All Chapters of หนี้เสน่หาจอมมาร: Chapter 31 - Chapter 40

หลายชั่วโมงแล้วที่เธอต้องอยู่ในห้องนี้เพียงลำพัง เมื่อท้องฟ้าที่มองเห็นอยู่นอกกระจกสูงเสียดฟ้านั้นบ่งบอกถึงเวลาที่กำลังเดินไปข้างหน้าอย่างไม่มีที่สิ้นสุด แสงแดดเริ่มเลือนหาย และอีกไม่นานแสงสีส้มก็จะกระจายอยู่ที่ขอบฟ้า แต่เธอก็ยังคงอยู่ที่นี่ ในสถานที่ที่เธอไม่รู้ว่าคือที่ไหน รู้เพียงว่าที่นี่คืออาณาจักรของมารร้ายที่กระชากหัวใจของเธอออกมาขยี้จนแหลก แกร๊ก! เสียงที่ดังจากหน้าประตูทำให้พรบุหลันสะดุ้งสุดตัว ผ้าห่มถูกกระชับห่อร่างเปล่าเปลือยให้แน่นขึ้นพร้อมกับขยับไปจนชิดติดหัวเตียง แม้ไม่อยากเผชิญหน้ากับคนที่ก้าวเข้ามา แต่ในห้องสี่เหลี่ยมที่อาจใหญ่กว่าบ้านของเธอทั้งหลัง แต่กลับมีทางออกเพียงทางเดียวก็คือประตูที่เขาผ่านเข้ามานั้น เธอไม่มีมุมใดที่จะไปหลบเขาพ้น สิ่งที่ทำได้ก็คือเผชิญหน้าเท่านั้น “อ้อ ฟื้นแล้วเรอะ คิดว่าจะนอนจนเช้าเสียอีก” อารัญเอ่ยถาม กวาดสายตาหยามเหยียดมองไปทั่วร่างกายที่ถูกห่อหุ้มไว้ด้วยผ้าห่มจนไม่เห็นผิวเนื้อส่วนใด นอกจากใบหน้าของเธอที่ฉายแววตื่นตระหนกยามมองมา “หิวรึยัง จะได้ให้อาหาร” พรบุหลันขบไรฟันที่ร

พรบุหลันชะงักเพราะคำพูดของเขา ‘เรือนร่างที่ใช้แล้ว’ นั่นก็แปลว่าเขาคิดว่าเธอมีอะไรกับผู้ชายคนอื่นมาแล้ว และคำพูดต่อมาของอารัญก็ทำให้เธอเข้าใจเรื่องทั้งหมด “ฉันไม่ได้อยากทับรอยไอ้ครูบ้านนอกแบบนั้น เพราะฉันกลัว...กลัวว่าเธอจะติดใจของยุโรปเสียจนกลับไปกินของพื้นบ้านไม่เป็นอีก” “ใช่ค่ะ ฉันก็ไม่อยากให้ใครมาทับรอยพี่กรเหมือนกัน ร่างกายและหัวใจของฉันเป็นของพี่กรคนเดียว คุณคงไม่อยากเป็นชู้กับเมียคนอื่น” “พูดได้ดี น่าภาคภูมิใจแทนแม่ของเธอจริงๆ เพิ่งเผาไปสองวัน ลูกสาวก็ประกาศว่ามีผัวซะแล้ว” “คุณอารัญ! คุณไม่ต้องมาพูดเยอะ คุณบอกมาเลยว่าคุณจะเอายังไง ยังไงฉันก็ทำงานบนเตียงให้คุณไม่ได้ ถ้าคุณจะบังคับฉัน ฉันขอตายดีกว่า คุณจะเอายังไง คุณก็พูดมา ไม่ต้องมาช้า” แรงผลักดันจากที่เขาหยามเหยียดแม่ทำให้เธอหมดหนทาง อะไรที่จะทำให้ไปจากที่นี่ได้ เธอก็จะทำ เพื่อจะได้ไม่ต้องเห็นหน้าเขาอีก ไม่ต้องได้ยินถ้อยคำเหยียดหยามแม่แบบนั้นอีก น้ำเสียงกราดเกรี้ยวและดวงตาวาววาบเป็นประกายยามที่เขาพูดเสียดสีรัชนีกรยิ่งทำให้อารัญนึกสนุก ยิ่งพรบุหลันแสดงอารมณ์

