All Chapters of หนี้เสน่หาจอมมาร: Chapter 91 - Chapter 100

เมื่อการประชุมที่เคร่งเครียดจบลง เพราะบิ๊กบอสแห่งแฟรงเกนส์กรุ๊ปทำสีหน้าแบบที่ผู้ร่วมประชุมไม่กล้าซักถามข้อสงสัย ชายหนุ่มร่างสูงใหญ่เดินออกไปโดยเร็ว โดยมีกายเดินตามหลังอย่างเร็วรี่ เป็นภาพที่พนักงานเห็นกันจนชินตา อารัญไม่ได้ตรงกลับไปที่เพนต์เฮาส์ เพราะสถานที่ที่เขาพำนักในหลายคืนที่ผ่านมาคือคฤหาสน์แฟรงเกนส์ และเมื่อรถยุโรปคันหรูแล่นเข้าสู่พื้นที่ของคฤหาสน์ กายที่ตามมาด้วยรถยนต์อีกคันก็เข้ามาบอกรายงานผลสิ่งที่ได้รับมอบหมายทันที “แม่อยู่ไหน” “อยู่ที่ห้องนั่งเล่นครับ กับ...คุณจีน่า” กรามแกร่งบดเบียดกันแน่นจนขึ้นเป็นสัน เขาไม่ลืมแน่ว่าจีน่าเป็นคนพาภากรขึ้นไปที่เพนต์เฮาส์ของเขาตามที่กายและบอดีการ์ดรายงาน และที่พรบุหลันหายไป จีน่าก็ต้องรู้เห็นด้วยเช่นกัน แล้วที่เธอมาหาแม่ของเขาในวันนี้ ทั้งที่เรื่องกำลังร้อนฉ่าจนแทบจะระเบิด จีน่าต้องการอะไร อารัญเดินตรงไปยังห้องนั่งเล่นราวกับพายุ กายเดินตาม แต่ทิ้งระยะห่างเอาไว้อย่างเกรงๆ ทั้งที่กายรู้ดีว่าเหตุที่คุณอรัญญาเรียกพบบอสทันทีที่ประชุมเสร็จนั้นคือเรื่องอะไร ‘เล่ามาทั้งหมด ถ้ายั

เหตุการณ์ในวันนั้นเริ่มจากรัชนีกรมาบอกว่าต้องการหยุดสอนอารัญชั่วคราว เพราะเธอต้องไปจัดการงานศพของพี่ชายกับพี่สะใภ้ที่เกิดอุบัติเหตุเสียชีวิตทั้งคู่ โดยทิ้งหลานสาววัยหกปีไว้เป็นกำพร้า ตอนนั้นคุณอรัญญาคิดเพียงว่าต้องทำอะไรสักอย่างให้รัชนีกรไปแล้วไปลับ ไปแล้วไม่ต้องกลับมาอีก คุณอรัญญาจึงเสนอเงินก้อนโตให้รัชนีกรด้วยข้อแลกเปลี่ยนที่ไม่อ้อมค้อม เงินก้อนโตที่จะใช้ทำศพพี่ชายพี่สะใภ้ ทั้งยังเหลือไว้เลี้ยงดูหลานสาว แลกกับการที่รัชนีกรจะหายไปจากชีวิตของอารัญอย่างถาวร ห้ามติดต่อกันอีกตลอดชีวิต และรัชนีกรก็ทำตามสัญญาจนตัวตาย เพราะคนที่ติดต่อมานั้นคือพรบุหลัน คุณอรัญญาก็ไม่รู้ว่ารัชนีกรบอกเล่าอะไรให้หลานสาวฟังบ้าง พรบุหลันจึงติดต่อมาขอให้อารัญไปเยี่ยมรัชนีกรที่ป่วยอยู่ ยามนั้นคุณอรัญญากลัวว่าเงื่อนไขระหว่างเธอกับรัชนีกรจะไม่เป็นความลับอีกต่อไป จึงไม่ได้บอกกับอารัญ แต่เมื่อพรบุหลันแจ้งมาว่ารัชนีกรเสียแล้ว คุณอรัญญาจึงได้แต่เสียใจที่ความหวาดหวั่นในสิ่งที่ยังมาไม่ถึงปิดกั้นโอกาสที่รัชนีกรจะได้พบอารัญเป็นครั้งสุดท้าย เธอจึงขอให้อารัญไปร่วมในพิธีศพ เพื่อขออโหสิกรรมกับ

