All Chapters of เครื่องบรรณาการของเทพงู: Chapter 131 - Chapter 140

บนเมืองเทพต่างรู้ดีว่าคำทำนายของแม่เฒ่ามักเกิดขึ้นไม่ช้าก็เร็ว น้อยครั้งที่จะให้คำทำนายผิดพลาด และที่คลาดเคลื่อนไปเป็นเพราะอนาคตสามารถเปลี่ยนแปลง ด้วยการตัดสินใจของผู้ได้รับคำทำนายซึ่งเกิดขึ้นได้เสมอ“ข้ายังคงมีความเชื่อเรื่องชะตาลิขิตด้วยสองมือกระทำ ด้วยแรงอุตสาหพยายาม ใช่ฟ้ากำหนดโชคชะตา แต่หากมีเรื่องใด ก็ขอให้บอกข้ามาเถิดท่านอาวุโส ข้ายินดีที่จะทำอย่างสุดความสามารถ”อาเป้ยยอมรับในคำขอซึ่งไม่ได้เหลือบ่ากว่าแรง แม่เฒ่าได้ชี้แจงว่างานวิวาห์ของพวกเขาซึ่งจะจัดขึ้นในอีกไม่กี่วันข้างหน้า เป็นแผนการล่อลวงมารดาอสรพิษให้มาร่วมแสดงความยินดี ไม่ว่านางจะมาดีร้าย มีแผนการรองรับจัดการกับนางเฟยอี๋ ท่านราชาแห่งสวรรค์มีความเห็นว่าควรลองส่งนางลงไปเผชิญด่านเคราะห์“ข้าเพิ่งรู้ว่าปีศาจโดยกำเนิดเยี่ยงท่านแม่สามารถทำได้ โดยธรรมเนียมแล้วมีแค่เทพ สามารถลงไปเผชิญด่านเคราะห์” เทพอู่เฉินหันไปพูดกับท่านแม่เฒ่า ท่านนักพรตฮุ่ยหมิงนั่งลงบนที่นั่งในห้องประชุมลับแห่งนี้จึงว่า“บรรดาปีศาจอสูรต่างก็มีวิบากกรรมที่แตกต่างไป งานใหญ่ครานี้เพื่อความสงบสุขของเทวโลก หากนางเฟยอี๋อาจเปลี่ยนแปลงไปในทางที่ดี ก็อาจเป็นไปได้”“ท่

ดวงตาคู่คมปลาบประกายเฝ้ามองสตรีในอาภรณ์งดงาม เมื่อนางเหาะเหินเดินอากาศไปในอีกภพภูมิหนึ่ง เพื่อหาวัตถุดิบมาทำขนมหน้าตาประหลาดเป็นก้อนแป้งปั้นรูปทรงต่าง ๆ โรยหน้าด้วยผลไม้ถึงแม้ว่าบรรยากาศโดยรอบของนรกภูมิเงียบเชียบและอับชื้น ยากแก่การเดินทาง แหล่งน้ำกั้นกลางระหว่างพสุธาแตกแยกออกเป็นสองฝั่ง ปรากฏผืนน้ำกว้างใหญ่เป็นสีดำไปทั้งหมดนั้น สิ่งมีชีวิตเป็นอสูรน้ำอุปนิสัยดุร้าย นางก็สามารถหาผลไม้สีแดงจากต้นไม้หน้าตาประหลาดจนพบ ด้วยคำแนะนำจากเทพอู่เฉิน คอยชี้บอกนางว่าต้นไหนสามารถรับประทานได้ มีรสชาติเป็นอย่างไร“ท่านบอกกับข้าว่า พอท่านแม่ยอมลงนามในสัญญาระหว่างเทพและปีศาจ ท่านได้ขึ้นไปอยู่บนเทวโลก มีผู้มาขอความช่วยเหลือจากท่านเสมอเลยหรือ?”“ใช่... ปีศาจอสูรจึงรู้จักข้าเป็นอย่างดี ไม่มีใครกล้ามีเรื่องกับข้าในนรกภูมิแม้สักภพภูมิหนึ่ง เจ้าเดินหาของของเจ้าได้ตามอัธยาศัย”“อ้อ... ที่แท้สามีข้าก็เป็นขาใหญ่” พูดพลางยกมือป้องปากหัวเราะ ประจวบเหมาะพอดีกับที่มารดาอสรพิษปรากฏตัว สัตว์อสูรทั้งหลายพลันอันตรธานหายไปด้วยความหวาดกลัวจ้าวปีศาจผู้เป็นใหญ่ในนรก ดวงตาที่คอยลอบมองมายังผู้มาเยือนบัดนี้ไม่มีเหลือแม้สักคู

