All Chapters of Kakaibang Tikim: Chapter 771 - Chapter 780

Sylaila POVIsang linggo na ang lumipas, pero pakiramdam ko ay kahapon lang nang tuluyan naming marinig ang buong katotohanan mula kay Nardo.Isang linggo, oo, pitong araw na agad ang lumipas, pero hanggang ngayon, sariwa pa rin ang bawat salitang binitiwan niya. Hindi ko akalaing ganoon pala kalalim ang kasamaan ng taong minsan kong itinuring na matạlik kong kaibigan.Napapapikit pa rin ako sa inis kapag naiisip ko ang lahat nang ginawa niya sa akin. Unti-unti na namang bumalik sa isip ko ang araw na nasa malaking sala kami ng mansion. Kumpleto ang pamilya ko, naroon sina Mama Keilani, Papa Sylas, Kuya Keilys, Ate Ilaria, Chusan, Toriana, at maging ang Helltrace. Nakaupo naman sa gitna si Nardo, nanginginig ang buong katawan habang umiiyak.Hindi ko malilimutan ang unang sinabi niya.“Ako na ang magsasabi ng lahat... dahil hindi ko na kayang dalhin ang konsensiya.”Tahimik ang lahat noon. Nag-aabang sa kung ano bang isisiwalat niya.Doon na niya ikinuwento ang lahat. Ayon kay Nardo,

Sera POVAkala ko, impyerno na ang labas ko kapag nagising na ako, pero nung unti-unti akong nagkamalay, parang wala pa naman kasi puting kisame ang bumunga sa akin.Pero ang bigat ng pakiramdam ko. Iyon agad ang una kong naramdaman. Pakiramdam ko ay may napakabigat na bato na nakapatong sa buong katawan ko. Kahit ang simpleng pagdilat ng mga mata ko ay parang isang napakahirap na gawain sa akin.Papikit-pikit pa ako nang ilang beses kasi nanlalabo pa ang paningin ko. Nung unti-unti kong naaninag ang paligid, tama nga ako. Kisameng puti ang nakikita ko. Doon palang, alam kong nasa ospital ako. Ibig sabihin, nakaligtas pa rin ako?Pero, ano ito, bakit parang napakaluma na ng lugar na ito? May bakbak na kasi ang mga pintura ng kisame at wall. May umiikot na electric fan sa itaas na maingay pa ang tunog.Napansin ko, hindi iyon ang kisame ng isang mamahaling ospital na madalas kong pagpuntahan. Hindi rin iyon ang klase ng kuwartong nakasanayan kong makita, lalo na kapag na-o-ospital ako.

Sylaila POVHindi ko akalain na babalik pa ako rito. Sa farm na kung saan limang taon akong nabuhay sa kasinungalingan. Pero, okay na, naka-move on na ako kasi bumawi naman na si Nardo at naitama na ang dapat itama. Ayun nga at ang mission niya ngayon, bantayan at pahirapan si Sera habang nabubuhay pa ito. Kaya habang busy kami ni Chusan, si Nardo na muna ang bahala sa kaniya.Kagabi, pagka-propose ni Chusan sa akin, naghanap agad kami nang matutuluyan bago pa maggabi. Nakahanap naman agad kami kasi kabisado ko pa rin ang lugar na ito. Aba, limang taon akong nanirahan dito kaya talagang kabisado ko pa rin. Sa tinagal na nawala ako rito ay wala rin namang pinagbago. Gaya nga nang sinabi ko noon, mabagal o matagal ang pag-asenso ng lugar na ito. Kaya nung marinig ko kahapon ang mga plano ni Chusan, okay, support ako doon kasi gusto ko ring maranasan ng mga tagarito ang masarap na buhay. O kahit pa paano, maranasan manlang nilang maging updated gaya nang nangyayari sa ibang bayan o sa ci

Sylaila POVNandito kami ngayon Sa Calye Lumipak. Sa palengke ng Amontala, sa mismong puwestong dati kong pinagtitindahan ng mga gulay na tanim sa farm namin. Napahinto ako sa harap ng maliit na espasyong iyon habang tahimik na pinagmamasdan ang buong paligid. Dati, dito ako nakaupo mula umaga hanggang hapon.Dito sa harapan nakaayos ang mga gulay na galing sa farm. Halo-halo, may mga kamatis, talong, okra, sitaw, pechay, at kung anu-ano pa.Dito ako nakikipagsapalaran sa mga mamimili. Dito ako nakikipagkuwentuhan sa ibang mga tindera, at dito rin ako namuhay nang ilang taon na parang iyon na talaga ang mundo ko.Ang ilan, napangiti nang makita ako. Ang ilan ay natutuwa kasi malamang ay alam na nila ang totoong nangyari sa buhay ko. Ang iba pa ay pakaway-kaway at sumisigaw na ang suwerte ko raw at nakabalik na ako sa totoong pamilya ko.‘Yung ibang kababaihan, napatili pa kasi hindi raw nila inaasahang ang dating tindera dito sa Calye Lumipak ang kasintahan ngayon ni Chusan. Talagang

Sylaila POV“Love.”Napatingin ako kay Chusan habang nag-aayos ng mga gamit sa kusina.“Yes?”Nagpa-cute siya bigla. Senyales na may gusto na naman siyang i-request.“Can you help me cook something?”Napakunot ang noo ko. “Anong lulutuin natin?”“Ano nga ba iyon. Nakalimutan ko ang pangalan ng ulam. Basta parang nilagang something, e.”Napangiti ako. “Nilagang baboy?” tanong ko.Tumango siya agad. “Oo, ‘yan nga. Nung isang araw kasi, pumunta kami sa Colmenares Town para sumama sa mga gumagawa ng kuryente rito, may inasikaso kasi kami. Tapos, may nakainan kami roon. Simple lang, pero ang sarap nung nilagang baboy na iyon,” kuwento niya. Kaya naman pala. Ganito siya, e. Basta may pagkain siyang nasarapan, tumatatak talaga sa isip niya.“Fine. Tuturuan kita.”“Really?”“Yes. Pero may kondisyon.”“Ano?”“Sumama ka muna sa akin sa farm.”“Bakit?”“Kukuha tayo ng ilang ingredients na need natin.”Mabilis naman siyang tumango.“Okay, let’s go.”Ilang minuto lamang, nasa farm na kami. Siyempr