวิบากกรรมของข้า จำต้องพรากจากชายผู