บททั้งหมดของ เครื่องบรรณาการของเทพงู: บทที่ 101 - บทที่ 110

เทพอู่เฉินดูใจเย็นเสียเหลือเกิน ต่างจากนางผู้มีหน้าตาซีดเซียว ชะโงกคอมองหาปีศาจที่หายลับขอบฟ้า นางยกมือขึ้นประสานกันพลันก้มศีรษะลง ด้วยความรู้สึกผิดอย่างใหญ่หลวง“ท่านแม่... ข้าขออภัยท่าน ข้าไม่รู้สึกตัวเลย ไว้ข้าจะมาขอขมาท่านในภายหลัง”----------หากจะต้องวิวาทกับปีศาจอสรพิษให้รู้แพ้รู้ชนะ เพลิงกัลป์อันไร้ที่สิ้นสุดอาจเผาผลาญทุกสิ่งจนหายไปทั้งภพภูมิ สองสามีภริยาจึงหาทางหลบซ่อนตัวเสียก่อน ให้ต่างฝ่ายได้สงบสติอารมณ์ หลังถูกตบกระเด็นด้วยฝ่ามือพิฆาตของลูกสะใภ้ มารดาจะต้องเกรี้ยวกราดเป็นอย่างมากจนไปหาปีศาจอสูรละแวกนั้นสังหาร จับพวกมันมาเป็นเครื่องรองรับอารมณ์เป็นแน่ร่างอสรพิษหยิบคว้าร่างบอบบางเอาไว้ในอุ้งมือมังกร ดำดิ่งลงสู่ห้วงนทีอันธการ โผล่พ้นขึ้นเหนือผืนน้ำกว้างขวางในอีกภพหนึ่ง วางนางลงบนหาดทรายสีดำ เนรมิตตั่งนั่งไม้สีดำสนิทสลักลวดลายอสรพิษจากเรือนของมารดาออกมา เปลวเทียนเล่มเล็กส่องสว่างให้บรรยากาศมืดมิดเกิดความสวยงาม“ข้ารู้สึกสดชื่นแจ่มใส ตรงกันข้ามกับความมืดมิดในนรกภูมิ เมื่อสามีบอกว่าจะพาข้าออกเที่ยว” นางละสายตาจากดวงจันทร์รุธิระลอยอยู่เหนือนทีใสสะอาด เหมือนว่ามันกำลังจะจมหายลงไป

ตอนพำนักอาศัยบนเทวโลกชั้นน้ำช่างสะดวกสบาย เทพอู่เฉินบอกกับนางว่ามีสองบ่าวงูและเทพชั้นผู้น้อยคอยให้ความช่วยเหลือหากว่านางอยากได้อะไร บัดนี้อยู่กันลำพังเพียงสองสามีภริยา ต้องเสาะหาสิ่งของเอาเอง แต่ก็คงไม่ลำบากอะไรมากมายในเมื่อทำสิ่งใดใช้เวทเซียนอำนวยความสะดวกบุรุษร่างกำยำในอาภรณ์งดงามจับจูงมือนาง พาเข้าไปในป่าพรรณพฤกษา แต่ละต้นแตกกิ่งก้านสาขาออกไปเป็นลักษณะหน้าตาประหลาด ไม่มีแม้ดอกใบผลข้างบนนั้น แหล่งน้ำใสไม่มีสิ่งมีชีวิต สามารถคาดเดาได้ว่ามันไม่ปลอดภัยเป็นแน่แท้ ปักษาอสูรโฉบบินไปส่งเสียงร้องโหยหวน สัตว์ร้ายบนผืนดิน แมงป่อง ตะขาบ อสรพิษตระกูลเดียวกับสองบ่าวงูของท่านความรู้สึกร้อนวูบวาบประหลาดเกิดขึ้นกับนางในสถานที่แห่งนี้ โดยที่นางไม่ได้หวาดกลัวสิ่งใด เคียงข้างสามีผู้เป็นถึงเทพปีศาจผู้แข็งแกร่ง ท่านยังหันกลับมาบอกเล่าเรื่องราวน่าอัศจรรย์ใจกับนางมากมายหลายอย่าง“...ในนรกภูมิมีเรื่องราวประหลาดนัก น่าสนุกเสียจริง” นางพูดพลางมองไปรอบ ๆ ป่าเงียบสงัด ใต้แสงสีทองในมือของนางซึ่งจุดมันเอาไว้ใช้แทนโคมไฟ ด้วยท่าทางตื่นตาตื่นใจ ขณะผู้นำทางบอกเล่าถึงประวัติความเป็นมา หมู่มวลบุปผาเหล่านี้ว่ามารดาเคย

