All Chapters of หนี้เสน่หาจอมมาร: Chapter 11 - Chapter 20

ทว่าภากรที่มองมาอย่างต้องการคำตอบทำให้เธอต้องส่ายหน้า เพราะเธอก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเขาคนนี้มีธุระอะไรกับเธอ “โอ๊ย! เหนื่อย... เฮ้อ! ผมคิดว่าจะมาไม่ทันซะแล้ว โอ๊ย...” กายพ่นลมหายใจออกจากปาก ขณะก้มลงจับเข่าตัวเองเพื่อไม่ให้ล้มพับลงไปด้วยความเหนื่อยอ่อนซะก่อน เพราะจากหน้าวัดมาจนถึงท้ายวัดไม่ใช่ระยะทางใกล้ๆ เลย เขาต้องรีบวิ่งมาให้เร็วที่สุด เพราะหากไม่ทันอีกคราวนี้ เขาคงไม่มีหน้ากลับไปรายงานคุณบอสสุดเฮี้ยบแน่ “เอ่อ...คุณมีอะไรเหรอคะ” พรบุหลันถามเมื่อเห็นว่าเขาน่าจะพร้อมพูดแล้ว “ผม...เอ่อ... เดี๋ยวครับ เดี๋ยวๆ ขอเวลาผมอีกแป๊บ ขอผมหายใจลึกๆ ก่อน โอ๊ยเหนื่อย...ผมคิดว่าจะมาไม่ทันคุณพรบุหลันซะแล้ว เหนื่อยจริงๆ ครับ ทั้งเหนื่อยทั้งจุก โอ๊ย!” “งั้นไปนั่งพักตรงนั้นก่อนนะครับ” ภากรผายมือไปด้านหน้า ก่อนจะเดินนำทั้งพรบุหลันและชายหนุ่มที่เขาเพิ่งเห็นครั้งแรกเมื่อวานไปที่ศาลาริมน้ำ ที่อยู่ไม่ไกลจากบริเวณนั้น “เฮ้อ ได้หายเหนื่อยหน่อย” กายนั่งพักพร้อมพ่นลมหายใจออกยาวๆ อย่างเหนื่อยจริงจัง เพราะคำสั่งจากบอสสุดเฮี้ยบทำให้ศเข

อารัญลุกขึ้นยืนตระหง่านด้วยความสูงกว่า 190 เซนติเมตร ไม่สนใจฟังสิ่งที่กายจะรายงานเพิ่มเติม เพราะสิ่งที่เขาอยากรู้มีเพียงเท่านั้น ส่วนที่เหลือเขาจะ ‘ทำ’ ชายหนุ่มเดินไปหยุดอยู่ที่ริมกระจก ทอดมองไปจนสุดสายตาดุจจะมองไกลไปให้ถึงเธอคนนั้น คนที่อีกไม่นานเขาจะได้มองในระยะใกล้จนเห็นทุกรูขุมขน “พรบุหลัน พรจากพระจันทร์ พรจากรัชนีกร” อารัญพึมพำชื่อของคนที่มีใบหน้าละม้ายคล้ายคลึงกับรัชนีกรอยู่มาก ไม่ว่าจะเป็นเส้นผมสีดำยาวสยายจนเต็มแผ่นหลัง เรือนร่างงดงามที่คิดว่าผอมบาง ทว่าเมื่อเห็นในระยะใกล้กลับเต็มตึงไปทุกสัดส่วน โดยเฉพาะใบหน้ารูปไข่นวลเนียนนั้น แม้ไม่ได้แต่งแต้มเครื่องสำอางใดๆ ก็มีเครื่องหน้าที่เด่นชัดจนเขาจดจำได้ดี หน้าผากเกลี้ยงเกลาที่มีลูกผมชื้นไปด้วยเหงื่อแนบอยู่อย่างประปราย แนวคิ้วโก่งสวยได้รูป ดวงตาหวานล้อมกรอบด้วยแพขนตางอนหนา แต่เจือแววโศกเพราะฉ่ำชื้นด้วยรอยน้ำตา จมูกโด่งพองามดูจะรั้นจนเขาอยากจะบีบและขยี้เล่น จนมาถึงริมฝีปากสีแดงระเรื่อเป็นกระจับน้อยๆ นั่นก็ดูอวบอิ่ม จนเขาอยากจะบดเบียดความร้อนรุ่มเอาแต่ใจลงไปหาอารัญสูดลมหายใจเข

พรบุหลันนั่งเงียบมาตลอดทางที่ภากรขับรถจากในเมืองมาจนเกือบจะถึงบ้าน เพราะทุกความคิดของเธอมีแต่เรื่องน่าประหลาดใจที่เกิดขึ้นเมื่อครู่ แม้ว่าภากรกับเกศราจะบอกว่าเป็นแค่เหตุบังเอิญก็ตาม แต่เธอไม่คิดแบบนั้น “จันทร์ยังคิดเรื่องนั้นอยู่อีกเหรอ” ภากรถามขณะเลี้ยวรถเข้าสู่ถนนดินลูกรัง ซึ่งเป็นเส้นทางจากถนนใหญ่เข้าสู่หมู่บ้าน ทำให้เขาต้องผ่อนความเร็วจนแทบจะกลายเป็นคลานเพื่อไม่ให้ฝุ่นแดงๆ คละคลุ้งจนทำให้บ้านเรือนด้านข้างหรือรถที่กำลังขับตามหลังมาได้รับความเดือดร้อน “ค่ะพี่กร จันทร์ไม่สบายใจเลย” ภาพดอกไม้ที่รวมตัวกันเป็นวงกลมยังติดค้างอยู่ในความคิด หากเป็นน้ำวน ดอกไม้ก็น่าจะถูกดูดไปใต้น้ำ แต่ทำไมแค่มาวนๆ เป็นวงกลมอยู่ข้างลำเรือ ก่อนจะกระจายไปตามสายน้ำดังเดิม หรือว่าแม่ต้องการจะบอกอะไรเธอหรือเปล่า “ไม่มีอะไรหรอกจันทร์ ก็อย่างที่เกดบอกนั่นแหละ ใต้น้ำอาจจะมีน้ำวนอยู่ก็ได้ น้ำในแม่น้ำก็เป็นอย่างนี้ ไม่ใช่เรื่องแปลกประหลาดอะไรหรอก จันทร์สบายใจเถอะ” เสี้ยวหน้างดงามที่ฉายชัดถึงความไม่สบายใจนั้น ทำให้ภากรต้องพยายามสร้างความมั่นใจให้พรบุหลันมากที่

