Kakaibang Tikim のすべてのチャプター: チャプター 511 - チャプター 520

Iliana POVNakagigil na ako. Hindi pa ako nakakapagkape, pero kumukulo na ang dugo ko. Pagmulat ng mga matako, trending na naman ang pangalan na iyon.Trending na naman si Keilys Merritt.Parang multo na ayaw mawala sa feed ko.Isang linggo lang ang lumipas mula sa cake stunt niya, tapos ngayon, poste at CCTV na naman.At hindi lang simpleng poste, mamahaling LED street lights pa.Hindi rin simpleng CCTV, kundi high quality. Night vision. Diretso sa barangay hall ang feed.Napaupo ako sa kama. Hindi ito biro. Hindi ito pangpa-picture lang. Infrastructure ito.At ang mas masakit, galing talaga sa mismong bulsa niya. Walang pondo ng bayan. Walang appropriation. Sariling pera talaga.Trilyonaryo nga naman.Nasa cake pa lang kami na-stress na ako nung nakaraan. Pinagpuyatan namin ni Governor Sage kung paano sasabayan ang birthday stunt na iyon.Tapos biglang may poste at CCTV.Security system talaga na kailangang-kailangan ng mga tao. Parang hindi siya nauubusan ng ideya. Parang hindi si

Keilys POVKakauwi palang ni Nanay Lumen mula sa ospital. Hindi ko siya pinayagang manatili roon nang matagal. Mas ligtas siya dito sa mansion. Kaya kagabi palang, pinaasikaso agad namin ang paglalagay ng semento sa mga nabali niyang braso at binti. Maaga akong gumising para mag-imbestiga. Ito na rin ang tamang oras para magtanong kay Nanay Lumen. Sinamahan ako ni Ilaria kasi gusto niya ring malaman kung ano ba talaga ang totoong nangyari kay Nanay Lumen.Dumiretso ako sa guest room na pansamantalang ginawang recovery room ni Nanay Lumen.At doon ko siya nakitang nakahiga, maputla, atmay semento ang mga braso at binti.May cast sa kaliwang braso, may cast sa kanang binti at may benda pa sa noo.Ang babaeng halos hindi nagkakasakit, ngayon hindi makagalaw.Nanikip ang dibdib ko. Hindi ako sanay sa ganitong pakiramdam. Mas sanay ako sa galit.“Iho…”Mahina ang boses niya nang mapansin niyang nakatayo ako sa gilid ng kama.Lumapit ako. Umupo sa tabi niya.“Pahinga ka lang muna, Nanay Lu

Keilys POVKailangan kong tutukan ang mahinang kalaban na si Iliana. May naaamoy kasi ako.Maaga pa lang, naka-ayos na ang mga inutos ko.Tinawagan ko ang isa sa mga pinakamatagal ko nang tauhan sa Maynila noon. Hindi sila kabilang sa helltrace. Mas tahimik sila. Mas hindi nakikita. Mas hindi rin kilala. Ang helltrace kasi ay dito lang sa probinsya. Mas gusto ko sila dito lang at hindi na pabalik-balik sa city.“May bagong assignment,” diretso kong sabi sa kausap ko sa kabilang linya.“Ano po iyon, Sir Keilys?”“Ilagay ninyo sa ilalim ng discreet surveillance ang ospital kung saan naka-confine si Davina.”“Specific objective, sir?”“Siguraduhing hindi siya mailalabas nang walang record. Bantayan ang bawat exit. Ambulance bay. Service entrance. Kahit morgue access.”“Copy po, sir.”“Hindi siya dapat maitatakas.”Iyon ang pinaka-importante. Kilala ko si Iliana. Kung kaya niyang magpadukot ng matanda para lang magpadala ng mensahe sa akin, kaya rin niyang mag-stage ng dramatic escape.Ma

Iliana POVNagising ako eksaktong alas-dose ng gabi. Nakatulog na pala ako nang tuluyan nang hindi kumakain ng dinner. Ngayon lang kasi ako nakatulog nang maayos simula nung ma-ospital ang mama ko.Nakaupo ako sa couch sa loob ng private room niya rito sa city hospital. Mahina ang ilaw kasi tulog na siya, halos dilim na ang paligid maliban sa monitor na kumikislap ng berdeng linya sa tabi ng kama niya.Huminga ako nang malalim at tumingin sa kaniya.Tahimik siyang natutulog. Maputla pa rin ang mukha ni Mama Davina. Ilang araw na siyang naka-confine, pero hindi pa rin ako sanay makita siyang ganito na mahina.Kinuha ko ang phone ko sa tabi. Pagtingin ko sa orasan ay nasa-12:03 AM na.Automatic kong binuksan ang CCTV app. Gabi-gabi ko itong ginagawa. Kahit nandito ako sa city, kailangan kong siguraduhin na maayos ang lahat sa bahay ko sa Yay town. Nandoon ang mga tauhan ko. Nandoon si Ceska. Hindi puwedeng may mangyaring hindi ko alam. Isa pa, nandoon ang lahat ng pera at kayamanan ko n

Iliana POVNagising ako sa dalawang boses. Mahinang usapan.Alam kong hindi ito ang mga nurse. Hindi rin doktor, kasi iba ang tono. Parang mga galit, may bigat ang bawat sinasabi.“Kaawa-awa ang anak natin. Masyado natin siyang pinabayaan,” wika ng isang matandang babae.Dahan-dahan akong nagmulat ng mata. Sa una, malabo pa ang paningin ko. Pero nang tuluyan akong magising, agad akong napabangon.May dalawang tao sa tabi ng kama ni Mama.Isang matandang lalaki at isang matandang babae.Parehong maayos ang bihis. Hindi lang basta maayos kasi halatang mamahalin ang mga suot.“Excuse me,” agad kong sabi nang tumayo na ako mula sa sofa. “Sino po kayo? Paano kayo nakapasok dito?”Private room ito. May bantay sa labas. Hindi basta-basta nakakapasok ang kahit sino.Pero hindi nila ako sinagot. Imbes, lumingon sa akin ang matandang lalaki. Matatalim ang mata niya. Parang sinusukat ako mula ulo hanggang paa.“Ang mga Merritt ba ang may gawa nito?” tanong niya sa akin habang seryoso ang mukha.