บททั้งหมดของ Kakaibang Tikim: บทที่ 381 - บทที่ 390

Ilaria POVSinalubong ko ng payong si Toph sa labas. Kahit akong nakapayong, nabasa pa rin dahil sa lakas ng hangin at ulan.“Anong naisip mo at bumabagyo ka pumunta rito?” tanong ko sa kaniya nang makapasok na kami sa loob ng bahay. Kapwa kami nabasa, pero mas basang-basa si Toph.Hindi siya agad nagsalita. Pinagbihis ko muna. Mabuti na lang at may dala-dala siyang damit niya. Habang nasa banyo siya, hinanda ko na ang hapunan namin at sure akong hindi pa rin siya naghahapunan. Mainit na ang nilagang baboy. Nilagay ko ang kaserola sa gitna ng lamesa. Naghiwa rin ako ng papaya para sa dessert. Baka kasi sabihin ni Toph, nilagang baboy at kanin lang talaga ang nasa lamesa.Maya maya, lumabas na ulit siya ng na naka-jacket. Nagbuhos din pala siya saglit para hindi raw matuloy sa lagnat ang eksena niya.“Nag-dinner ka na ba?” tanong ko.Umiling siya. “Nag-merienda lang ako nung umalis kanina sa Manila,” sagot niya.“Tamang-tama, halika na rito. Sumabay ka sa akin. May mainit na sabaw dito

Ilaria POVNasa Maynila na ako bago pa man makauwi si Keilys sa Yay Town. Kahit gusto ko na siyang makausap at makita ulit, pinilit ko na lang umalis muna. Ah, basta, wala muna akong balak na makita siya ngayon. Hindi pa ngayon. Pakiramdam ko kasi, mas papagalitan niya ako sa personal. Ilang beses ko nang naranasan noon iyon. ‘Yung pagiging masungit niya palagi sa akin. Naiisip ko, mas matindi pa ang mangyayari kapag nagkita kami. Baka sungitan pa niya ako lalo at sisihin ng husto dahil sa pagkawala ng first baby girl namin. At kung tutuusin, gusto ko rin maranasan niyang masaktan kahit kaunti. Gusto kong maramdaman niya kung gaano kahirap ‘yong nami-miss mo nang sobra ‘yong taong dati, ikaw ang inuuna pero sa huli, hinayaan niyang hindi makasama ng mahabang panahon. Halos mag-iisang taon din.Tiningnan ko ang sarili ko sa salamin habang inaayos ang buhok ko. Namumugto pa rin ang mga mata ko dahil sa kakaisip sa kaniya kagabi. Ang hirap pala. ‘Yung galit at sabik mo, nag-aagawan kung

Ilaria POVHindi ko akalaing mapapauwi ako ng Yay Town nang ganito kaaga. Ang plano ko talaga ay mag-overnight pa sa condo ni Ruffa, pero ayun, muntik na pa akong mapahamak dahil lang sa kawalanghiyaan niya. Hanggang ngayon, nanginginig pa rin ang mga kamay ko habang nagmamaneho. Hindi ko akalaing magagawa niya ‘yon sa akin pa. Mabuti na lang at siya ang naiyöt ni Gerson sa huli, hindi ako.Hanggang ngayon, iniisip ko pa rin kung magkano ang binayad ni Lorcan kay Ruffa. Mayaman naman siya, pero pakiramdam ko, dahil magiging malala dapat ang mangyayari sa akin, kaya parang napakalaki nang pinakawalan ni Lorcan. Kaya lang, tatanga-tanga ang mga kausap niya. Hindi pa rin ako ang napahamak sa dulo. Si Tangang Ruffa ang kinarma. For sure, mapapagalitan din si Gerson dahil ibang babae ang nakana niya. Mga tatanga-tanga talaga.Kaya talagang hindi ko na hinintay pang magising si Ruffa. Hinayaan kong wala siyang saplot at nakababad pa sa pukë niya ang tamöd na iniwan ni Gerson. Sana, mabuntis

Keilys POVMatagal kong inasam na muli ko siyang mayakap, marinig ang boses niyang malambing, makita ulit ‘yung mga mata niyang kay gandang titigan. At ngayon, nandito na ngaako, kasama ko siya sa loob ng kuwarto niya, habang kapwa kami tahimik.Sa kama, alam na agad ni Ilaria ang ibig kong mangyari kapag tinabihan ko siya. Pero tila iyon ang pinagbago niya. Na parang nahihiya na ulit.Hindi naman ako nangahas, ayoko rin, baka ayaw pa muna niya.Si Ilaria ang unang bumasag sa katahimikan.“May sasabihin ako,” sabi niya habang nakaupo kami sa gilid ng kama.Tumango lang ako. “Sabihin mo lang.”Huminga muna siya bago tuluyang nagsalita. “Nakikipagtulungan ako sa pinsan ni Lorcan.”Napakunot ang noo ko sa sinabi niya, lalo na nung marinig ko ang pangalan ng lalaking ‘yon. “Tumutulong sa ano? Saka, sinong pinsan niya?”“Para pabagsakin si Lorcan. Si Rica ito, malayong-malayo sa ugaling ni Lorcan. Nakilala ko siya nung maging nurse ako ng anak niyang si Ica sa isang ospital. Dahil doon, na

Ilaria POVPagkatapos naming kumain, naglinis siya ng kusina habang pinipilit niya akong maupo lang sa couch.“Mag-review ka muna,” sabi niya. “Ako na dito.”“Keilys, tulungan na kit—”“Hindi na. Ako na ang maglilinis. Bawal kang mapagod. Kukuhanin ko kasi lahat ng pagod mamayang gabi,” biro pa niya, kaya napairap ako bigla. Nakakatawa talaga siya sumagot kung minsan. Hindi kasi ako sanay na ganito na siya. Dati, seryoso lang palagi ang mga sinasabi. Ngayon, magugulat ka na lang sa mga isasagot niyang kakaiba.“Yabang, five minutes lang e, nilalabasan naman agad,” tukso ko naman sa kaniya. Sa ganitong paraan ko naman siya inaasar. ”“Wow, ha! Kailanman ay hindi ako nilabasan agad. Kahit nga isang oras, tumatagal ako. Huwag mo lang sipsipin ng mabuti at talagang bubulwak bigla ang alam mo na,” natatawa niyang sagot habang nagsasabon na ng mga pinggan.“Masusubukan ko ‘yan mamaya, Keilys. Ngayon na lang ulit natin magagawa ‘yan, kaya itatag mo ang sarili mo mamaya.”“Game,” maikling sag