Tous les chapitres de : Chapitre 751 - Chapitre 760

Sera POVHindi ko alam kung bakit parang mabigat ang pakiramdam ko paggising ko kaninang umaga. Pakiramdam ko, nasobrahan na rin ata ako sa kakainom ng alak. Dapat ko na atang tigilan dahil parang nalolosyang na rin ako. Napapabayaan ko na ang sarili ko.Tahimik akong pumasok sa banyo ng villa ko sa dito pa rin sa Seoul. Binuksan ko ang shower atunti-unting bumuhos ang maligamgam na tubig sa katawan ko.Ipinikit ko ang mga mata ko, sinubukan kong kalimutan kahit sandali sina Chusan at Sylaila.Pero imposible, sa tuwing ipinipikit ko ang mga mata ko, mukha nilang dalawa ang nakikita ko.Nakakainis kasing social media ‘yan. Ilang araw nang puro sila pa rin ang binabalita at viral. Pati tuloy social media ay kinaiinisan ko na ngayon.Maya maya, habang nagsasabon, bigla kong hinaplos ang kaliwang bahagi ng dibdib ko.Napatigil ako bigla. May nakapa kasi ako na parangisang maliit na bukol.Huminto agad ang kamay ko para isure mabuti ang nakapa ko.Pero napakunot pa rin ang noo ko kasi ma

Sylaila POVUnti-unti na akong nasasanay sa bago kong buhay.Araw-araw, sinisigurado kong maiinom ko ang lahat ng vitamins na nireseta ng neurologist. Hindi rin ako nagpapalampas sa mga pagkaing inirekomenda niyang mga prutas, gulay, isda, mani, at iba pang masustansyang pagkain na makatutulong daw sa kalusugan ng utak ko.Sabi kasi ng doctor, malaking bagay ang healthy lifestyle habang hinihintay naming unti-unting bumalik ang mga alaala ko. Kaya ginagawa ko ang lahat. Hindi lang para sa sarili ko, kundi para rin kina Chusan at Isla at sa buong pamilya ko.Gusto kong dumating ang araw na maalala ko rin ang lahat ng masasayang alaala naming pamilya.NUNG UMAGANG IYON, dahan-dahan akong dinilat ang mga mata ko. Wala pa akong kaalam-alam nung una dahil tahimik pa ang buong kuwarto.Bahagya palang sumisilip ang sikat ng araw mula sa malaking window ng bedroom ko.Napangiti ako bigla. Ang sarap pala talagang gumising sa isang kama na sobrang lambot at ang lamig ng buong paligid.Hindi pa

Sylaila POVAng hirap sa malaking bahay pala, kapag wala ang iba, aba, sobrang tahimik. Oo, marami namang puwedeng pagkalibangan dito, pero minsan, hindi mo pa rin mapilang makaramdam ng pagka-boring.Wala kasi ulit si Chusan dahil may mahalaga na naman itong meeting tungkol sa business niya. Mukhang napapadalas ang pagkakaroon ng problema, pero alam kong kaya niya ‘yon. Si Isla naman ay nasa school pa, habang sina Mama Keilani at Papa Sylas ay may lakad din.Kaya ako lang ang naiwan dito sa mansion at nandito ako ngayon sa library room.Hanggang ngayon, hindi pa rin ako nagsasawang pumasok dito. Napakalaki kasi ng library namin. Napakataas ng kisame at halos puro bookshelf ang nakapaligid. May mga librong galing pa raw sa iba’t ibang bansa. May mga koleksiyon tungkol sa aviation, business, medicine, history, pati novels na iba’t ibang language ang gamit.Napangiti ako habang hinahawakan ang mga gilid ng isang makapal na libro. Kung iisipin, parang hindi ko ata kayang tapusing basahin

Sera POVHindi ko alam kung pang-ilang bote na ng alak ang nasa harapan ko. Nakalat ang mga wine bottle sa sahig ng villa ko dito sa Korea. May ilan pang hindi ko natapos, habang ang iba naman ay wala nang laman. Nakaupo ako ngayon sa malamig na sahig ng sala. May hawak na wine glass, habang paulit-ulit kong iniikot ang pulang alak sa loob nito.Napatawa ako ng sobrang pait. Mas mapait pa sa alak ang buhay ko ngayon. Ilang araw pa lang ang nakakalipas nang sabihin ng doctor na may breast cancer ako, pero hanggang ngayon, hindi ko pa rin matanggap.Hindi ko alam kung bakit sa akin pa nangyari ito. Hindi ko alam kung bakit ngayon pa.Pero ang mas masakit, hindi pala ang sakit, kundi ang katotohanang kung kailan wala na si Chusan sa tabi ko ay saka pa ako nagkaroon ng ganitong kalalang sakit.Napapikit ako sa inis. Panay ang tungayaw ko kapag naiisip kong ang lungkot at ang lala na ng buhay ko ngayon.Hindi ko namalayang napahawak naman ako sa dibdib ko. Doon mismo sa bahaging may bukol.

Sylaila POVOne year had changed almost everything in my life.Bumalik na ang lahat ng alaala ko. Bumalik ang dating confidence ko. Bumalik ang pagiging hands-on ko sa negosyo, pero may isang bagay na hindi na talaga nawala sa akin, at ayaw ko na ring mawala iyon.Ito ay ang pagmamahal ko sa simpleng pamumuhay. Marami ang nagtatanong kung bakit, kahit isa na naman akong CEO ng isang malaking private aviation company, mas gusto ko pa ring kumain sa mga karinderya, ihawan, lugawan, at mga maliliit na tindahan sa gilid ng kalsada.Simple lang ang sagot ko, doon ako natutong mabuhay. Doon ako natutong magsimula ulit, at doon ko nakilala ang mga taong walang-wala, pero handang magbahagi ng kahit kaunting mayroon sila. Kaya kahit gaano pa kalaki ang kinikita ko ngayon, hindi ko kailanman ikahihiya ang pagkain sa bangketa.BANDANG ALAS SAIS na ng hapon nang matapos ang work ko. Paglabas ko ng Merritt Aviation Tower, agad akong sinalubong ng driver ko.“Ma’am, uuwi na po ba tayo?”Napatingin