All Chapters of Kakaibang Tikim: Chapter 761 - Chapter 770

Sylaila POV“Saglit nga,” sabi na naman niya.Isusubo ko na dapat, pero bigla niyang hinila ang kamay ko para mapatayo ako ulit. Hinalikan niya ako. Magaslaw siyang humalik, parang lalamunin ako nang buo. Habang naglalaplapan kami, binaba niya ang mga kamay niya at saka hinawakan ang dalawang matatambok kong puwët. Pinisil-pisil niya ito.Maya maya ay binuhat niya ako habang naghahalikan pa rin kami. Naupo siya sa kama at saka ako pinaupo sa kandungan niya.Ngumiti siya. “Puwede naman sigurong bago kita pakainin ay magpainit muna tayo lalo,” sabi niya, kaya inilipat ko na ulit ang mukha ko sa kaniya. Siniil ko siya ng masiid na halik para pagbigyan siya sa gusto niyang ito.Maya maya, nilantakan niya ang mapupula kong mga utöng. Ito ang gustong-gusto niyang ginagawa sa akin. Lahat ginawa na niya. Sinìpsip, kìnagat, dinìlaan at nìlamạs-lamạs. Panay tulo tuloy ng laway niya habang ginagawang candy ang dibdib ko.“Sarap-sarap din talaga ng dede mo, Ila,” gigil niyang wika. Halatang nag-i

Sylaila POVTahimik kong ipinarada ang sasakyan ko sa basement ng condominium ni Toriana. Kanina pa kami magka-chat ni Toriana. Inaya ko na siyang magkita kahapon, pero ngayon raw siya available. Sabi pa niya, huwag na kaming kumain o magkape sa labas, dito na lang daw kami sa condo niya.Kaya, ako naman, hindi na nag-inarte. Bilang may asawang sikat na actor, aba, e, damay na rin ako sa kasikatan, kaya kung minsan, kapag nasa labas ako, hindi ko rin ma-enjoy mag-relax kasi may mga lumalapit para mag-hi, hello, at magpa-picture. Kaya naman tama ang naisip ni Toriana na dito na lang kami sa condo niya, tahimik pa kasi kaming dalawa lang.Pagdating ko sa floor kung saan naroon ang condo niya, bumukas ang elevator at agad kong nakita ang pinto ng unit niya. Hindi pa man ako nakakakatok ay bumukas na agad iyon.“You’re early,” nakangiting bati ni Toriana.Umiling-iling ako habang nakangiti sa kaniya. “I don’t want to waste time, alam mo ‘yan,” sagot ko naman.“Alam ko naman pero OA ka sa

Sylaila POVMabilis kong ipinarada ang sasakyan sa harap ng mansion namin, sa mansion ng Mama at Papa ko.Hindi pa man tuluyang humihinto ang kotse ay agad kong tinanggal ang seatbelt ko.“Come on, baby,” kalmado kong sabi kay Isla.Namumugto ang mga mata niya dahil kanina pa siya umiiyak sa biyahe. Hindi niya maintindihan kung bakit bigla ko siyang isinama at umalis kami ng mansion namin ni Chusan.Hinawakan ko ang maliit niyang kamay at dali-dali kaming bumaba ng sasakyan. Pagpasok pa lang namin sa loob ng mansion ay agad kaming sinalubong ng Mama ko.“Oh, Ila, bakit humahangos kayo rito?” Nagulat siya nang makita ang itsura naming mag-ina. “Anak, anong nangyari?” tanong pa niya ulit.Napatingin siya kay Isla. “Bakit din umiiyak ang apo ko?”Hindi ko na napigilan ang sarili ko.“Mama.” Niyakap ko siya nang mahigpit. Napansin kong nag-aalala na rin kasi siya.“Bakit nga, Ila? Anong nangyari?”Napapikit ako. Sa buong biyahe, pinilit kong pinipigilan ang emosyon ko, pero ngayong nasa h

Chusan POVNakakainis, ayokong ng ganito. Mali ang ginawa kong pagbibigay ng pake kay Sera, pero kaya ko ginawa iyon ay para kay Sylaila. Hindi ko ginawa iyon dahil gusto kong ipakita sa kaniya na pagseselosin ko siya. Ginawa ko iyon kasi mapapatay niya agad si Sera. Kung wala ako doon, sure na sure akong pinaglalamayan na ngayon si Sera.Kaya ngayon, heto, kailangan ko siyang sundan at suyuin. Tahimik akong nagmamaneho habang papunta sa Merritt Mansion.Pakiramdam ko, mahihirapan akong suyuin siya kasi galit na galit siya kanina sa akin. Kulang nalang ay sapakin at saktan ako. Kinakabahan ako kapag naiisip kong itataboy lang niya ako. Oo, sure ako doon kasi kilala ko na siya magtampo. Pero kung wala akong gagawin, iisipin lang niya na may pake pa talaga ako kay Sera.Ilang beses kong hinigpitan ang kapit ko sa manibela habang paulit-ulit na pumapasok sa isip ko ang mukha ni Ila kanina. Grabe ang mga mata niyang puno ng galit at sama ng loob habang hinihila niya si Isla papasok sa sas

Nardo POVkalmado akong nakaupo sa tabi ng bintana ng eroplano. Hindi ko maaalis ang tingin ko sa makakapal na ulap sa labas, habang unti-unti nang bumababa ang sinasakyan naming eroplano.Ilang buwan din ang lumipas, taon na rin ata. Ilang buwan akong nanirahan sa Gitambak Province, at sa totoo lang, pakiramdam ko ay ilang taon akong tumanda roon. Kung dati ay mayabang ako. Kung dati ay naniniwala akong kaya kong takasan ang lahat ng kasalanang ginawa ko.Ngayon, iba na dahil alam kong mali ako. Hindi pala ganoon kadaling takasan ang konsensya. Mas mahirap pa pala iyon kaysa sa gutom.Parang malinaw na malinaw pa rin sa alaala ko ang unang buwan ko sa Gitambak. Wala akong pera. Wala akong matuluyan. Sa ilalim lang ako ng tulay natutulog. Dalawang araw akong tubig lang ang laman ng tiyan. Kung minsan, ni tubig ay wala pa. Kailangan ko pang maglakad nang napakalayo para lang makahanap ng maliit na sapa o ilog na puwedeng inuman.Noong una, akala ko isang linggo lang akong magdurusa, pe