Tous les chapitres de : Chapitre 741 - Chapitre 750

Sylaila POVHindi ko na mabilang kung ilang beses akong napaluha simula nang sumakay kami sa malaking eroplano na ito. Hindi na kailangan ng ticket kasi may sariling eroplano ang pamilya ko. Ang galing.Hanggang ngayon, pakiramdam ko ay nananaginip pa rin ako. Ilang araw lang ang nakalipas, nasa maliit pa kaming apartment sa Colmenares, sinu-survive naming mabuti ni Isla ang mamuhay ng simple habang nagbebenta sa palengke. Akala ko magtatagal pa kami sa ganoong buhay, akala ko talagang kailangan ko pang mag-ipon ng maraming pera para sa pag-aayos ng papel, akala ko kailangan ko pang maghintay ng matagal na panahon para bumalik ang alaala para makita ko silang lahat ulit, pero ngayon, heto, hindi hinayaan ni Lord na magtagal pa ang paghihirap ko.Ngayon, narito na ako. Nakasakay sa isang napakagandang private airplane ng pamilya ko.Eroplano pala ng pamilya namin, pero napapahanga na agad ako sa loob. Oo, alam ko naman na nakasakay na ako sa ganito dati, wala lang talagang alaala pa s

Sylaila POVHindi ko na mabilang kung ilang beses na ba akong napanganga simula pa kanina nang lumapag ang private airplane namin.Pagbukas pa lang kasi ng pinto ng eroplano, ibang-iba na agad ang lugar bumungad sa akin.Ang lawak, maingay at tila mas buhay na buhay.Tahimik nga akong naglalakad habang hawak ang maliit na kamay ni Isla. Nasa tabi ko naman si Chusan, habang kasunod namin sina Mama Keilani, Papa Sylas, Kuya Keilys, Ate Ilaria, at ang ilan naming bodyguards.Paglabas namin ng private terminal, halos hindi na mapigil ang pag-ikot ng mga mata ko. Napakataas ng mga gusali, grabe. Itong-ito ‘yung gustong-gusto kong makita nung nasa Amontala pa ako.Halos hindi ko na makita ang dulo ng ibang mga building sa sobrang itaas nito.May mga salamin pa ang mga ito na kumikislap dahil sa malakas na sikat ng araw.Napahinto pa ako minsan sa paglalakad.“Diyos ko, ang tataas na naman ng mga gusali rito.”Napatingin si Chusan sa akin. Tumawa siya sa sinabi ko, kaya medyo nahiya na naman

Chusan POVPaglabas namin sa bedroom ni Isla, tinignan ko si Ila.“Tapos na tayo sa kuwarto ng anak natin, doon naman tayo sa room mo rito sa mansiyon ninyo. Ano, ready ka na ba?” tanong ko sa kaniya.Nahihiya siyang sumagot pero nakangiti naman ito.“Kanina pa ako ready at hindi mapakali. Kanina pa rin ako na-e-excite sa bedroom ko,” sagot naman nito habang may hiya pa rin. Nakakapanibago talaga ang ganitong reaksyon at kilos niya. Talaga ngang nawala na rin ang angas niya simula nung magka-amnesia siya.Magkahawak-kamay kaming naglakad sa mahabang hallway ng ikalawang palapag.Tahimik lang siya at kitang-kita ko at ramdam na ramdam ko ang excitement niya.Paminsan-minsan ay napapatingin siya sa mga painting na nakasabit sa dingding, sa mga ilaw, sa mga dekorasyon, na parang gusto niyang isa-isahin ang lahat.Maya maya pa ay huminto kami sa harap ng isang malaking pinto. Cream ang kulay nito at may eleganteng gold handle pa.Sa gitna ay may maliit na gold nameplate na Ila. Napatingin

Chusan POVI can’t remember the last time I felt this light. It feels like my heart has spent so many years filled only with sadness, longing, and waiting.Pero ngayon, ibang-iba na talaga. Iba na ang saya ko, sobra saya.At dahil sinabi mismo ng doctor na babalik ang alaala ni Ila aba, sobrang saya naming dalawa. Oo, hindi man ngayon, hindi man bukas, pero darating ang araw na maaalala rin niya ang lahat, at sapat na iyon para magkaroon ako ng panibagong pag-asa.Habang naglalakad kami sa living room, napansin kong paikot-ikot ang tingin ni Ila. Parang hanggang ngayon ay hindi pa rin siya nagsasawang tingnan ang bawat sulok ng mansion nila.Maya maya ay biglang tumakbo si Isla papunta sa amin.“Papa cute?!” excited nitong tawag sa akin.“Yes, baby cute?” tanong ko naman.Hinawakan niya ang kamay ko. “Swimming po tayo?!”Nagkatinginan kami ni Ila. Parang magandang idea nga ang naisip ng anak namin.“Ngayon na ba?”Tumango siya nang mabilis.“Please, Papa?”Lumuhod ako para makapantay

Chusan POVI just finished the board meeting I attended this month. We spent almost five hours discussing important matters. My brain is completely exhausted from the back-to-back reports, financial projections, and plans for the next quarter.Nag-hiatus nga ako sa pagiging artista, pero hindi naman ako nakatakas sa mga dapat ayusin ng business ko. Mabuti na lang din at hindi na natuloy ang pag-stay ko ng matagal sa Amontala, kundi, wala, magiging malaking problema talaga ang pag-iwan ko sa mga business ko.Paglabas ko ng conference room, napabuntong-hininga ako. Sa wakas, tapos na rin.Habang naglalakad ako palabas ng building, hindi ko napigilang silipin ang relo ko. Alas tres na ng hapon.“Siguro nasa mansion na ngayon sina Ila at Isla.”I suddenly thought of the two of them. Maybe they’re having a snack. Maybe Isla has learned a new story at school. Maybe Ila will have a new memory come back, hopefully.Sa mga simpleng bagay na iyon, kusang gumagaan ang pakiramdam ko.Habang palab