พรบุหลันลูบฝ่ามือบนหน้าท้องของตนเอง ท้องเธอใหญ่จริงอย่างที่เกศราบอกนั่นละ จนผู้ปกครองของเด็กที่มาช่วยทำอาหารยังสงสัยว่าเธออาจจะมีลูกแฝด เพราะท้องสาวไม่น่าจะใหญ่ขนาดนี้ และอาการเครียดสะสมของเธอก็ส่งผลให้เธอแพ้ท้องไม่หาย วิธีการแก้คือเธอต้องพยายามทำจิตใจให้แจ่มใส หากิจกรรมอื่นๆ ทำเพื่อไม่ให้มีเวลาหวนคิดถึงความทุกข์ต่างๆ “ดีแล้วละ ว่าแต่วันนี้ทำอะไรมาให้เด็กกินล่ะ” “ขนมหม้อแกงจ้ะ” “โหย!...จันทร์ เกดว่ากว่าจันทร์จะคลอด เด็กๆ ของเกดคงได้อ้วนเป็นหมูตอนกันแน่ วันก่อนก็ขนมกล้วย เมื่อวานฟักทองสังขยา วันนี้ก็หม้อแกงอีก” “แหม...เกดก็พูดไป ก็ของที่ผู้ปกครองของเด็กๆ เอามาให้เยอะจนจันทร์กินไม่ทันนี่ เกดเองก็ไม่ช่วยจันทร์กินเลย อะไรที่จะแปลงเป็นขนมหรือของว่างให้เด็กๆ ได้ จันทร์ก็เลยทำไง และไม่ต้องกลัวอ้วนด้วยนะ จันทร์รู้ว่าเกดไม่ชอบหวาน จันทร์เลยทำรสกลางๆ เด็กๆ จะได้กินกันได้เยอะไง หวานมากก็กินได้น้อย” “หวานมากจะกินไม่อิ่มน่ะดิ เพราะเลี่ยน อิๆ แต่เจ้าหม้อแกงหน้าตาดูน่ากินดีเนอะ ขอครูเกดชิมก่อนนะจ๊ะนักเรียน ครูจะพลีชีพเพื่อนักเรียนเอง เผื่อค

“ก็บอกแล้วว่าให้พักที่หมู่บ้าน ไม่เคยเดินทางทรหดแบบนี้ ล้าแย่เลย” อารัญพูดพลางไล้ลูกผมที่ลมพัดปลิวทัดหูให้เธอ แต่จีน่ากลับขยับออกห่างเหมือนไม่อยากให้เขาใกล้ชิดมากไปกว่านี้ “จีน่า...ผมขอโทษ ทุกเรื่องระหว่างเรา ผมผิดเอง ขอโทษที่ทำให้คุณต้องมาวุ่นวายแบบนี้ ขอโทษที่ทำให้คุณต้องเสียเวลากับผมไปหลายปี ขอโทษ...” เขาต้องชะงักเพราะจีน่าทาบปลายนิ้วมือลงบนริมฝีปากของเขา ดวงตาสวยเฉี่ยวมีแววเศร้าปิดลงเพียงครู่ก่อนจะเปิดขึ้นอีกครั้ง และครั้งนี้ความขุ่นหมองหายไป กลายเป็นแววสุกใสดั่งคนไม่ยอมคนตามเดิม “ไม่ต้องขอโทษแล้วค่ะ” จีน่ายิ้ม และเป็นยิ้มแรกที่เธอรู้สึกว่ายิ้มเต็มหัวใจ เพราะนับจากเหตุการณ์เมื่อหกเดือนก่อน แม้จะบอกตัวเองว่าสุดท้ายเธอก็เป็นผู้ชนะ เป็นผู้ที่ได้อารัญกลับมาครอบครองอีกครั้ง โดยไม่ต้องเสียแรงผลักไสให้พรบุหลันไป แต่อารัญที่เหมือนคนไร้หัวใจก็ทำให้เธอเลือกที่จะถอยห่างออกมา แม้ว่าครอบครัวของเธอและแม่ของอารัญจะทัดทานก็ตาม เพราะสิ่งที่เธอได้รู้จากใครบางคนทำให้เธอเลือกที่จะหยุด หยุดเพื่อยิ้มให้ได้เต็มที่ในวันนี้ “จีน่าไม่โ

“แล้วนี่ครูใหญ่ท่านมาหรือยังครับ ผมยังไม่เห็นเลย” กายเป็นคนเอ่ยถาม หวังจะให้คุณครูตัวเล็กที่หน้ามุ่ยไม่พูดกับเขาเป็นคนตอบ แต่เสียงน้อยๆ ที่ดังขึ้นกลับเป็นของเด็กชายตัวน้อยที่พูดภาษากลางได้ดีพอควร “ครูใหญ่ไปรับครูจันทร์ครับ ครูจันทร์ท้องใหญ่ ต้องเดินช้าๆ ครูจันทร์ใจดี ทำขนมอร่อย” อารัญชะงักมือที่กำลังจดขนาดรองเท้าของเด็กชาย เพราะชื่อนี้เขาไม่ได้ยินใครเรียกมานานแล้ว นอกจากหัวใจของเขา ‘จันทร์’ วูบหนึ่งแม้หัวใจจะเจ็บ แต่ก็มีรอยยิ้มระบายอยู่บนใบหน้า เพราะแม้เขาจะไม่ได้เจอเธออีก แต่ตอนนี้เขาก็ได้ทำอะไรเพื่อคนอื่นบ้าง และหากคนอ่อนโยนอย่างพรบุหลันรู้ว่าคนแข็งกระด้างอย่างเขาเปลี่ยนตัวเองไปแล้ว เธอก็คงจะยิ้มอย่างมีความสุข “โน่นไงครับ ครูใหญ่กับครูจันทร์มาแล้ว” เสียงเจื้อยแจ้วของเด็กคนเดิมชี้ชวนให้ดูว่าครูใหญ่ของเขาพาครูจันทร์ใจดีเดินมาถึงแล้วทำให้อารัญหันมอง และหัวใจที่คิดว่าหายไปแล้วก็กลับมามีตัวตนอีกครั้ง เพราะความ ‘เจ็บ’ ที่รู้สึกได้ราวกับถูกมีดปักลงไปตรงๆ ทำให้เขาต้องกอบกุมมันเอาไว้ คนที่เดินเข้ามาพร้อมยิ้มรับคำทักทายขอ