เขาสะกดความแข็งขืนกึ่งกลางกายไว้ได้เพราะนั่งไขว่ห้าง และเธอก็ไม่เห็นเพราะดวงตาคู่สวยหลับสนิท แต่ร่างกายเปล่าเปลือยนั้นยักย้ายส่ายสะโพกโยกไหวไปตามท่วงทำนอง หากจะเทียบกับนักเต้นมืออาชีพหรือแค่มือสมัครเล่น สิ่งที่เธอทำอยู่นี้อาจเรียกได้ว่า ‘เต้นแร้งเต้นกา’ เสียมากกว่า ทว่าเขากลับมองข้ามไปทุกอย่างเพียงเพราะเรือนร่างของเธองดงามอย่างที่สุด พรบุหลันโลดแล่นไปตามท่วงทำนอง ซึ่งเธอไม่มีทางเห็นว่าความน่าเกลียดนั้นมากมายแค่ไหน และก็ไม่เห็นด้วยว่าเขามองเธอด้วยความสมเพชหรือรังเกียจ เพราะเธอไม่มองเลย เธอปิดกั้นโลกภายนอกได้เพียงหลับตา ใช้แค่หูฟังท่วงทำนองเท่านั้น ด้วยสิ่งที่ทำอยู่นี้น่าละอายที่สุด ใครเล่าจะอยากรับรู้ว่าตัวเองทำเรื่องทุเรศแบบไหนไปบ้าง ใครจะอยากแก้ผ้าเต้นยั่วเย้าผู้ชาย แต่เธอต้องหักความอายเหล่านั้นไป เพราะไม่อยากถ่วงเวลาให้เขาพ่นคำผรุสวาทด่าว่าแม่ออกมาอีก เธอคงเป็นลูกที่เลวมากที่พาตัวเองมาเป็นปลาติดเหยื่อให้เขาใช้เป็นตัวแทนด่าว่าแม่อย่างร้ายกาจแบบนี้ แม้หยาดน้ำตาจะไหลอาบลงมาเป็นสาย แต่เธอก็พยายามสลัดไล่ความคิดทั้งหมด และจินตนาการว่าตัวเธอเ

แม้ร่างกายจะสั่นไปด้วยแรงสะอื้น และน้ำตากลบภาพรอบด้านจนรางเลือน แต่พรบุหลันก็รีบถลาตัวขึ้นนั่ง ขยับร่างไปจนชิดหัวเตียงเพื่อให้ห่างจากเขามากที่สุด และไม่ลืมหยิบหมอนขึ้นมาบดบังร่างกายที่เปล่าเปลือย เพราะผ้าห่มถูกทิ้งไว้ที่พื้นกลางห้อง เธออยากจะซุกกายให้จมหายไปในที่นอน หรือทำยังไงก็ได้ให้ร่างกายหายไปจากรัศมีสายตาของเขา แต่ก็ทำไม่ได้ ทั้งเสียงหัวเราะราวพบเจอสิ่งขำขันของเขายิ่งทำให้เธอต้องสั่นไปด้วยแรงสะอื้นมากขึ้น ก่อนที่จะตื่นตัวอีกครั้งเพราะคำพูดของเขา “ก็น่าอร่อยนะ แต่กินแล้วคงแสลง เปลี่ยนใจไม่กินดีกว่า” คำพูดและสายตาของเขาที่ทำทีเป็นหลุบมองเรือนร่างของเธอทั้งๆ ที่มีหมอนปิดอยู่ ทำให้พรบุหลันกัดปากจนเจ็บ แต่เมื่ออารัญหันหลังกลับและเดินไปที่ประตูกลับทำให้ประสาทสัมผัสของเธอตื่นตัว “คุณอารัญ! ไหนคุณบอกว่าจะปล่อยฉันไป คุณ!” “อ๋อ...ใช่สิ ลืมไปเลย ไปสิ เธอไปได้แล้ว” อารัญมองใบหน้าที่แสดงความหวังอย่างสมเพช ก่อนจะพูดประโยคต่อมาที่ทำให้พรบุหลันอ้าปากค้างมองเขาอย่างตื่นตะลึงเพราะคาดไม่ถึง และนั่นละที่เขาต้องการ

“ทีออกไปหาของกินยังระริกระรี้ ออกไปทำงานก็ให้มันเต็มที่หน่อย” “คุณแอบดูฉันอีกแล้วเหรอ” “ทำไม มีอะไรแปลก ก็นี่คอนโดฯ ฉัน เพนต์เฮาส์นี่ก็ของฉัน ฉันก็ต้องดูสิ ยิ่งมีคนจนๆ อย่างเธอมาอยู่ด้วย ข้าวของฉันอาจจะหายก็ได้ แล้วนี่กินอะไรของฉันไปบ้างล่ะ ไม่ใช่ว่าไม่เคยเห็นอาหารดีๆ เลยฟาดซะเรียบเลยนะ” “คุณมันโรคจิต!” “เหรอ ตรงไหนบ้างล่ะ” “ก็ตั้งแต่คุณหลอกฉันมาเมื่อวาน ให้ฉันแก้ผ้าเต้นบ้าๆ แบบนั้นให้คุณดู ถ่ายคลิปฉัน แล้วยังจะมาให้ฉันใส่เสื้อผ้าแบบนี้อีก นี่ไม่เรียกว่าโรคจิตเหรอ ทำไมคุณไม่ฆ่าฉันซะเลย จะได้หมดเวรหมดกรรมกันไป คุณจะทำแบบนี้ทำไม ถ้าคุณไม่ได้โรคจิต” “เพื่อความสะใจยังไงล่ะ ไม่เจอกับตัวไม่มีใครรู้หรอกนะ เธอควรจะขอบใจฉันที่ฉันช่วยเปิดประสบการณ์จิตๆ ให้เธอ เชื่อสิ แล้วเธอจะชอบ ตื่นเต้นดีออก” “คุณมันบ้า! โรคจิตมาก!” “ถือเป็นคำชม ไปได้แล้ว อย่ามาพูดมากให้เสียเวลา เวลาเจอกล้องก็หันก้นหันนมสู้หน่อยล่ะ ฉันจะได้เก็บไว้แจกเพื่อนๆ ฮ่า ฮ่า ฮ่า...” อารัญหัวเราะร่าพลางปลดกระดุมเสื้อสูท ทำให้พรบุห