เป็นโชคช่วยของเทพอู่เฉินเมื่อบนเทวโลกได้ให้สัญญาณว่าสามารถที่จะกลับไปได้ ขัดจังหวะท่านและภริยาพอดี เป็นท่านเสียเองไม่ยอมที่จะขึ้นไป ด้วยความเป็นกังวลใจ เมื่อภริยายังอยู่ในสภาพเมามาย ควบคุมอารมณ์ได้ไม่ดีนัก พลังของนางยังกล้าแกร่ง อาจเป็นภัยต่อผู้อื่นในภายหลัง“เกิดใครมาพบเจ้าในสภาพนี้เข้า จะต้องไม่ชอบใจข้าแน่นอน”“ทำไมเล่า?”“ข้อแรก ข้าฟื้นคืนชีพเจ้าโดยไม่ปรึกษาผู้ใด ผิดธรรมเนียมของเทพในเทวโลก จะต้องหารือกับเหล่าผู้อาวุโสบนเทวโลกชั้นฟ้าเสียก่อนว่าได้หรือไม่ได้ อีกข้อหนึ่งนั้นเจ้ายังอยู่ในสภาวะไม่มั่นคงทางอารมณ์...” เทพอู่เฉินอธิบาย พอนางทำตาขวางใส่ท่าน น้ำเสียงเข้มเครียดจริงจังกลับอ่อนลง“ข้อสุดท้ายของข้า เป็นสามีผู้ปรารถนาจะอยู่กับภริยาตามลำพัง ในสถานที่สวยงามแห่งนี้ เจ้าลองตรึกตรองดู หากขึ้นไปจะต้องมีผู้คนมากมายเข้ามาถามไถ่สารทุกข์สุกดิบ เข้ามาวุ่นวายกับข้าและเจ้าอย่างแน่นอน”เทพปีศาจผู้แข็งกระด้างและเย็นชา เรียนรู้หลายสิ่งมาจากนาง แม้กระทั่งการลอกเลียนคำพูดทั้งประโยคเลยทีเดียว อาเป้ยรู้อยู่เต็มอก แต่นางก็อดใจอ่อนยอมตามไม่ได้“สามีข้า... ข้าเองก็ปรารถนาที่จะอยู่เคียงข้างท่านทุกชั่วยา

เทพอู่เฉินตัดสินใจดีแล้วจึงพาภริยากลับไปยังนทีอันธการ เผชิญหน้ากับมารดาอีกครั้ง มือจับจูงกันไม่ห่างกายเผื่อมีเหตุใดจะได้ช่วยเหลือทัน ขณะสตรีในอาภรณ์สีดำในร่างครึ่งอสรพิษกำลังร้อนใจเมื่อเทพฮ่าวหรานออกตัวรับธนูแสงแทนนาง จนหมดสติร่วงลงมาในนรกภูมิ“เจ้าพวกเทพมังกร! เจ้ามันน่ารังเกียจเหมือนพ่อของเจ้า!” ในน้ำเสียงประกาศศึก ลำแสงสีดำผ่านใบหน้าคมคายไปเพียงนิดเดียวเท่านั้น เพียงครู่เดียวนางก็มีท่าทีลนลาน“แม่ไม่ได้ตั้งใจ... ลูกแม่... อู่เฉิน เจ้าเจ็บหรือไม่?”“ท่านแม่... ข้าว่าท่านมีอาการเหมือนอาเป้ยทีเดียว”ใบหน้าซีดเผือดของมารดาในยามนี้ ออกอาการตื่นตระหนกกว่าที่เคยเป็น ปกติจะเห็นท่านส่งเสียงหัวเราะอยู่เป็นประจำ เมื่อก้มหน้าลงมองบนตั่งสีดำสนิท นางเฟยอี๋คงเนรมิตมาได้อีกหนึ่ง หลังจากที่ถูกบุตรชายขโมยไปใช้หนึ่งบุรุษเทพในอาภรณ์สีขาวเปื้อนโลหิตคว่ำหน้านอนใบหน้าซีดเซียว ลมหายใจแผ่วเบา ผ้าห่มผืนใหญ่สีดำคลุมกายช่วงล่างไว้ให้คลายหนาวจากเวหาเยียบเย็น นั่นทำให้บุตรชายเกิดสงสัย“ท่านพ่อบาดเจ็บได้อย่างไร? ท่านไม่มีศัตรู เวทเซียนของท่านไม่เป็นรองเทพมังกรบนเทวโลกชั้นฟ้า ผู้อาวุโสฝีมือเก่งฉกาจกว่าท่านยังหาไ

เทพอู่เฉินเป็นห่วงภริยา เมื่อต้องเดินทางเข้าป่าพฤกษาที่มีปีศาจอสูรดุร้ายมากมาย แสนอันตราย ก็ไม่อยากจะพานางไป ทิ้งนางไว้ก็เป็นกังวล แต่เพราะเห็นว่าบิดาอยู่ด้วย มารดาคงไม่กล้าทำร้ายนาง จนกลับมาพบว่ามีผู้ได้รับบาดเจ็บ บิดาเล่าให้ฟังว่าเป็นเพราะนางเฟยอี๋เป็นฝ่ายเริ่มและพ่ายแพ้ให้กับอาเป้ยเองมารดาอสรพิษขยับตัวแทบไม่ได้บนตั่งนั่งสีดำยังอยู่ในสภาพครึ่งสตรีครึ่งอสรพิษ นางส่งสายตาอาฆาตแค้น เมื่อเห็นว่าบุตรชายโกรธนางจึงไม่ช่วยเหลือนาง สักพักหนึ่งก็หัวเราะ แสยะยิ้มเหมือนมีแผนการอันใด นางเฟยอี๋คิดอะไรอยู่ ไม่มีผู้ใดล่วงรู้ แต่นางเสียสติ ไร้การควบคุมอารมณ์โดยสิ้นเชิง เป็นเรื่องแน่ชัดว่าเกิดจากพลังอันชั่วร้ายและอดีตของนาง“หากเจ้าถูกทำร้ายแม้ปลายเส้นผม ไฟกัลป์โทสะของข้าคงลุกโชติช่วงเผาผลาญทั้งนรกภูมิ ต่อให้ที่แห่งนั้นจะเป็นนทีอันธการ...”“ข้าไม่ได้โกรธท่านแม่ นางไม่มีสติ... ท่านพ่อเองยังปฏิเสธนาง บริภาษว่านางสารพัด”“แต่ข้าโกรธ และเห็นด้วยกับเจ้าว่าเรียนผูกต้องเรียนแก้ ข้าจะไม่ยื่นมือช่วยเหลือท่านแม่อีก...”จากนี้ไปมารดาคงต้องแก้ไขปัญหาเอาเอง เทพอู่เฉินพาภริยาออกเดินทางข้ามนทีอันธการไป โดยไม่เหลีย