“พี่กรไม่ต้องไปส่งจันทร์หรอกค่ะ จันทร์ไปเองได้ จันทร์จะรีบไปแต่เช้า สัมภาษณ์งานเสร็จ จันทร์ก็จะรีบกลับเลย จะได้ไม่เย็นด้วย พี่กรไม่ต้องเป็นห่วงนะคะ จันทร์จะดูแลตัวเองให้ดีค่ะ” สีหน้าของภากรที่ดูวุ่นวายไม่สบายใจทำให้พรบุหลันรู้สึกผิดขึ้นมา แต่ที่เธอไม่สบายใจนั้นมาจากที่ตัวเธอเองกลายเป็นภาระของภากรไปทุกอย่างต่างหาก เธอไม่อยากให้เขาผูกติดหรือเป็นห่วงเธอไปทุกขณะ ไม่อยากให้สิ่งที่ชาวบ้านพูดกันมีน้ำหนักมากขึ้นไปอีก เพราะแค่บ้านอยู่ใกล้กัน แค่ภากรเป็นธุระเรื่องงานศพของแม่ให้ทั้งหมดก็ทำให้ชาวบ้านเข้าใจผิดกันไปมากแล้ว ทั้งที่เธอกับภากรนั้นไม่ได้คิดอะไรเกินเลยกันไปกว่าเป็นเพื่อนบ้านที่ดีต่อกันเลย หากเธอขืนตัวติดกับภากรแบบนี้ คงไม่มีผู้หญิงที่ไหนกล้าเข้าใกล้เขาแน่ “โทร. ไปเลื่อนเขาได้มั้ย พี่ว่าคุณอารัญเขาน่าจะเข้าใจนะ บอกว่าจันทร์ติดจัดการเรื่องแม่ยังไม่เสร็จ นะจันทร์ รออีกสองวันแล้วพี่จะพาจันทร์ไปเอง จันทร์จะได้ไม่ต้องนั่งรถโดยสารไปคนเดียวด้วย พี่จะพาไป เสร็จแล้วก็กลับกันเลย นะจันทร์ โทร. ไปบอกเลื่อนเขาเถอะ คุณกายก็เพิ่งออกไปไม่นาน ไม่น่าเกลียดหรอก บอกว่าจันทร์ติดธุระจร

อารัญทอดมองผู้คนที่ผ่านไปมา พลางครุ่นคิดถึงความเท่าเทียมที่อยู่บนความเหลื่อมล้ำของสังคม แม้เขาจะใช้เวลาส่วนใหญ่อยู่ที่ต่างประเทศ แต่ทุกครั้งที่กลับมาเมืองไทย ปัญหารถติดก็ยังเป็นเรื่องเดิมๆ ที่เขาต้องเจออยู่เสมอ นั่นเป็นเพราะความเท่าเทียมที่ว่า ไม่ว่าจะนั่งรถหรูราคานับสิบล้าน นั่งรถญี่ปุ่นราคาหลักแสนหรือล้านต้นๆ จะนั่งรถเมล์ หรือจะขี่รถจักรยานยนต์ไปทำงาน ก็หลีกหนีปัญหารถติดไปไม่ได้หรอก เพราะยังไงเสียก็ต้องใช้ถนนสายเดียวกันอยู่ดี ยิ่งรถเคลื่อนเข้าสู่เส้นทางของอาณาจักรแฟรงเกนส์ มากขึ้นเท่าไร ความแออัดทั้งรถทั้งคนก็ดูจะเพิ่มมากขึ้น และในวันนี้เขามั่นใจว่าจะต้องมีอีกคนที่เดินทางมาเป็นบุคคลที่เสมอภาคกับเขาบนท้องถนนแน่ แต่เขาจะไม่ยอมให้เธอเสมอภาคกับเขาแค่บนถนนเพียงอย่างเดียวแน่ ‘บนเตียงนอน’ เขาก็จะให้ความเสมอภาคกับเธอเช่นกัน รอยยิ้มปรากฏบนใบหน้า แต่นั่นเป็นการแค่นยิ้ม เพราะเธอคนนั้นทำให้ความแออัดบนท้องถนนในวันนี้เต็มไปด้วยความรื่นรมย์ วันนี้แล้วสินะ สิ่งที่รอคอยจะบรรจบกันสักที หนี้แค้นของเขากำลังจะได้รับการชำระ! เมื่อคนขับรถตีไฟเลี้ยวเพื่อมุ่งหน้าเข้าสู่อา