เป็นเพราะความมีเมตตากรุณา เป็นผู้มีบุญวาสนาอย่างมากในภพนี้ ไม่ว่าใครก็คงไม่อยากมีเรื่องมีราวกับนางเทพมังกรอาวุโสตำหนิเทพอู่เฉินอย่างไร ไม่กล้ายุ่มย่ามเรื่องระหว่างสามีภรรยาผู้ไม่ใช่เทพตามธรรมเนียมบนเทวโลกเสียทีเดียว และไม่ว่าอย่างไรเทพอู่เฉินก็ต้องเข้าข้างภรรยา ต้องปกป้องบุตรของท่านอีกประการสำคัญหากไม่มีเทพอู่เฉิน การปรองดอง สงบศึกระหว่างเทพและปีศาจอสูรอาจเป็นไปไม่ได้เลย โดยเฉพาะอย่างยิ่ง เมื่อจุดมุ่งหมายของผู้ครองเทวโลกคนปัจจุบันมิใช่การสังหารศัตรู ทว่าทำทุกหนทางเพื่อความสงบสุข หลีกเลี่ยงการปะทะให้มากที่สุดใบหน้าหวานงามดูค่อนข้างผ่อนคลาย หญิงสาวไม่ได้สนใจปัญหาความคิดของผู้อื่น ไม่ว่าใครจะพูดอย่างไร นางมั่นใจว่าบุตรในครรภ์ของนางไม่มีผู้ใดมาทำร้าย ทำอันตรายได้“นรกภูมิที่มีเพียงไฟกัลป์ งดงามนัก ข้าคิดว่าจะร้อนกว่านี้เสียอีก”“ไม่ร้อนสำหรับเราทั้งสาม อ้อ... เจ้าเหลียนเหลียนด้วย เจ้าสามารถนอนพักผ่อนได้ ภริยาข้า”เทพอู่เฉินไม่ได้บอกกับนางว่านอกจากไฟสีฟ้าเหล่านี้จะไม่ทำให้รู้สึกร้อนแค่กับปีศาจอสูร ไม่มีเทพใดเคยย่างกรายมาถึง มันลุกลามไปทั่วเหมือนเปลวเพลิงอันเกรี้ยวกราด ทว่ากลับสงบนิ่งราว

ทันทีที่เหยียบพสุธาในร่างของสตรี มารดาอสรพิษหยุดวาดเพลงกระบี่ หันคมดาบไปทางลูกสะใภ้ รวดเร็วพอ ๆ กับที่บุตรชายเข้ามายืนขวางระหว่างกลาง บดบังร่างภรรยาเอาไว้มิดชิด ไม่เห็นแม้กระทั่งไรผม“ข้าก็นึกว่าท่านจะไม่มา ท่านแม่”“ข้าต้องมาสิ มาอวยพรให้ลูกชายสุดที่รักและลูกสะใภ้ของข้ายังไง... เพียงแต่ว่า...” มารดาลดปลายกระบี่ลง ฉีกยิ้มเจ้าเล่ห์มีลับลมคมใน “ข้ามาถึงก่อนเจ้า ไม่รู้จะทำอะไรระหว่างรอคอย เลยหยิบกระบี่ของข้าออกมาฝึกฝนดูสักหน่อย ข้าชื่นชอบการต่อสู้ ประลองวิทยายุทธ์เซียน...เป็นอย่างมาก...”“ข้าชื่นชมท่าน... ฝีมือไร้เทียมทาน แถมท่านไม่เผาผลาญทำลายสิ่งใดในวันมงคล” น้ำเสียงราบเรียบดังผ่านแผงอกกว้างไป ขณะมารดาอสรพิษหัวเราะออกมาอย่างร่าเริง ถึงแม้ว่านางกำลังเปิดใจให้ลูกสะใภ้ ภายใต้ความยำเกรงว่าไม่อาจต่อกร ยังถูกแย่งความรักจากบุตรชายไปเสียหมด“เจ้ามาประลองวิชากับแม่หน่อย ดีหรือไม่ อาเป้ย... เจ้าออกมาจากตรงนั้น เจ้าไม่ควรหลบเลี่ยงการต่อสู้อย่างขี้ขลาด เจ้าเก่งฉกาจนักไม่ใช่หรือ?”“ข้าและภรรยาของข้ามีธุระต้องไปจัดการ แล้ว… นางกำลังตั้งครรภ์ ไม่ควรจับกระบี่ ท่านไม่ห่วงหลานตัวน้อยของท่านหรือ? ท่านแม่

อาเป้ยในร่างนี้หากเปรียบแล้วคงไม่ต่างจากม้าพยศ นางไม่ได้สนใจภยันตราย นางหายไปเป็นกลุ่มควันดำ อีกครั้งหนึ่งนางกลับกลายเป็นครึ่งสตรีมีร่างกายช่วงล่างเป็นอสรพิษ เลื้อยไหลไปตามพื้นขรุขระอย่างไรเสียนางระมัดระวังไม่มากพอ ไม่ช่ำชองเส้นทาง จึงร่วงหล่นลงหลุมประหลาด กลิ้งตุบ ๆ ไปหลายตลบ โผล่พ้นขึ้นในสถานที่แห่งหนึ่งผืนน้ำสีดำสนิทอันกว้างขวาง นางเคยเดินทางมาเป็นประจำ ไม่มีทางที่นางจะจำไม่ได้ว่าเป็นนทีอันธการสามีของนางปรากฏกายขึ้นหลังอสุนีบาตฟาดแสงสว่างจ้าลงบนผืนน้ำกลายเป็นคลื่นระลอกใหญ่“อาเป้ย!”ในสีหน้าตื่นตระหนกตกใจ ร่างกำยำปรี่เข้าไปหาร่างบางในอาภรณ์งดงามนั่งพับขาอยู่บนผืนน้ำ นางออกแรงวิ่งมากไปจนกระทบกระเทือน จึงก้มหน้าลงหลับตา ยกมือทั้งสองขึ้นกอดกุมท้องของตน“ข้า... เจ็บท้อง”“เจ้าหมายถึงเจ็บครรภ์ใช่หรือไม่?”หญิงสาวพยักหน้า เป็นครั้งแรกที่นางรู้สึกถึงความหวาดกลัว สำนึกผิดว่านางไม่สมควรดื้อรั้นกับสามีผู้หวังดีต่อนาง เทพอู่เฉินรีบมองนางด้วยตรีเนตร ดูบุตรชายว่าสบายดี โน้มตัวลงอุ้มร่างบอบบาง กระชับเข้าหาอ้อมแขน“เจ้าอย่าวิ่งหนีข้าไปไหนอีก อาเป้ย ควบคุมอารมณ์แปรปรวนของเจ้าให้ดี ในนรกภูมิไม่ม