Semua Bab Kakaibang Tikim: Bab 501 - Bab 510

Ilaria POVPagod na pagod ako nang matapos ang medical mission sa Apple Street. Mainit kasi ang araw nun, maalikabok ang hangin. Pero masaya ang pakiramdam ko. Mahigit dalawang daang pasyente na naman ang na-check namin. May mga batang nabigyan ng antibiotics, may mga lolo’t lola na may maintenance na ulit, may mga nanay na may vitamins.“Mayor Ilaria, proud kami sa inyo,” sabi ng isang matandang babae bago kami magligpit.Ngumiti ako. “Hindi pa po mayor,” sagot ko tulad ng lagi.Bandang alas-kuwatro ng hapon, habang nagtatanggal na ng tent sina Paco at Lucas, naramdaman kong kumakalam ang sikmura ko.“Vice Mayor Ash,” sabi ko kay Vice Mayor Ash, “may kape ba tayo diyan? Parang bigla akong inantok.”“Nasa likod ng van,” sagot niya. “May tinapay din.”Lumapit si Golda dala ang paper cup. “Fresh brew pa.”“Salamat,” sabi ko.Umupo ako sa gilid ng folding table. Huminga nang malalim. Ininom ko ang unang lagok.Mainit, matapang at sakto.Sumubo pa ako ng tinapay. Simpleng pandesal lang, p

Keilys POVDumating na ang final report. Ito na ang background check sa tatlong pangalan na pinaasikaso ko nung nakaraan. Sina Paco, Lucas, at Rapha.Tahimik ang opisina ko sa villa habang nakabukas ang ilaw sa ibabaw ng lamesa. Binasa ko muli ang buod ng report.Financial records ay malinis. Communication logs ay walang kahina-hinala. Movement history ay consistent sa schedule ng opisina at mission. Mga dating koneksyon ay naputol na. Mga dating bahid ay naresolba na. At ang pinakamatindi sa lahat ay may pagbabago na sa kanila. Hindi lang sa papel, kundi sa pattern ng buhay nila.Ayon sa investigator na kinuha ko, isang taong hindi basta-basta pumapalya at seryoso raw ang tatlo sa pagtakbo at paninilbihan bilang konsehal. May mga dating bahid ng ambisyon at personal na interes, oo. Pero sa nakaraang mga buwan, malinaw ang trajectory nila. Mas maingat, mas disiplinado at mas tahimik na.“Kung may tinatago man sila noon, tila isinara na nila ang pahinang iyon,” sabi ng investigator sa

Ilaria POVWala akong gana. Alam kong may mission kami ngayong araw. Nakaplano na iyon. Naka-announce na rin. Naka-ready din ang team.Pero hindi ako bumangon. Hindi dahil masama ang pakiramdam ko. Kundi dahil natatakot ako.Hindi sa tao. Hindi sa pagod. Kundi sa posibilidad na maulit ang nangyari. Na para bang nawala ako bigla sa wisyo ko. Na parang naging duwag ako bigla.Muli kong naalala ang Apple Street. Ang sigaw ko. Ang pagkawasak ng mga lamesa. Ang mga matang puno ng takot habang nakatingin sa akin.Hanggang ngayon, palagi ko ‘yung iniisip.Paano kung sa harap na naman ng maraming tao?Paano kung sa pagkakataong ito ay may masaktan na talaga?“Sissy?” kumatok si Golda sa pinto ng kuwarto.“Pumasok ka,” mahina kong sagot.Pumasok siya, kasama si Charitie.“Aalis na tayo in thirty minutes,” sabi ni Golda. “Okay ka lang ba?”Umupo ako sa kama at hinawakan ang noo ko.“Masakit kasi ang ulo ko,” sabi ko.Hindi ako nagsisinungaling. May kirot talaga. Pero mas mabigat ang nasa dibdib

Keilys POVNadito ako sa study room ko. Bumukas ang pinto at pumasok sina Vandall, Rook, Nomad, at Jink. Hindi sila basta-basta pumapasok nang hindi handa. Sa mga mukha pa lang nila, alam kong may dala silang goodnews,Si Vandall ang unang nagsalita. “Boss, nakuha na namin.”Inilapag niya ang isang itim na flash drive sa lamesa ko. Sumunod si Rook, may hawak na tablet. Si Nomad at Jink naman ay may dala ring mga picture.Umupo sila sa harap ko.“Play it,” utos ko.Binuksan ni Rook ang unang video. Lumabas sa screen ang eksena sa medical mission. Makukulay ang tent. May tarp na may mukha ni Iliana. Malaki ang ngiti niya sa larawan, parang santa na bumaba mula sa langit para magligtas.Pero ang nakikita ko sa video ay hindi kabutihan.Nakita ko siyang nakatayo sa gitna, may hawak na mga sobre. Isa-isa niyang inaabot sa mga tao. May matatanda. May nanay na may dalang bata. May mga binata at dalaga na halatang hindi naman pasyente.Hindi lang gamot ang inaabot. May sobre din.At malinaw s

Ilaria POVMaayos na ang pakiramdam ko. Maayos na rin ang timpla ng isip at katawan ko. Pagkagising ko ngayong umaga ay tahimik ang kuwarto. Malamig ang hangin mula sa aircon. Naririnig ko ang mahinang paghinga ni Keilys sa tabi ko na mahimbing na natutuloy.Hindi muna ako bumangon. Dahan-dahan kong inabot ang phone ko sa bedside table. Isang simpleng tingin lang sana sa oras ang gagawin ko, pero nang bumukas ko ang screen, agad na bumungad sa akin ang mga notifications.Sunod-sunod. Mentioned you in a post. Tagged you in a photo. Shared a post. Trending in Bayan ng Yay.Napakunot ang noo ko. Trending?Binuksan ko ang social media, at doon ako tuluyang napaupo sa kama. Puro cake ang nakita ko. Puro ngiti ng mga taong may hawak na kahon na may pangalan nila sa ibabaw.“Thank you po, Sir Keilys!”“Hindi namin inasahan ito!”“First time may nakaalala sa birthday ko!”“Grabe, 65 na ako ngayon, may cake pa!”Halos bawat scroll ko, panibagong mukha ang nakikita ko. Bata. Matanda. Tricycle d